Newcastle, 1988 rok, tuż przed wejściem w życie Section 28. Lesbijska nauczycielka WF-u prowadzi podwójne życie, dopóki jedna z uczennic nie rozpoznaje jej w queerowym barze. Kameralny dramat Georgii Oakley z fenomenalną Rosy McEwen w roli głównej.

Newcastle, rok 1988. Margaret Thatcher szykuje się do wprowadzenia Section 28 — ustawy zakazującej "promowania homoseksualizmu" w szkołach i instytucjach publicznych. W tej naelektryzowanej atmosferze poznajemy Jean (Rosy McEwen), nauczycielkę wychowania fizycznego, która prowadzi podwójne życie. W szkole jest powściągliwą "Miss Newman", po godzinach — bywalczynią lesbijskiego baru, gdzie spotyka się z partnerką Viv (Kerrie Hayes) i przyjaciółkami. Krucha równowaga rozpada się, gdy nowa uczennica Lois (Lucy Halliday) rozpoznaje swoją nauczycielkę w queerowej przestrzeni. Jean staje przed wyborem, którego nie da się odłożyć.

Zobacz recenzje filmu „Blue Jean" na YouTube

Blue Jean to debiut fabularny Georgii Oakley, wcześniej znanej z krótkiego metrażu Ptaszyna z Imeldą Staunton w obsadzie. Reżyserka napisała też scenariusz, czerpiąc z osobistego zainteresowania queerową historią Wielkiej Brytanii i konsultując projekt ze społecznością. Większość ekipy stanowiły kobiety, co Oakley uznawała za fundament autentyczności tego kameralnego dramatu. Newcastle z lat 80. odtworzono drobiazgowo — od fryzur i strojów, przez muzykę, po sceny netballu, który w filmie pełni funkcję niemal medytacyjną. McEwen, znana wcześniej z Alienisty, buduje rolę na napięciu mikrogestów: każda z "masek" Jean ma własną temperaturę.

Premiera odbyła się we wrześniu 2022 roku na 79. MFF w Wenecji, w sekcji Giornate degli Autori, gdzie film zgarnął People's Choice Award. Brytyjska dystrybucja kinowa ruszyła w lutym 2023. Krytyczki i krytycy zareagowali entuzjastycznie — 96% na Rotten Tomatoes (na podstawie 113 recenzji), "slam-dunk masterpiece" według Daily Telegraph, "intrygująco wymykający się queerowy dramat" w opinii BFI. Polska prasa, w tym Pełna Sala, podkreślała aktualność tematu w kontekście rodzimych debat o prawach osób LGBT+.

Lawina nagród zaczęła się od British Independent Film Awards 2022, gdzie Blue Jean zdobył cztery statuetki przy pięciu nominacjach — za najlepszą rolę pierwszoplanową (Rosy McEwen), najlepszą rolę drugoplanową (Kerrie Hayes), najlepszy casting (Shaheen Baig) oraz najlepszy debiut scenariuszowy dla Georgii Oakley, która była również nominowana za debiut reżyserski. Doszły wyróżnienia z festiwali w Salonikach i IFFR 2023, a BAFTA uwzględniła film w nominacjach za Outstanding Debut. Dla Oakley i McEwen ten sezon okazał się przepustką do pierwszej ligi brytyjskiego kina autorskiego.

Najmocniejszą warstwą Blue Jean jest sposób, w jaki pokazuje systemową homofobię — nie przez spektakularne akty przemocy, lecz przez atmosferę nadzoru, autocenzurę i strach przed outingiem. Section 28 nigdy nie zostaje tu wyłożona wykładem; sączy się w codzienność jak trucizna. Oakley zestawia tę presję z czułością queerowej społeczności: bar, w którym Jean oddycha pełną piersią, sceny intymności, sieć przyjaźni. Relacja z Lois dorzuca pytanie o odpowiedzialność starszego pokolenia wobec młodszego — i o cenę, jaką płaci się za milczenie. "Unikanie to trucizna; akceptacja siebie to odwaga" — mówiła reżyserka. Trudno o film, który tak precyzyjnie łączy historyczny kontekst z dzisiejszymi lękami.