Bohaterem psychologicznego dramatu Jana Komasy jest Dominik — nastolatek z bogatej warszawskiej rodziny, który po szkolnym incydencie o homoerotycznym podtekście staje się ofiarą rówieśniczej nagonki i ucieka w sieć, gdzie poznaje dziewczynę związaną z tytułową „salą samobójców”.

Dominik Santorski ma wszystko, czego nastolatek z warszawskiej elity mógłby chcieć — prestiżowe liceum, zamożnych rodziców, perspektywy. Pod tą fasadą tkwi jednak chłopak emocjonalnie samotny, którego pewnego dnia jeden szkolny incydent o homoerotycznym zabarwieniu zmienia w obiekt drwin i internetowej nagonki. Dominik przestaje chodzić na lekcje, zamyka się w pokoju i znika w sieci. Tam trafia na Sylwię** — dziewczynę z tytułowej „sali samobójców”, wirtualnej przestrzeni, w której grupa młodych ludzi celebruje autodestrukcję. Relacja z nią staje się dla niego jednocześnie ratunkiem i pułapką.

Zobacz recenzje filmu „Sala samobójców" na YouTube

Fabularny debiut Jana Komasy powstał m.in. z inspiracji reportażem Please, please, please Joanny Szczepkowskiej, opublikowanym w Wysokich Obcasach, opowiadającym o samobójczej śmierci chorej na depresję Magdy Malarowskiej. Komasa zrobił z tego materiału film, który jako jeden z pierwszych w polskim kinie mainstreamowym tak wyraźnie portretował uzależnienie od internetu, mechanizmy hejtu i pozorną anonimowość sieci. Wizualnie to też produkcja wyróżniająca się na tle polskiego kina tamtej dekady — świat online został pokazany w animowanych sekwencjach, kontrastujących z chłodnymi, designerskimi wnętrzami domu Santorskich.

Rolę Dominika zagrał wówczas niemal nieznany Jakub Gierszał i to właśnie Sala samobójców uczyniła z niego jedno z najgłośniejszych nazwisk swojego pokolenia. Partneruje mu Roma Gąsiorowska jako Sylwia. Odbiór w Polsce był podzielony — część krytyczek chwaliła Komasę za diagnozę pokolenia dorastającego w sieci, inne zarzucały mu publicystyczność i zbyt tezowy przekaz. Recenzje zagraniczne były wyraźnie cieplejsze, a festiwalowa droga filmu okazała się imponująca: Srebrne Lwy w Gdyni, nagroda FIPRESCI na Off Plus Camera, Golden Gryphon na festiwalu w Giffoni Valle Piana, a do tego cztery Złote Kaczki czytelników miesięcznika Film — za najlepszy film sezonu 2010/2011, scenariusz, zdjęcia i główną rolę męską. Gierszał odebrał też Nagrodę Publiczności.

Z perspektywy społeczności LGBT Sala samobójców pozostaje obrazem niejednoznacznym, ale ważnym. Komasa pokazał, jak działa mechanizm społecznego upokorzenia po sugestii „inności” — szkolny pocałunek między chłopakami staje się iskrą, którą rówieśnicza grupa i media społecznościowe rozdmuchują w pożar niszczący psychikę nastolatka. Reżyser nie opowiada o dojrzewaniu do tożsamości w sposób afirmatywny; interesuje go raczej anatomia stygmatyzacji, outingu i przemocy symbolicznej. Stąd krytyczna nuta części odbioru queerowego: wątek homoerotyczny pełni tu funkcję katalizatora tragedii, a nie samodzielnej opowieści o orientacji.

Mimo to film długo pozostawał jednym z niewielu polskich tytułów mainstreamowych, w których homofobiczna nagonka została pokazana z taką dosłownością i bez moralizowania. Komasa kilka lat później wrócił do podobnego terytorium w Sali samobójców. Hejterze, ale to pierwsza odsłona — surowa, młodzieńcza, naładowana wściekłością — wciąż działa najmocniej.