Chiron, czarny chłopiec dorastający w ubogiej dzielnicy Miami, w trzech rozdziałach swojego życia mierzy się z przemocą, uzależnioną matką i rodzącym się pożądaniem do kolegi z dzieciństwa. Nagrodzony Oscarem za najlepszy film coming-of-age Barry'ego Jenkinsa na podstawie sztuki Tarella Alvina McCraneya.

Chiron dorasta w Liberty City - ubogiej dzielnicy Miami, gdzie codziennością są przemoc rówieśnicza, crack i kultura twardej, niepodważalnej męskości. Cichy, wycofany chłopiec mierzy się z uzależnioną matką, Paulą, a zastępczą rodzinę znajduje paradoksalnie u Juana, lokalnego dilera, i jego partnerki Teresy. Barry Jenkins opowiada jego historię w trzech aktach - "Little", "Chiron" i "Black" - nazwanych kolejnymi wersjami imienia bohatera, granego przez trójkę aktorów: Aleksa R. Hibberta, Ashtona Sandersa i Trevante'a Rhodesa. W każdym z rozdziałów obok niego pojawia się Kevin, jedyny chłopak, przy którym Chiron czuje się bezpiecznie - i którego obecność będzie wracać przez całe jego życie.

Zobacz recenzje filmu „Moonlight" na YouTube

Scenariusz powstał na podstawie nieopublikowanej sztuki Tarella Alvina McCraneya In Moonlight Black Boys Look Blue. Zarówno dramaturg, jak i reżyser dorastali w Liberty City, obaj mieli matki uzależnione od cracku - stąd quasi-autobiograficzny charakter filmu i decyzja, by kręcić w autentycznych miejscach z ich dzieciństwa. Budżet wyniósł raptem 1,5 miliona dolarów, a wyprodukowała go A24 wraz z Plan B Brada Pitta. Operator James Laxton zbudował paletę niebieskości, zieleni i fioletów, w której nawet Miami wygląda jak senne marzenie, a kompozytor Nicholas Britell ożenił kwartet smyczkowy z technikami "chopped and screwed" rodem z południowego hip-hopu.

Film zgarnął trzy Oscary: za najlepszy film, scenariusz adaptowany i drugoplanową rolę Mahershali Alego - pierwszego muzułmańskiego aktora nagrodzonego w kategorii aktorskiej. Moonlight został pierwszą produkcją z całkowicie czarną obsadą i pierwszą z otwarcie gejowskim głównym bohaterem, która wygrała w najważniejszej kategorii. Wręczenie przeszło do historii za sprawą słynnej pomyłki z kopertą, kiedy najpierw ogłoszono triumf La La Land. Do tego doszedł Złoty Glob dla najlepszego dramatu, nominacje BAFTA i statuetka GALECA - stowarzyszenia krytyczek i krytyków LGBT - w kategorii LGBTQ Film of the Year. Krytyka oszalała: 98 procent pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes, miejsce w dziesiątce roku według American Film Institute, a w kinach na świecie ponad 65 milionów dolarów wpływów - ponadczterdziestokrotny zwrot budżetu. W Polsce film wszedł na ekrany 17 lutego 2017 roku w dystrybucji Solopanu.

Dla kina queer Moonlight był przełomem o wadze, którą trudno przecenić. Jenkins pokazał czarnego, gejowskiego bohatera, którego nie da się sprowadzić do kampu, tragedii ani "problemu". Chiron jest introwertyczny i wrażliwy, ale jego wycofanie to reakcja obronna na otoczenie wymagające hipermęskości i karzące każdą jej odchyłkę. Film mówi o homofobii na trzech poziomach - tej zewnętrznej, w postaci szkolnej przemocy, strukturalnej, wpisanej w biedę i marginalizację, oraz internalizowanej, którą Chiron i Kevin noszą w sobie. Słynna scena na plaży - pierwsze intymne doświadczenie bohatera - sfilmowana została z czułością, bez voyeryzmu, z akcentem na zaufanie i bliskość. Dla wielu czarnych queerowych widzów był to pierwszy tak życzliwy obraz w mainstreamowym kinie.

Akademiczki i akademicy mówią o filmie jako o przykładzie "intersekcjonalnej pedagogiki" - opowieści, w której rasa, klasa, seksualność, męskość i używki nakładają się na siebie, tworząc gęstą siatkę zależności. Jenkins nie pisze manifestu; oferuje intymny portret jednostki, który okazuje się politycznie mocniejszy niż niejedno kino interwencyjne. Tytułowe księżycowe światło - odbicie z opowieści, którą Juan przekazuje małemu Chironowi - jest metaforą "innego światła", w którym czarnych chłopców można wreszcie zobaczyć inaczej niż przez pryzmat przemocy i stereotypu. I właśnie to spojrzenie zostaje z widzem na długo po napisach końcowych.