Siedemnastoletnia Fatima, najmłodsza córka francusko-algierskiej rodziny z paryskiego przedmieścia, zaczyna studia w Paryżu i próbuje pogodzić rodzącą się fascynację kobietami z własną religijnością i miłością do bliskich. Nagrodzona Queer Palm w Cannes obyczajowa opowieść o dorastaniu w reżyserii Hafsii Herzi, na podstawie autofikcjonalnej powieści Fatimy Daas.

Fatima ma siedemnaście lat, mieszka na paryskim przedmieściu i właśnie zaczyna klasę przygotowawczą w prestiżowej szkole w Paryżu. Najmłodsza córka francusko-algierskiej rodziny wchodzi w środowisko, które niewiele ma wspólnego z tym, co zna z domu — a jednocześnie zaczyna coraz wyraźniej odczuwać pociąg do kobiet. Wchodzi w związek z dziewczyną, po cichu spotyka się też z chłopakiem, a wszystko to musi jakoś pogodzić ze swoją religijnością i miłością do bliskich. Hafsia Herzi nie interesuje się jednym efektownym coming outem — raczej powolnym, niepewnym procesem, w którym bohaterka próbuje znaleźć własny język na to, kim jest.

Zobacz recenzje filmu „Młodsza siostra" na YouTube

Młodsza siostra to trzeci pełnometrażowy film reżyserski Herzi, aktorki znanej między innymi z Ziarna i muła Abdellatifa Kechiche'a, a zarazem jej pierwsza obecność w konkursie głównym Cannes. Scenariusz oparła na autofikcjonalnej powieści Fatimy Daas z 2020 roku — tekście osobistym, pisanym z pozycji queerowej Francuzki algierskiego pochodzenia. Herzi zachowała rusztowanie książki: napięcie między pożądaniem a wiarą, doświadczenie dorastania w rodzinie migranckiej, poczucie bycia „inną" po obu stronach. Zrezygnowała natomiast z introspekcyjnego tonu literackiego pierwowzoru na rzecz języka bardziej zmysłowego i obserwacyjnego. To francusko-niemiecka koprodukcja June Films, Katuh Studio i Arte France Cinéma, z muzyką Amine'a Bouhafy.

Największym odkryciem filmu jest Nadia Melliti, debiutantka, która w Cannes odebrała nagrodę za najlepszą rolę kobiecą — a produkcja Herzi została jednocześnie uhonorowana Queer Palm. Krytycy z „Le Figaro" pisali o czułym, zmysłowym spojrzeniu na młodą muzułmańską lesbijkę, chwalili też scenografię queerowego Paryża — klubów i przestrzeni, w których Fatima szuka siebie równolegle do rodzinnego świata przedmieścia. Na Rotten Tomatoes film zebrał około 85% pozytywnych recenzji, na Metacritic 71/100. Nie zabrakło zastrzeżeń: część recenzentek uznała, że Herzi jest zbyt ostrożna, że sygnalizuje konflikty między religią, rodziną a seksualnością, ale nie zawsze idzie z nimi do końca. Pojawiły się porównania do Życia Adeli — nie zawsze na korzyść Herzi, choć wskazywano, że reżyserka opowiada z zupełnie innej, muzułmańskiej i klasowej perspektywy, a jej kamera nie uprzedmiotawia bohaterek.

W sezonie nagród 2025/2026 film zebrał Prix Louis-Delluc, nominacje do Césarów za najlepszy film, reżyserię, adaptację, montaż, muzykę i rolę drugoplanową Park Ji-min, wreszcie Césara i nagrodę Lumières w kategorii najlepszej kobiecej nadziei — obie dla Melliti. Z perspektywy reprezentacji LGBT to jeden z ważniejszych europejskich tytułów ostatnich sezonów: pokazuje muzułmańską lesbijkę pochodzenia algierskiego bez sprowadzania jej do „ofiary religii" czy figury emancypacji. Rodzina nie jest w tym filmie antagonistką — jest kochająca, ale osadzona w oczekiwaniach, którym Fatima nie chce w pełni ulec. Queerowość i wiara nie wykluczają się tu ostatecznie; problem polega raczej na znalezieniu języka, który je pomieści. Herzi nie oferuje łatwych rozwiązań i nie zamyka historii ideologiczną klamrą — Fatima dopiero zaczyna się siebie uczyć, a Młodsza siostra daje jej na to czas i przestrzeń.