Wrobiony w zabójstwo królowej rycerz z ludu łączy siły z impulsywną nastolatką zmiennokształtną, by oczyścić swoje imię — animowana fantasy spod ręki Nicka Bruno i Troya Quane'a, oparta na powieści graficznej ND Stevensona.

W królestwie, w którym średniowieczne mury sąsiadują z neonami rodem z science fiction, rycerstwo to instytucja zamknięta dla wybranych. Ballister Boldheart łamie tę zasadę — jako pierwszy plebejusz dostaje szansę przywdziania zbroi. Podczas uroczystej ceremonii zostaje jednak wrobiony w zabójstwo królowej i z dnia na dzień staje się najbardziej poszukiwanym wyrzutkiem w państwie. Z pomocą przychodzi mu Nimona — impulsywna nastolatka zmiennokształtna, która z dziecięcym entuzjazmem marzy o karierze „pomocnicy złoczyńcy”. Razem ruszają tropem spisku, choć od początku wiadomo, że to nie kryminalna intryga jest tu prawdziwą stawką, tylko pytanie, kto i dlaczego decyduje, kogo nazwać potworem.

Zobacz recenzje filmu „Nimona" na YouTube

Nimona to adaptacja kultowej powieści graficznej ND Stevensona, a za reżyserię odpowiadają Nick Bruno i Troy Quane. W obsadzie głosowej znalazły się gwiazdy formatu Chloë Grace Moretz (Nimona), Riza Ahmeda (Ballister), Eugene'a Lee Yanga ze Try Guys w roli Ambrosiusa Goldenloina oraz Frances Conroy jako Director. Produkcja przeszła drogę przez piekło: rozpoczęta jeszcze w Blue Sky Studios, niemal trafiła do kosza po zamknięciu wytwórni przez Disneya w 2021 roku. Projekt uratował Netflix, który dokończył film i wypuścił go w 2023 roku. Po drodze pojawiały się doniesienia o korporacyjnych naciskach na osłabienie queerowych wątków, w tym sceny pocałunku dwóch mężczyzn — co dziś trudno odczytać inaczej niż jako gorzki komentarz do samej fabuły.

Krytyka przyjęła film entuzjastycznie. Na Rotten Tomatoes Nimona zebrała około 93 procent pozytywnych recenzji, a Metacritic wystawił jej notę 75 na 100. Chwalono ekspresyjną, lekko punkową animację, tempo, humor oraz emocjonalny rdzeń relacji bohaterów. Uznanie przyszło też z branży: nominacja do Oscara w kategorii najlepszy pełnometrażowy film animowany w 2024 roku oraz nominacje na Annie Awards, między innymi za reżyserię dla Bruno i Quane'a. W Polsce recenzentki z PPE, Film.org.pl i Mediakrytyka zgodnie podkreślały, że to jedna z mądrzejszych animacji ostatnich sezonów — taka, która nie boi się rozmawiać z młodszą widownią o uprzedzeniach i propagandzie.

Dla społeczności LGBT Nimona ma znaczenie szczególne. Relacja Ballistera i Ambrosiusa nie jest wątkiem pobocznym ani zawoalowaną sugestią — to jedna z głównych osi emocjonalnych filmu, pokazana z czułością i bez tłumaczenia się przed widzem. Sama Nimona z kolei bywa odczytywana jako figura transowa lub gender-fluid: jej zdolność do przybierania dowolnej formy i sposób, w jaki mówi o byciu sobą, układają się w czytelną metaforę doświadczenia osób trans. Film nie przykleja etykietek — i właśnie ta otwartość sprawia, że odbiorczynie znajdują w bohaterce kawałek własnej historii. Eugene Lee Yang, który użyczył głosu Ambrosiusowi, jest otwarcie gejem i od lat zaangażowanym aktywistą.

Najmocniejsze w Nimonie jest jednak to, że queerowość nie funkcjonuje tu jako temat „doklejony” do przygodówki. Cała opowieść o potworze, którego stworzyła społeczna projekcja, jest queerową przypowieścią — o tym, jak system produkuje wrogów z osób, które po prostu nie mieszczą się w jego ramach. Reżyserski duet Bruno i Quane zrobił animację, która bawi i wzrusza, a przy okazji mówi rzeczy ważne głośniej niż większość filmów aktorskich. Trudno o lepszy dowód, że mainstream też potrafi.