Trzech znudzonych sprzedawców po godzinach zakłada peruki i ratuje świat przed homofobią. Zanim ten szalony pomysł stał się hitem Netflixa, narodził się jako krótka animacja.

Donizete, Patrick i Ralph na co dzień użerają się z wrednym szefem w domu towarowym, nerwowo zerkając na zegarek i marząc o końcu zmiany. Kiedy jednak zapada zmrok, chłopaki rzucają w kąt firmowe uniformy, naciągają gorsety i stają się Scarlet Carmesim, Lemon Chiffon i Safirą Cyan. Jako Super Drags, wybuchowe superbohaterki w niebotycznie wysokich szpilkach, mają tylko jeden cel - skopać tyłek Lady Elzie, zrzędliwej złoczyńcy, która potajemnie wysysa życiową energię z bawiących się osób LGBTQ+.

Zobacz recenzje filmu „Super Drags: Credo que Delícia!" na YouTube

Zanim dragowe superbohaterki dostały własny, głośny serial na Netflixie, ich historia zadebiutowała w sieci właśnie w formie tej niepozornej, czterominutowej pigułki. Krótkometrażówka Super Drags: Credo que Delícia! posłużyła za poligon doświadczalny dla twórców, którzy chcieli połączyć amerykański schemat kina akcji z surową, przerysowaną do granic możliwości brazylijską kulturą queerową. To tutaj wykluł się ten specyficzny, bezczelny humor, który ostatecznie wywalczył chłopakom globalny kontrakt streamingowy. Amerykański magazyn Wussy idealnie zdiagnozował ten absurdalny klimat, pisząc: "Wyobraźcie sobie oglądanie Atomówek biorących udział w wyzwaniu aktorskim z Drag Race, będąc pod wpływem silnych leków na przeziębienie".

Choć globalna widownia pokochała ten świat później, głównie dzięki serialowemu dubbingowi z udziałem amerykańskich gwiazd dragu, oryginalna esencja Super Drags tkwi twardo na ulicach São Paulo. Twórcy nawrzucali tu tonę hermetycznych żartów, memów i lokalnego slangu "pajubá", tworząc satyrę gęstą od odniesień do brazylijskiej codzienności. I chociaż streamingowy gigant ostatecznie ubił rozwinięcie tego projektu po zaledwie jednym sezonie, ta pierwotna animacja wciąż świetnie się broni jako czyste, nieprzefiltrowane, dragowe szaleństwo.