Romantyczny dramat Michaela Grandage'a z Harrym Stylesem, Emmą Corrin i Davidem Dawsonem w rolach głównych, w którym brytyjski policjant z lat 50. lawiruje między żoną a kochankiem w czasach, gdy za miłość do mężczyzny groziło więzienie. Cztery dekady później cała trójka musi zmierzyć się z konsekwencjami tamtych decyzji.

Brighton, lata 50. Młody, przystojny policjant Tom (Harry Styles) flirtuje z dwiema osobami naraz — z nauczycielką Marion (Emma Corrin) i kustoszem muzeum Patrickiem (David Dawson). Z Marion buduje fasadę szacownego małżeństwa, z Patrickiem — namiętny, ukrywany romans, za który w ówczesnej Wielkiej Brytanii grozi więzienie. Cztery dekady później emerytowani Tom i Marion (Linus Roache i Gina McKee) przyjmują pod swój dach sparaliżowanego po udarze Patricka (Rupert Everett). Dziennik, który Marion znajduje, otwiera szufladę z wyrzutami sumienia, które wszyscy troje nosili przez całe życie.

Zobacz recenzje filmu „Mój policjant" na YouTube

Mój policjant to drugi pełnometrażowy film Michaela Grandage'a, brytyjskiego reżysera teatralnego, który po latach pracy ze Szekspirem przesiadł się za kamerę z bagażem czułości do aktorek i aktorów (jego debiutem był Geniusz z 2016 roku). Scenariusz napisał Ron Nyswaner, znany z Filadelfii, na podstawie powieści Bethan Roberts z 2012 roku — inspirowanej z kolei relacją pisarza E.M. Forstera z policjantem Bobem Buckinghamem. Za zdjęcia odpowiada Ben Davis, za kostiumy — emmywinna Annie Symons, a wśród producentów figuruje Greg Berlanti. Zdjęcia kręcono w Brighton i w Wenecji, dokąd Tom i Patrick uciekają w jednej z najczęściej cytowanych scen — krótki oddech wolności w świecie, który tej wolności nie daje.

Premiera odbyła się we wrześniu 2022 roku na festiwalu w Toronto, gdzie cała trójka młodych aktorek i aktorów odebrała TIFF Tribute Award for Outstanding Performance — pierwszą w historii nagrodę zespołową w tej kategorii. Później film trafił na Prime Video Amazonu i podzielił publiczność dokładnie tak, jak dzieli swoich bohaterów. Krytyka była chłodna — 44% na Rotten Tomatoes, zarzuty o ślamazarne tempo i niedostateczną głębię gry Stylesa, którego porównywano niekorzystnie z partnerami z planu. Widzki i widzowie zareagowali znacznie cieplej: 96% pozytywnych ocen publiczności, pochwały dla emocjonalnej finezji Dawsona i Corrin, dla atmosfery powojennego Brighton i dla tego rodzaju melancholii, którą trudno podrobić. Polska prasa, m.in. PPE.pl, uznała film za poruszający, choć nie odkrywczy — z cieniem porównań do Chrzcin czy forsterowskiego Maurice'a.

Sercem Mojego policjanta jest brytyjska sekcja 11 ustawy z 1885 roku, na podstawie której do 1967 mężczyzn skazywano za "akty homoseksualne". Grandage pokazuje represję nie jako abstrakcję, lecz jako codzienność — utratę pracy, dwa lata więzienia, donos napisany z zazdrości, małżeństwo zawarte z konieczności, nie z miłości. Tom jest tu postacią rozdartą: ciekawość, pożądanie i czułość przegrywają z presją heteronormy, a cena, jaką płaci on i ludzie wokół niego, rozkłada się na całe dekady. To nie jest film o coming oucie, ale o tym, co dzieje się, gdy coming out jest niemożliwy. Część krytyczek queerowych — m.in. publicystki Embodied Mag i Trinitonian — zarzucała produkcji melodramatyczność i powtarzanie schematów "zakazanej miłości", inni docenili, że przypomina o "carceral structures", które do dziś rzucają cień na queerową pamięć. Dla społeczności LGBT Mój policjant pozostaje filmem nieidealnym, ale szczerym — i jednym z niewielu mainstreamowych dramatów ostatnich lat, który ośmiela się patrzeć w starość bohaterów, nie tylko w ich młodość.