Baskijski dramat w reżyserii Aitora Arregiego i Jose Mari Goenagi opowiada o 76-letnim Vincencie, który po udarze opuszcza gejowski raj na Gran Canarii i wraca do rodzinnego miasta, gdzie w konserwatywnym domu opieki musi na nowo zmierzyć się z ukrywaną tożsamością.

Vicente ma 76 lat i życie, o jakim wielu z nas mogłoby tylko pomarzyć - pełne słońca, swobody i akceptacji w gejowskim raju, jakim jest Maspalomas na Gran Canarii. Wszystko zmienia się w jednej chwili. Po udarze i rozstaniu z partnerem musi wrócić do rodzinnego San Sebastián, by zmierzyć się z przeszłością, w tym z córką, którą kiedyś porzucił. Trafia do domu opieki, a konserwatywne otoczenie zmusza go do podjęcia dramatycznej decyzji: po dekadach wolności Vicente postanawia wrócić do szafy i ukryć swoją orientację. To punkt wyjścia dla opowieści o godności, starości i walce o zachowanie tożsamości wbrew wszystkiemu.

Tę poruszającą historię na ekran przenieśli baskijscy reżyserzy Aitor Arregi i Jose Mari Goenaga, przy czym ten drugi jest autorem scenariusza, który początkowo miał inny kształt, by ostatecznie stać się dramatem mocno osadzonym w lokalnych realiach. W przejmującą rolę Vicentego wcielił się José Ramón Soroiz, a na ekranie partneruje mu Nagore Aranburu jako jego córka. Film, wyprodukowany przez Irusoin i Moriarti, powstał przy znaczącym wsparciu regionalnych instytucji, takich jak RTVE czy rząd Kraju Basków, co podkreśla jego autentyczność. Zdjęcia kręcono zarówno w baskijskiej prowincji Guipúzcoa, jak i na Wyspach Kanaryjskich, by wizualnie zderzyć ze sobą dwa światy głównego bohatera.

Światowa premiera Maspalomas odbyła się we wrześniu 2025 roku na prestiżowym Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Sebastián, gdzie film od razu podbił serca krytyczek i publiczności. José Ramón Soroiz, obecny w niemal każdej scenie, otrzymał Srebrną Muszlę za najlepszą rolę męską, a sam obraz uhonorowano nagrodą Sebastiane dla najlepszego filmu o tematyce LGBTIQA+. Recenzentki i recenzenci chwalili produkcję za unikanie uproszczeń i empatyczne, ale złożone sportretowanie postaci Vicentego. Pozytywne opinie, które pojawiły się między innymi w serwisie Rotten Tomatoes, podkreślały uniwersalny wymiar opowieści o ludzkiej odporności. W Polsce film również spotkał się z ciepłym przyjęciem, o czym świadczy średnia ocen 7,1/10 w serwisie Filmweb.

Sukces w San Sebastián był dopiero początkiem festiwalowej drogi filmu, który trafił do oficjalnej selekcji takich wydarzeń jak BFI London Film Festival czy Montreal LGBTQ+ Film Festival. Zwieńczeniem sezonu nagród była statuetka Goya za najlepszą rolę męską dla Soroiza w 2026 roku. Tytuł filmu jest tu kluczem do zrozumienia jego queerowego wymiaru - Maspalomas to nie tylko turystyczna miejscowość, ale ikona gejowskiej wolności i mekka dla społeczności, znana choćby z corocznej parady równości. Twórcy świadomie kontrastują tę otwartą przestrzeń z opresyjną atmosferą domu opieki, stawiając pytania o wyzwania, z jakimi mierzą się starsze osoby LGBT+, o internalizowaną homofobię i cenę, jaką płaci się za życie w zgodzie ze sobą.