Turyn, rok 1938. Zbliża się wojna, ale osiemnastoletnią Ginię interesuje tylko jedno: zrzucenie gorsetu i rzucenie się w wir turyńskiej bohemy, do której wciąga ją zmysłowa Amelia.

Akcja Pięknego lata przenosi nas do Turynu końca lat 30. Osiemnastoletnia Ginia, prosta dziewczyna ze wsi, przyjeżdża do miasta za pracą. Zamiast nudnej stabilizacji znajduje coś znacznie ciekawszego - duszny, fascynujący świat artystycznej bohemy. Przewodniczką po tym uniwersum malarzy, taniego wina i nocnych rozmów zostaje Amelia, zmysłowa i wyzwolona dziewczyna, która zarabia na życie, pozując nago. To ona popycha Ginię w ramiona pewnego intrygującego artysty. Problem w tym, że młodą szwaczkę coraz mniej pociąga sam mężczyzna, a coraz bardziej kobieta, która ich ze sobą poznała. Zaczyna się lato, które wywróci życie osiemnastolatki do góry nogami.

Zobacz recenzje filmu „Piękne lato" na YouTube

Reżyserka Laura Luchetti, sięgając po klasyczną powieść Cesarego Pavese, zrobiła coś nieoczekiwanego. Zamiast kręcić kolejny sztywny dramat kostiumowy o miłości w cieniu faszyzmu, stworzyła film do bólu współczesny w swoim duchu. Włochy roku 1938 przygotowują się do wojny, ale dla Ginii i Amelii wielka historia dzieje się gdzieś obok. Krytyczka włoskiego portalu Movieplayer.it trafnie zauważyła, że najbardziej uderzające w filmie jest bezkompromisowe podejście bohaterek do własnego ciała: dziewczyny są „bardziej zaniepokojone szukaniem zajęcia, które je spełni, lub pozbyciem się dziewictwa, uważanego raczej za irytującą przeszkodę niż cnotę, którą należy chronić”. To potężny, wywrotowy ładunek wrzucony w sam środek skrajnie konserwatywnej epoki.

Napięcie w Pięknym lecie opiera się na świetnie dobranym, pełnym sprzeczności duecie. W roli introwertycznej Ginii błyszczy Yile Yara Vianello, ale języczkiem u wagi jest tutaj Deva Cassel - prywatnie córka Moniki Bellucci i Vincenta Cassela - która rolą Amelii debiutuje na wielkim ekranie. Cassel wnosi do filmu dokładnie to samo magnetyczne, lekko niebezpieczne ciepło, z którego słynie jej matka. Chemia między powściągliwą krawcową a prowokacyjną modelką niesie całą historię. Luchetti nie krzyczy z ekranu o wielkich przełomach; woli budować queerowe pożądanie w ukradkowych spojrzeniach, przypadkowym dotyku podczas pikniku nad jeziorem i dusznej atmosferze turyńskich pracowni, gdzie sztuka nierozerwalnie miesza się z erotyką.