Nowy Jork wczesnych lat 80., pierwsze doniesienia o tajemniczej chorobie zbierającej żniwo w środowisku gejowskim i grupa aktywistów, która próbuje wymusić reakcję świata. Ryan Murphy ekranizuje kultową sztukę Larry'ego Kramera o narodzinach walki z epidemią AIDS, z Markiem Ruffalo, Julią Roberts i Mattem Bomerem w rolach głównych.

Nowy Jork, początek lat 80. W środowisku gejowskim zaczynają krążyć niepokojące wieści o tajemniczej chorobie, która zabiera kolejnych znajomych. Ned Weeks (Mark Ruffalo), otwarcie gejowski pisarz i człowiek o wybuchowym temperamencie, nie zamierza czekać, aż ktoś zareaguje za niego. Wspólnie z dr Emmą Brookner (Julia Roberts), lekarką rozpoznającą skalę nadchodzącej katastrofy, i garstką aktywistów próbuje wymusić na mediach, władzach i samej społeczności LGBT reakcję, na którą nikt nie ma ochoty. W tle rodzi się jego związek z dziennikarzem Feliksem Turnerem (Matt Bomer) — i to właśnie ta prywatna historia nadaje filmowi najmocniejszy emocjonalny ciężar.

Zobacz recenzje filmu „Odruch serca" na YouTube

Odruch serca to adaptacja sztuki Larry'ego Kramera z 1985 roku — jednego z najważniejszych tekstów amerykańskiej dramaturgii LGBT, napisanego na gorąco, w reakcji na początek epidemii AIDS. Scenariusz do wersji filmowej Kramer napisał sam, co nadało całości autentyczności, jakiej trudno szukać w podobnych produkcjach. Postać Neda Weeksa jest w dużej mierze jego autoportretem: to Kramer w latach 80. współzakładał Gay Men's Health Crisis — organizację, wokół której obraca się fabuła, a potem odchodził z niej w atmosferze konfliktu. Film pokazuje ten spór wprost: radykalizm kontra ostrożna dyplomacja, krzyk kontra dyskretne lobbowanie.

Produkcję HBO Films wyreżyserował Ryan Murphy, który zebrał obsadę marzeń: obok Ruffalo, Roberts i Bomera pojawiają się Jim Parsons, Taylor Kitsch, Joe Mantello i Alfred Molina. Murphy, znany z bardziej stylizowanej estetyki, tym razem stonował rękę, choć część krytyczek zarzucała mu, że momentami wciąż za bardzo słychać teatralną proweniencję materiału. Zdecydowana większość recenzji była jednak entuzjastyczna: 94 procent na Rotten Tomatoes i 85 punktów na Metacritic. Premiera odbyła się 25 maja 2014 roku, a w Polsce film pojawił się na HBO niecały miesiąc później.

Nagrody posypały się szybko. Emmy dla najlepszego filmu telewizyjnego, Critics' Choice Television Award w tej samej kategorii, Złoty Glob dla Matta Bomera za rolę drugoplanową — i długa lista nominacji dla właściwie każdej ważnej osoby z obsady oraz dla samego Kramera. Bomer, który dla roli schudł kilkanaście kilogramów, zebrał najgłośniejsze recenzje swojej kariery, a jego duet z Ruffalo do dziś należy do najczęściej przywoływanych ekranowych par w kinie queer.

Dla społeczności LGBT to jeden z najważniejszych filmów fabularnych o początkach epidemii — obok Filadelfii czy Dallas Buyers Club. Bez upiększania pokazuje stygmatyzację, polityczną obojętność administracji Reagana, strach przed coming outem w cieniu diagnozy i to, jak oddolna solidarność wyprzedziła reakcję państwa o całe lata. Dla młodszych pokoleń, które nie pamiętają tamtej dekady, to jedna z najdostępniejszych lekcji queerowej historii — i przypomnienie, że widzialność, o którą dziś się spieramy, została kiedyś wywalczona krzykiem, gniewem i pogrzebami przyjaciół.