Ceniony pisarz Truman Capote jedzie na prowincję, by opisać sprawę brutalnego morderstwa, ale jego zawodowa ciekawość przeradza się w niebezpieczną, psychologiczną grę z jednym ze skazanych.

Nowojorski celebryta i pisarz, Truman Capote, trafia na notatkę o brutalnym morderstwie popełnionym na czteroosobowej rodzinie w sercu konserwatywnego Kansas. Zaintrygowany, postanawia napisać o sprawie dla magazynu „The New Yorker”. W podróży na miejsce zbrodni towarzyszy mu przyjaciółka z dzieciństwa, pisarka Nelle Harper Lee. Początkowo zdystansowani mieszkańcy i śledczy stopniowo otwierają się przed ekscentrycznym intelektualistą z wielkiego miasta. Gdy sprawcy zostają schwytani, Capote nawiązuje z jednym z nich, Perrym Smithem, niezwykle skomplikowaną i intensywną relację. Jego reportaż rozrasta się do rozmiarów powieści, która ma szansę zmienić amerykańską literaturę, ale cena za jej napisanie okaże się wyższa, niż ktokolwiek mógł przypuszczać.

Zobacz recenzje filmu „Capote" na YouTube

Film w reżyserii Bennetta Millera nie jest klasyczną biografią, lecz skupionym na kilku kluczowych latach portretem artysty w moralnym klinczu. Scenariusz, napisany przez Dana Futtermana na podstawie biografii autorstwa Geralda Clarke’a, zręcznie balansuje między faktami a dramaturgicznym zagęszczeniem. Choć kluczowe wydarzenia - od zbrodni w 1959 roku po egzekucję skazanych w 1965 - są zgodne z prawdą, twórcy świadomie podkręcili niektóre wątki, na przykład intensywność spotkań pisarza z osadzonymi, by mocniej wybrzmiał jego etyczny dylemat. Całość, dystrybuowana przez Sony Pictures Classics, udało się zrealizować w zaledwie 36 dni zdjęciowych w kanadyjskiej Manitobie, przy skromnym budżecie siedmiu milionów dolarów.

Ta kameralna produkcja stała się jednym z największych artystycznych sukcesów 2005 roku, zdobywając serca krytyczek i widzów. W serwisie Rotten Tomatoes film zebrał aż 89% pozytywnych recenzji. Krytyka była zgodna: siłą Capote jest hipnotyzująca, totalna kreacja Philipa Seymoura Hoffmana. Aktor nie tylko naśladował charakterystyczny, wysoki głos i manieryzmy pisarza, ale przede wszystkim oddał jego wewnętrzne rozdarcie, ambicję i narcyzm. Chwalono również chłodną, precyzyjną reżyserię Millera oraz drugoplanową rolę Catherine Keener jako Harper Lee. Komercyjny sukces, z blisko 50 milionami dolarów w światowym box office, dowiódł, że publiczność jest gotowa na wymagające, oparte na dialogach kino.

Sezon nagród należał bezapelacyjnie do Hoffmana, który za swoją rolę odebrał Oscara, Złoty Glob, nagrodę BAFTA i statuetkę od Gildii Aktorów Ekranowych. Sama produkcja również została obsypana wyróżnieniami, w tym nominacjami do Oscara za najlepszy film, reżyserię, scenariusz adaptowany i dla Catherine Keener. Amerykański Instytut Filmowy umieścił Capote na liście dziesięciu najlepszych filmów roku. Ten deszcz nagród był zwieńczeniem drogi, jaką przebył ten niepozorny, niezależny projekt, który podbił Hollywood siłą aktorstwa i doskonale napisanego scenariusza.

Dla społeczności LGBT+ film Bennetta Millera ma szczególne znaczenie. Przedstawia otwarcie gejowskiego artystę jako pełnowymiarowego, skomplikowanego bohatera, a nie postać z tła. Jego orientacja nie jest tematem samym w sobie, lecz integralną częścią tożsamości, która wpływa na jego postrzeganie świata i relacje z otoczeniem - zwłaszcza gdy jako queerowy outsider wkracza w patriarchalny, małomiasteczkowy świat Kansas. Film subtelnie porusza też wątek jego wieloletniego związku z partnerem, Jackiem Dunphym. Znaczenie tej reprezentacji doceniła organizacja GLAAD, nominując Capote do swojej prestiżowej nagrody medialnej za rzetelne i włączające przedstawienie osób LGBT.