Pensionat Oskar to szwedzko-duński dramat obyczajowy z 1995 roku w reżyserii Susanne Bier, w którym pozornie zwykłe rodzinne wakacje zamieniają się w bolesne rozliczenie z ukrytymi pragnieniami i kryzysem tożsamości.

W nadmorskim pensjonacie Oskar — skromnym ośrodku wypoczynkowym z brzydkimi domkami, minigolfem i kawiarnią — ląduje rodzina Runebergów. To z pozoru zwykła rodzina: troje złośliwych dzieci, drażliwa matka i hipochondryczny ojciec, którzy przyjechali tu na wakacje, jakie miały być spokojne i idylliczne. Pensjonat okazuje się jednak miejscem dalekim od sielanki — ciasnym, przeciętnym, skrojonym na miarę codzienności, od której wszyscy chcieli choć na chwilę uciec.

Wakacyjna rutyna zostaje przerwana, gdy ojciec poznaje tajemniczego młodego mężczyznę o imieniu Petrus (w tej roli Simon Norrthon). Spotkanie to uruchamia w nim coś, czego dotąd nie dopuszczał do głosu — ukryte pragnienia i tęsknoty, które przez lata tłumił pod powierzchnią rodzinnej normalności. Loa Falkman wciela się w ojca, a Stina Ekblad gra jego żonę. To, co zaczyna się jako zwykły urlop, przeradza się w konfrontację z własną tożsamością i ceną, jaką płaci się za życie wbrew sobie.