Drżące ciało to namiętny thriller erotyczny Pedra Almodóvara, w którym młody mężczyzna wychodzi z więzienia z myślą o zemście, a zamiast niej trafia w labirynt miłości, zdrady i odkupienia rozciągający się od schyłku frankizmu po lata dziewięćdziesiąte.

Madryt, 1970 rok. W autobusie miejskim, podczas obowiązywania godziny policyjnej wprowadzonej przez reżim Franco, prostytutka Isabel rodzi syna. To pierwsze ujęcie Drżącego ciała mówi o filmie wszystko: historia będzie rozgrywać się między ciałem a polityką, między pożądaniem a władzą. Dwadzieścia lat później dorosły Victor, obsesyjnie zakochany w Elenie — córce włoskiego dyplomaty, uzależnionej od narkotyków — wpada w spiralę zdarzeń, która skończy się strzałem, kalectwem i więzieniem. Kiedy po sześciu latach wychodzi na wolność, świat wokół niego zdążył się całkowicie zmienić. I nie tylko świat.

Zobacz recenzje filmu „Drżące ciało" na YouTube

Carne trémula to adaptacja powieści Ruth Rendell Live Flesh z 1986 roku, ale Pedro Almodóvar przeniósł akcję z Anglii do Hiszpanii i tchnął w nią coś, czego u Rendell nie było: pamięć zbiorową, postfrancowski ból i polityczne tło transformacji ustrojowej. Obsada jest tu wyjątkowo mocna — Liberto Rabal jako Victor, Francesca Neri jako Elena, José Sancho i Javier Bardem jako dwaj policjanci interweniujący w feralną noc, a w retrospekcjach Penélope Cruz i Ángela Molina. Film trwa sto trzy minuty i ani przez chwilę nie zwalnia tempa — melodramat przeplata się z thrillerem, a erotyzm z ironią, jak to u Almodóvara bywa najlepiej.

Na 13. ceremonii Goya w 1998 roku film zdobył nagrodę dla najlepszego aktora drugoplanowego — odebrał ją José Sancho. Javier Bardem, grający Davida, sparaliżowanego policjanta, który z ofiary staje się kimś zupełnie innym, był nominowany w kategorii najlepszego aktora, podobnie jak Ángela Molina w kategorii najlepszej aktorki drugoplanowej. Dziś Drżące ciało wymieniane jest jednym tchem obok Wszystkiego o mojej matce jako szczyt możliwości Almodóvara, a Encyklopedia Britannica odnotowuje je w biografii reżysera jako jeden z jego filmów.

Almodóvar — otwarcie gejowski twórca, nazywany niekiedy enfant terrible europejskiego kina — nigdy nie traktuje seksualności jako dekoracji. W Drżącym ciele pożądanie jest siłą napędową fabuły, ale też czymś głęboko politycznym: ciała bohaterów noszą w sobie historię kraju, który dopiero uczy się wolności. Relacje między postaciami wymykają się prostym klasyfikacjom — są tu zdrady, obsesje, napięcia trudne do jednoznacznego nazwania, a fluidyczność pragnień wpisana jest w samą strukturę opowieści. To kino, które nie pyta, kogo kochasz, ale co z tą miłością robisz — i jaką cenę płacisz.