Debiutancki film Ferzana Özpeteka to zmysłowa opowieść o włoskim architekcie, który przyjeżdża do Stambułu sprzedać odziedziczony po ciotce hamam. Zamiast wracać do poukładanego życia w Rzymie, postanawia odrestaurować łaźnię, a jego podróż zamienia się w odkrywanie własnej tożsamości i niespodziewanej namiętności.

Francesco, grany przez Alessandro Gassmanna, ma z pozoru wszystko: świetną pracę jako architekt wnętrz w Rzymie, piękną żonę Martę (Francesca D’Aloja) i stabilne życie. Jednak pod powierzchnią tego idealnego obrazka kryje się emocjonalna pustka i wypalenie. Pewnego dnia otrzymuje wiadomość, że odziedziczył po zmarłej ciotce nieruchomość w Stambule. Wyjeżdża z zamiarem szybkiej sprzedaży spadku, ale na miejscu odkrywa, że nie jest to zwykły dom. Sercem posiadłości jest stary, zapomniany hamam – tradycyjna turecka łaźnia, która staje się dla niego bramą do zupełnie nowego świata.

Zobacz recenzję filmu „Hamam - łaźnia turecka" na YouTube

Początkowy plan szybkiej transakcji ustępuje miejsca fascynacji. Francesco, zamiast pozbywać się kłopotliwego spadku, postanawia przywrócić łaźni jej dawny blask. Wciąga go nie tylko sam budynek, ale też rytm życia lokalnej społeczności i rodząca się więź z Mehmetem (Mehmet Günsür), młodym synem tureckiej rodziny opiekującej się domem. To właśnie w tym debiutanckim filmie Ferzan Özpetek, późniejszy twórca Okien naprzeciwko i Saturno contro, po raz pierwszy zarysował motywy, które stały się jego znakiem rozpoznawczym: poszukiwanie własnej tożsamości, siła rodziny z wyboru, sensualność jedzenia i przestrzeni, która przechowuje pamięć. Remont hamamu staje się dla Francesca metaforą wewnętrznej przemiany i przebudzenia tłumionych pragnień.

Film, będący koprodukcją włosko-turecko-francuską, spotkał się z ciepłym przyjęciem krytyki i zdobył popularność na festiwalach. Jego queerowy wątek okazał się jednak zbyt odważny dla ówczesnych tureckich władz. Film stał się przedmiotem głośnych kontrowersji, a tureckie ministerstwo kultury próbowało ograniczyć jego dystrybucję i zablokować udział w krajowych festiwalach. Te działania stały się symbolem instytucjonalnej niechęci do pokazywania na ekranie nienormatywnych relacji, a jednocześnie potwierdziły, jak ważnym i przełamującym tabu dziełem był debiut Özpeteka, otwarcie homoseksualnego reżysera, który w swojej twórczości nieustannie bada napięcia między kulturą Wschodu i Zachodu.

Stambuł, filmowany w autentycznych, tętniących życiem plenerach, staje się dla bohatera czymś więcej niż tylko egzotyczną scenerią. To przestrzeń, w której może wreszcie być sobą. Sam hamam, z jego parą, półmrokiem i zmysłową atmosferą, funkcjonuje jako miejsce symbolicznego przejścia – między Rzymem a Stambułem, dawną tożsamością a nowo odkrytą queerowością, ciałem a duchem. Relacja Francesca z Mehmetem jest przedstawiona subtelnie i z ogromną czułością, skupiając się na emocjonalnej bliskości, a nie na dosłowności. Dzięki temu Hamam – łaźnia turecka to nie tylko ważny głos w historii kina LGBT lat 90., ale przede wszystkim poruszająca i uniwersalna opowieść o odnajdywaniu wspólnoty, akceptacji i miejsca, które można nazwać domem.