Lata 50. to nie tylko idealne trawniki i uśmiechnięte gospodynie. To także duszna klatka, z której bohaterowie uciekają prosto w ramiona zakazanej miłości i hazardu.

Akcja W dzikim galopie zabiera nas do Ameryki lat 50., tuż po zakończeniu wojny w Korei. Muriel i Lee to świeżo upieczeni małżonkowie, którzy wprowadzają się do słonecznego San Diego, by budować idealne życie z amerykańskiego snu. Tę sielankę burzy jednak Julius - charyzmatyczny, ale pogubiony brat Lee. Zamiast dołączyć do rodziny, chłopak rusza do Las Vegas. Tam zatrudnia się w kasynie i nawiązuje gorący, ukrywany przed światem romans ze swoim współpracownikiem, Henrym. W tym samym czasie, pozornie ułożona Muriel odkrywa w sobie żyłkę hazardzistki. Zaczyna potajemnie obstawiać wyścigi konne, a zarobione pieniądze dają jej niezależność, która otwiera drzwi do zupełnie nowej, niebezpiecznej relacji z sąsiadką.

Zobacz recenzje filmu „W dzikim galopie" na YouTube

Reżyser Daniel Minahan bierze na warsztat klasyczną ikonografię złotej ery Eisenhowera i wyciąga z niej wszystkie brudy ukryte pod dywanem. To kino, w którym napięcie budują drobne gesty buntu. Jak zauważa Rafał Glapiak na łamach portalu Mocne Punkty, Muriel buduje wizerunek żony idealnej, ale "jeszcze zanim wzięli ślub, w pudełku po tamponach chowała przed nim papierosy", by z czasem ukrywać grube pliki banknotów i romans z kobietą. Z kolei wątek Juliusa, w którego brawurowo wciela się Jacob Elordi, to klasyczny motyw amerykańskiego wyrzutka. Alistair Harkness w swojej recenzji dla The Scotsman trafnie podsumował, że film "ogląda się jak film z Jamesem Deanem, w którym wszystkie queerowe podteksty stały się wreszcie jawnym tekstem".

Wizualnie produkcja przypomina starannie wyreżyserowaną pocztówkę z przeszłości. Neony Las Vegas i spalone słońcem pustynie Kalifornii to tło dla równoległych historii dwójki ludzi, którzy grają o najwyższą stawkę - prawo do bycia sobą. Julius i jego kochanek Henry decydują się na oszukiwanie w kartach, co traktują jako formę oporu przeciwko systemowi, który zmusza ich do życia w szafie. Patrick Sproull z magazynu Little White Lies przyznaje, że choć rola queerowego hazardzisty to dla Elordiego "nieunikniony moment grania geja dla pieniędzy", aktor radzi sobie z nią bezbłędnie, dostarczając "jeden ze swoich najlepszych dotychczasowych występów".

Ostatecznie to opowieść o potężnej samotności i rozpaczliwym szukaniu własnego miejsca w świecie, który wymaga od nas ciągłego udawania. Równoległe ścieżki Muriel i Juliusa rzadko się przecinają, ale łączy je to samo pragnienie wolności. Hazard - czy to przy stole do blackjacka, czy na torze wyścigowym - staje się tu metaforą ryzyka, jakie podejmują osoby queerowe, decydując się na życie na własnych zasadach w epoce głębokich represji.