Duszne lato, matka, która nie potrafi być sama, i córka, która kocha ją aż za bardzo. Annie Baker zabiera nas do lat 90. w hipnotyzującej, leniwej opowieści.

Jest duszne lato 1991 roku w prowincjonalnym Massachusetts. Jedenastoletnia Lacy dzwoni z obozu wakacyjnego do matki z prostym komunikatem: jeśli po nią nie przyjedzie, dziewczynka się zabije. Janet zjawia się następnego ranka, zabierając córkę do ich leśnego azylu, gdzie prowadzi domowy gabinet akupunktury. Tak zaczynają się ciągnące się w nieskończoność wakacje, podczas których ta dziwna, nierozerwalna dwójka dzieli czas między siebie a kolejnych gości przekraczających próg ich domu. W życiu Janet pojawiają się milczący partner z migrenami, dawna przyjaciółka z hipisowskimi zapędami i charyzmatyczny lider lokalnej sekty, a Lacy patrzy na nich wszystkich z mieszanką fascynacji, zazdrości i głębokiej niechęci.

Zobacz recenzje filmu „Planeta Janet" na YouTube

Film Annie Baker, debiutującej na ekranie laureatki Pulitzera za twórczość teatralną, ucieka od schematów klasycznych opowieści o dorastaniu. Zamiast wielkich dramatów dostajemy tu fascynujące studium niemal symbiotycznej, lepkiej więzi między matką a córką. Janet, rewelacyjnie zagrana przez Julianne Nicholson, autentycznie przypomina tytułową planetę - ma w sobie grawitację, która przyciąga zagubionych ludzi, ale nikt nie krąży wokół niej bliżej niż Lacy. Dziewczynka nie potrafi nawiązać relacji z rówieśnikami, woli spać w jednym łóżku z matką i metodycznie sabotować jej kolejne związki. To relacja pełna niewypowiedzianego napięcia, w której miłość miesza się z dziwnym rodzajem emocjonalnego zawłaszczenia. Zresztą sama Janet też nie potrafi być sama, nieustannie wypełniając pustkę w domu nowymi, często toksycznymi ludźmi z post-hipisowskiego środowiska.

Baker przenosi swoje sceniczne doświadczenie na ekran z niesamowitą precyzją, a Planeta Janet staje się kinem celebrującym nudę - w tym najlepszym, artystycznym sensie. Czas płynie tu powoli, kadr za kadrem chłonąc atmosferę lata pozbawioną fałszywej nostalgii i neonowych filtrów. Portal Mocne Punkty trafnie zauważa, że to dzieło zbudowane na paradoksie, które bywa "tyleż intrygujące, co zwyczajnie nudne, męczące i usypiające, a więc zupełnie takie jak portretowane przez nią lato". I dokładnie w tym tkwi największa siła tej wyprodukowanej przez studio A24 perełki. Cały ten specyficzny świat obserwujemy z perspektywy ekscentrycznej jedenastolatki, dla której wycieczka do centrum handlowego z córką faceta matki urasta do rangi wielkiego wydarzenia, a każdy gest dorosłych jest podszyty ukrytym sensem, którego ona jeszcze nie potrafi nazwać, ale który bezbłędnie wyczuwa.