Zanim w Chile władzę przejął Pinochet, w dusznych celach toczyła się inna walka o dominację. Krew, pot i brutalne pożądanie za więziennymi kratami.

Jest rok 1970, za chwilę w Chile zmieni się władza, ale dwudziestoletniego Jaimego to zupełnie nie obchodzi. Właśnie ląduje w mrocznym, zatłoczonym więzieniu w San Bernardo po tym, jak po pijaku zadźgał nożem swojego najlepszego przyjaciela. Chłopak jest przerażony i bezbronny, ale szybko wpada w oko "Ogierowi" - starszemu, budzącemu grozę więźniowi, który trzęsie całym blokiem. Mężczyzna bierze go pod swoje skrzydła. Jaime dostaje nowy przydomek - staje się tytułowym "Księciem". Między młodym mordercą a starym recydywistą rodzi się fascynująca, oparta na dominacji i uległości relacja, w której seks staje się walutą, narzędziem władzy, ale niespodziewanie też - źródłem czułości.

Najciekawsze w Księciu jest to, skąd w ogóle wziął się ten scenariusz. Sebastián Muñoz, reżyser filmu, nie wymyślił tej historii przy biurku. Odkopał ją z absolutnych peryferii chilijskiej literatury. Film opiera się na pulpowo-erotycznej powieści Mario Cruza z lat 70., o której mało kto słyszał. Książka była tak przesiąknięta homoerotyzmem, że nigdy nie trafiła na półki oficjalnych księgarni - można ją było kupić tylko spod lady w kioskach na ulicy San Diego w Santiago. Z czasem obrosła statusem queerowego kultu, aż w końcu Muñoz przypadkiem na nią wpadł i postanowił przenieść ten duszny, brudny świat na ekran.

Trzeba od razu zaznaczyć - to nie jest uładzony romans. Twórcy wchodzą w więzienne realia z pełną z premedytacją. Ekran aż ocieka potem, a kamera nie odwraca wzroku od twardego seksu i fizycznej przemocy. Chilijski portal BioBioChile trafnie podsumował ten specyficzny klimat, pisząc, że to "film brutalny, surowy, w którym poprzez seks wyrażają się pasje, uczucia, dominacja, władza i upokorzenie". Zresztą produkcja od początku polaryzowała widownię - jedni widzieli w niej odważne studium pożądania, inni zarzucali Muñozowi niepotrzebne epatowanie pornografią i sadyzmem. Ale to właśnie w tej wulgarnej, klaustrofobicznej przestrzeni reżyser szuka odpowiedzi na to, jak kształtuje się męska tożsamość i czym właściwie jest lojalność w świecie pozbawionym jakichkolwiek zasad.