Muzyczna fantazja o życiu Eltona Johna, która śledzi jego przemianę z nieśmiałego chłopca w światową ikonę popu. Film Dextera Fletchera ukazuje oszałamiającą karierę artysty, ale też jego walkę z uzależnieniami i poszukiwanie miłości.

Gdy na scenę wkracza Elton John, publiczność szaleje. Cekiny, pióra, absurdalnie wielkie okulary i buty na platformach – to wizerunek, który zna cały świat. Ale film Rocketman w reżyserii Dextera Fletchera zagląda za kulisy tego blichtru, opowiadając historię nieśmiałego chłopca, Reginalda Dwighta, który marzył o miłości i akceptacji. To nie jest typowa biografia. To muzyczna fantazja, w której bohater dosłownie unosi się nad ziemią podczas koncertu, a jego największe przeboje stają się tłem dla kluczowych momentów z życia – od pierwszych lekcji w Królewskiej Akademii Muzycznej, przez poznanie bratniej duszy i partnera artystycznego, tekściarza Berniego Taupina, aż po spektakularny sukces i równie spektakularny upadek.

Zobacz recenzje filmu „Rocketman" na YouTube

Jednak za cekinami i brokatem kryła się głęboka samotność, napędzana odrzuceniem przez rodziców, zwłaszcza matkę (w tej roli Bryce Dallas Howard), i toksyczną relacją z menedżerem i kochankiem, Johnem Reidem, granym przez Richarda Maddena. Film bezkompromisowo pokazuje spiralę uzależnień – od alkoholu i narkotyków po kompulsywne zakupy. W centrum tego chaosu jest fenomenalny Taron Egerton, który nie tylko wcielił się w postać, ale wręcz stał się Eltonem. Aktor, zachęcony przez samego muzyka, który był producentem wykonawczym filmu, nie naśladował jego głosu, a zaśpiewał wszystkie piosenki na nowo, nadając im własną, poruszającą interpretację. Jego zaangażowanie było totalne. Dzięki mistrzowskiej charakteryzacji i kostiumom przeszedł na ekranie imponującą transformację, wiarygodnie oddając kolejne etapy życia artysty.

Za kamerą stanął Dexter Fletcher. Reżyser, który wcześniej uratował produkcję Bohemian Rhapsody, dokańczając ją po zwolnieniu Bryana Singera, w przypadku Rocketmana od początku do końca panował nad artystyczną wizją. Sam Elton John miał pełną kontrolę nad scenariuszem i nalegał na szczerość, nawet jeśli oznaczało to pokazanie najmroczniejszych kart z jego biografii. Choć niektóre fakty zostały nagięte dla dramaturgii, autentyczność emocjonalna pozostała nienaruszona, co czuć w każdej fantastycznej scenie i każdym brawurowo wykonanym przez Egertona utworze.

Krytyczki i krytycy byli niemal zgodni: Rocketman to widowisko, które chwyta za serce i wywołuje gęsią skórkę. W serwisie Rotten Tomatoes film uzyskał 89% pozytywnych recenzji, a polski krytyk Tomasz Raczek przyznał mu ocenę 9/10. Chwalono go za odwagę, której zabrakło Bohemian Rhapsody – Rocketman stał się pierwszym mainstreamowym biopikiem rockowym, który zawierał odważną scenę gejowskiego seksu, co w Stanach Zjednoczonych zapewniło mu kategorię R. Ta bezkompromisowość została doceniona nie tylko przez recenzentki, ale i przez widzów, co przełożyło się na komercyjny sukces – film zarobił ponad 195 milionów dolarów przy budżecie wynoszącym około 40 milionów dolarów.

Sukces artystyczny przypieczętowały nagrody, w tym Złoty Glob dla Tarona Egertona za najlepszą rolę męską oraz Oscar i Złoty Glob za najlepszą piosenkę oryginalną – „(I’m Gonna) Love Me Again”. Jednak największym zwycięstwem Rocketmana jest jego znaczenie dla społeczności LGBT. Film z niezwykłą wrażliwością pokazuje drogę Eltona do samoakceptacji: jego coming out, nieudane małżeństwo z Renate Blauel, które miało ukryć jego orientację, i wreszcie bolesne słowa matki, która przepowiedziała mu, że jako gej „będzie wiecznie nieszczęśliwy”. To opowieść o tym, jak wbrew wszystkiemu można odnaleźć siebie i miłość. Rocketman nie tylko opowiada queerową historię – on ją celebruje, poszerzając widzialność osób nieheteronormatywnych w kinie głównego nurtu w sposób, jakiego wcześniej nie znaliśmy.