Drugi film Xaviera Dolana, opowieść o dwójce przyjaciół z Montrealu — gejowskim Francisie i heteroseksualnej Marie — którzy zakochują się w tym samym tajemniczym blondynie i powoli niszczą swoją przyjaźń w gąszczu projekcji, zazdrości i wyobrażonych gestów. Stylizowany, kampowy melodramat o obsesji.

Marie i Francis to para nierozłącznych przyjaciół z Montrealu — ona stylowa, ironiczna brunetka, on wrażliwy gej z burzą loków i miękkim spojrzeniem. Na jednym z przyjęć poznają Nicolasa*, młodego blondyna o anielskiej urodzie i niepokojąco niejednoznacznym uśmiechu. Od pierwszego spotkania oboje zaczynają interpretować każde jego spojrzenie, każdy gest, każdy SMS jako sygnał. Z czasem ich przyjaźń zamienia się w cichą wojnę podjazdową, a wspólne wieczory — w festiwal kalkulacji, strojenia się i odczytywania nieistniejących znaków. Wyśnione miłości* nie są filmem o romansie, tylko o tym, co dzieje się w głowie, zanim cokolwiek się wydarzy.

Zobacz recenzje filmu „Wyśnione miłości" na YouTube

Drugi film Xaviera Dolana, nakręcony, gdy reżyser miał zaledwie dwadzieścia jeden lat, pokazano w Cannes 2010 w sekcji Un Certain Regard, gdzie zebrał długą owację na stojąco. Dolan, wierny swojemu zwyczajowi totalnego autorstwa, napisał scenariusz, wyreżyserował i zagrał Francisa — rolę najbardziej osobistą, najbardziej obnażoną. Obok niego pojawiają się Monia Chokri jako Marie i Niels Schneider jako Nicolas, który w tej roli funkcjonuje raczej jako ekran do projekcji niż pełnokrwista postać. I właśnie o to chodzi.

Krytyka przyjęła film przychylnie — około 73% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes i 70/100 na Metacriticu, choć część recenzentek zarzucała Dolanowi nadmiar stylizacji. Bo Wyśnione miłości są filmem zrobionym jak teledysk z dobrej epoki: zwolnione tempa, agresywne kolory, kostiumy traktowane jak zbroja, ścieżka dźwiękowa od Dalidy po Bacha. Wpływy Wonga Kar-waia widać w każdym kadrze, podobnie jak echa Nowej Fali i czystego, kampowego melodramatu. To kino, które estetykę traktuje jako równorzędną bohaterkę.

Montreal w tym filmie jest miastem młodych ludzi, którzy projektują samych siebie z taką samą starannością, z jaką projektują swoje fantazje o innych. Dolan wpisuje się tu w nurt kina autorskiego, w którym styl życia, ubranie i mieszkanie mówią tyle samo co dialog — a dialogu jest tu zaskakująco mało. Postaci milczą, patrzą, palą. Cała reszta dzieje się w wyobraźni.

Dla widzek i widzów LGBT film ma znaczenie szczególne. Francis nie jest „postacią gejowską obok” — jest jedną z dwóch emocjonalnych osi opowieści, a jego pożądanie pokazane jest bez dydaktyzmu, bez coming outu, bez tłumaczenia się. Co więcej, Dolan zestawia heteroseksualną Marie i homoseksualnego Francisa na dokładnie tym samym poziomie: oboje idealizują, oboje czytają w fusach, oboje przegrywają z własnymi projekcjami. Nicolas, z jego flirtem na granicy biseksualności i wystudiowaną niedostępnością, staje się figurą pragnienia samego w sobie — niezależnie od orientacji tych, którzy go pragną. To rzadko spotykany ruch w queerowym kinie: pokazać, że obsesja miłosna nie należy do żadnej płci ani żadnej orientacji, a fantazja jest demokratyczna w swoim okrucieństwie.