Śniadanie u Tiffany'ego Blake'a Edwardsa to romantyczna komedia z 1961 roku, w której Audrey Hepburn gra Holly Golightly — ekscentryczną nowojorską socialite żyjącą z dnia na dzień, której beztroskie życie komplikuje pojawienie się zakochanego w niej pisarza.

Nowy Jork, świt, kobieta w czarnej sukni stoi przed witryną jubilera i je rogalika z papierowej torby. Jeden kadr, a już wiadomo, że to kino inne niż wszystkie. Śniadanie u Tiffany'ego Blake'a Edwardsa opowiada o Holly Golightly — ekscentrycznej nowojorskiej socialite, która prowadzi życie z pozoru beztroskie, a w rzeczywistości starannie skonstruowane: drogie kolacje, bogaci adoratorzy, zero zobowiązań. Kiedy do sąsiedniego mieszkania na Upper East Side wprowadza się pisarz Paul Varjak, między nimi zaczyna iskrzyć. On zakochuje się w niej nieodwołalnie, ona planuje małżeństwo z brazylijskim arystokratą. Film jest komedią romantyczną, ale z cierpkim posmakiem — Holly ucieka od wszystkiego i wszystkich, a pytanie, czy zdoła uciec od siebie, napędza całą historię.

Zobacz recenzje filmu „Śniadanie u Tiffany'ego" na YouTube

Adaptacja opowiadania Trumana Capote'a z 1958 roku trafiła na ekran dzięki scenariuszowi George'a Axelroda, choć sam Capote był wściekły na efekt końcowy. Pisarz marzył, żeby Holly zagrała Marilyn Monroe — ta jednak odmówiła, obawiając się, że rola "dziewczyny do towarzystwa" zaszkodzi jej wizerunkowi. Paramount Pictures z kolei wolało Monroe od Audrey Hepburn, ale to właśnie Hepburn dostała rolę i zrobiła z niej coś niepowtarzalnego. Jej Holly w małej czarnej Givenchy'ego, z papierosem w długiej lufce, stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w historii kina. Film wszedł na ekrany 5 października 1961 roku i przy budżecie około 2,5 miliona dolarów zarobił ponad 14 milionów.

Dwa Oscary, które film zdobył w 1962 roku, powędrowały do twórców muzyki — Henry'ego Manciniego za najlepszą muzykę oryginalną oraz Henry'ego Manciniego i Johnny'ego Mercera za najlepszą piosenkę oryginalną Moon River. Napisana specjalnie pod głos Hepburn, o mało nie wylądowała na podłodze montażowni: producenci chcieli ją wyciąć, ale aktorka podobno postawiła sprawę jasno. Hepburn dostała nominację do Oscara za najlepszą rolę pierwszoplanową i zgarnęła Złotego Globa. Na Rotten Tomatoes film trzyma 87 procent i do dziś zbiera entuzjastyczne recenzje — Variety pisało o "whopping part for Audrey Hepburn", a krytycy chwalą przede wszystkim jej urok, chemię z George'em Peppardem i lekki, kapryśny ton całości.

Z perspektywy czasu film ogląda się jednak z mieszanymi uczuciami — i to z kilku powodów. Postać sąsiada Yunioshi, zagrana przez Mickey'ego Rooneyego jako rasistowska karykatura Azjaty, jest dziś słusznie uznawana za jeden z najbardziej żenujących momentów hollywoodzkiego kina tamtej epoki. Sam Rooney w wywiadach z 2008 roku wyrażał zaskoczenie zarzutami rasizmu i żal, że kogoś zranił, podkreślając zarazem, że rola miała być komediowa. Z drugiej strony film ma wyraźny queerowy rodowód: Capote był gejem, a jego Holly to postać świadomie wymykająca się normom płciowym i seksualnym — kobieta, która używa swojej seksualności jako narzędzia emancypacji, nie przynależności. Kodeks Haysa wymusił złagodzenie tej warstwy: w opowiadaniu Holly jest prostytutką, film zamienia ją w nieokreśloną "towarzyszkę", a zamiast otwartego zakończenia dostajemy romantyczny finał. Androgyniczna, nieuchwytna Holly Golightly od dekad funkcjonuje jako queerowa ikona — i chyba właśnie dlatego, mimo upływu ponad sześćdziesięciu lat, wciąż przyciąga nowych widzów.