„Wzruszający klasyk kobiecego kina z wybitnymi kreacjami aktorskimi, który po ponad trzydziestu latach wciąż zachwyca widzów (bardziej niż krytyków)."
„Wzruszający klasyk kobiecego kina z wybitnymi kreacjami aktorskimi, który po ponad trzydziestu latach wciąż zachwyca widzów (bardziej niż krytyków)."
Smażone Zielone Pomidory to ciepły, kobiecy dramat z nutą komedii, który przeplatając dwie linie czasowe, opowiada o przyjaźni, odwadze i emancypacji — zarówno w realiach amerykańskiego Południa lat trzydziestych, jak i w szarej codzienności lat osiemdziesiątych.
Sfrustrowana gospodyni domowa Evelyn Couch (Kathy Bates) wiedzie monotonne życie u boku obojętnego męża w Birmingham w Alabamie lat osiemdziesiątych. Podczas wizyt w domu seniora poznaje starszą, pełną życia Ninny Threadgoode (Jessica Tandy), która snuje przed nią opowieści o małym miasteczku Whistle Stop sprzed kilkudziesięciu lat. W centrum tych historii stoją dwie kobiety: buntownicza, niepokorona Idgie Threadgoode (Mary Stuart Masterson) i jej bliska przyjaciółka Ruth Jamison (Mary-Louise Parker). Idgie wyrasta na prawdziwą wolną duszę — nie pasuje do żadnej z ról, jakie narzuca jej epoka i środowisko. Kiedy Ruth trafia w sidła przemocowego małżeństwa, Idgie robi wszystko, by ją stamtąd wyrwać.
Zobacz recenzje filmu „Smażone Zielone Pomidory" na YouTube
Obie kobiety osiedlają się w Whistle Stop i otwierają razem słynną kawiarnię, wychowując syna Ruth i budując własną, nieoczywistą rodzinę. Ich codzienność naznaczona jest rasizmem, biedą i walką o przetrwanie w głębokim Południu, a nad ich historią ciąży sprawa sądowa, która wstrząsa całą społecznością. Opowieści Ninny stopniowo odmieniają Evelyn — kobieta zaczyna inaczej patrzeć na własne życie i własną siłę.
Film nie dorównał geniuszowi oryginału, co nierzadko się zdarza, i prawdę mówiąc, rozumie, świetna obsada, presja pierwowzoru, ale jak można było skopać tak świetną historię?
Byłam naprawdę zawiedziona po obejrzeniu filmu.