W Londynie lat 80. młody Brytyjczyk pakistańskiego pochodzenia razem z dawnym kolegą, byłym skinheadem, próbuje prowadzić podupadającą pralnię. Ich wspólna praca szybko przeradza się w nieoczywisty romans na tle społecznych i rasowych napięć.

W południowym Londynie lat 80., w samym sercu ery Margaret Thatcher, młody Brytyjczyk pakistańskiego pochodzenia, Omar, dostaje od życia szansę. Jego bogaty wuj Nasser, przedsiębiorca o nieco gangsterskich manierach, powierza mu prowadzenie podupadającej pralni. Chłopak z zapałem bierze się do pracy, a na jego drodze staje Johnny, dawny kolega z podwórka i… były skinhead, grany przez zjawiskowego Daniela Day-Lewisa. Omar zatrudnia go do pomocy, nie spodziewając się, że wspólny remont zapomnianego lokalu na nowo rozpali ich dawną więź, tym razem w formie namiętnego romansu.

Zobacz recenzje filmu „Moja piękna pralnia" na YouTube

Ich relacja, pełna czułości i erotyzmu, rozkwita na przekór wszystkiemu: rasowym uprzedzeniom, rodzinnym intrygom i klasowym barierom thatcherowskiej Anglii. Scenarzysta Hanif Kureishi i reżyser Stephen Frears nie tworzą jednak prostego melodramatu. Zamiast tego z ironicznym zacięciem malują portret społeczeństwa, w którym pakistańska diaspora staje się nową klasą posiadaczy, a biali Brytyjczycy z klasy robotniczej zasilają szeregi bezrobotnych i skrajnej prawicy. To właśnie na tym tle, wśród drobnych przekrętów i rodzinnych sekretów, Omar i Johnny próbują zbudować swój mały, bezpieczny świat.

Mało kto spodziewał się, że film, który powstał pierwotnie jako produkcja telewizyjna dla Channel 4, stanie się międzynarodowym hitem. Krytyczki i krytycy byli zachwyceni. Scenariusz Kureishiego zdobył nominację do Oscara, a rola Day-Lewisa, który w tym samym roku zagrał też w Pokoju z widokiem, przyniosła mu nagrodę od National Board of Review i ugruntowała jego pozycję jako jednego z najciekawszych aktorów swojego pokolenia. Sukces był zaskoczeniem dla samych twórców, którzy podchodzili do projektu jak do skromnego, realistycznego dramatu.

Ale Moja piękna pralnia to przede wszystkim kamień milowy w historii kina queer. W czasach, gdy gejowskie wątki kończyły się na ekranie zazwyczaj tragedią, Frears i Kureishi zrobili coś rewolucyjnego: potraktowali miłość dwóch mężczyzn jako coś zupełnie normalnego. Związek Omara i Johnny’ego nie jest tu problemem do rozwiązania ani powodem do wstydu – on po prostu jest. Głównymi przeszkodami dla ich związku okazują się jednak nie wewnętrzne rozterki, lecz siły zewnętrzne: rasizm, homofobia ze strony dawnych kolegów Johnny'ego oraz bariery klasowe. Tytułowa pralnia staje się dla nich czymś więcej niż biznesem – to queerowa enklawa, jedyne „piękne” miejsce w szarym Londynie, symbol ich wspólnego projektu na życie. To właśnie w jej kolorowym, pełnym baniek mydlanych wnętrzu ich utopia, choćby na chwilę, staje się możliwa, niosąc powiew queerowego optymizmu, tak rzadkiego w kinie tamtej dekady.