Trójka studentów puszcza w obieg fałszywą plotkę o seksie jako eksperyment socjologiczny — i szybko traci kontrolę nad tym, co stworzyli, gdy kłamstwo przeradza się w oskarżenie o gwałt i ciąg tragicznych wydarzeń. Plotka Davisa Guggenheima to młodzieżowy thriller psychologiczny z 2000 roku z Jamesem Marsdenem, Kate Hudson i Normanem Reedusem w obsadzie.

Plotka zaczyna się jak akademicki eksperyment — trójka studentów postanawia puścić w obieg fałszywą plotkę o seksie, żeby zbadać, jak informacja mutuje w środowisku college'u. Cel jest naukowy, metoda — bezwzględna. Wybierają ofiarę: Naomi Preston, córkę biznesmena, znana z nienagannej reputacji. Wystarczy jeden wieczór na imprezie i jedno kłamstwo, żeby uruchomić lawinę, która szybko przerasta zwykłe plotkowanie i wciąga wszystkich w spiralę oskarżeń, gwałtu, aresztowania i śmierci. Film Davisa Guggenheima z 2000 roku zadaje pytanie, ile zniszczeń może wyrządzić słowo — i jak bardzo eksperymentatorzy tracą kontrolę nad własnym tworem.

Za kamerą stał Andrzej Bartkowiak, polski operator, który wkrótce sam przesiadł się do fotela reżyserskiego i nakręcił kilka hollywoodzkich akcyjniaków. Scenariusz napisała Theresa Rebeck, a całość wyprodukowały Village Roadshow Pictures i Warner Bros. Dla Guggenheima była to fabularna premiera — reżyser znany wcześniej z telewizji, lata później zdobędzie Oscara za dokumentalny An Inconvenient Truth. Zdjęcia kręcono w Toronto, które udawało prestiżowy amerykański campus. Film wszedł do szerokiej dystrybucji kinowej w USA 21 kwietnia 2000 roku.

Obsada na papierze wyglądała obiecująco — James Marsden, Kate Hudson, Norman Reedus i Lena Headey to nazwiska, które dziś brzmią poważnie. W 2000 roku wszyscy byli jednak przed swoimi przełomami: Marsden za chwilę wejdzie do X-Men, Hudson zasłynie rolą w Prawie sławnych (Almost Famous), za którą otrzyma nominację do Oscara, a Reedus dekadę później stanie się twarzą The Walking Dead. Mimo to film przepadł w kinach — przy budżecie około 24–30 milionów dolarów zarobił w USA ledwie 12,3 miliona (łącznie na świecie około 13 milionów). Krytycy nie byli łaskawi: Rotten Tomatoes zebrało zaledwie 23% pozytywnych recenzji, Metacritic przyznał 31 punktów na 100. Recenzentki i recenzenci wytykali banalność scenariusza i mydlany styl rodem z telenoweli. Widzowie byli nieco bardziej wyrozumiali — user score na Metacritic to 8,1, a polska publiczność ocenia film na Filmwebie na solidne 6 na 10.

Plotka nie porusza wątków LGBT i nie szuka queerowych odczytań — historia obraca się wokół heteroseksualnych postaci, a seksualność Naomi jest traktowana jako broń w grze reputacji. Można jednak czytać ten film przez pryzmat slut-shamingu i mechanizmów społecznej kontroli nad kobiecą seksualnością: wystarczy jeden niesprawdzony pogłos, żeby zniszczyć czyjąś tożsamość. To temat, który społeczność LGBT zna z własnego doświadczenia — presja normy, plotka jako narzędzie wykluczenia, reputacja jako zakładnik cudzych wyobrażeń. Film nie idzie tą drogą świadomie, ale trop pozostaje otwarty dla uważniejszych widzek i widzów.