Monotonna codzienność małżeństwa prowadzącego od lat prowincjonalną pralnię chemiczną zostaje bezpowrotnie zaburzona, gdy na ich drodze staje fascynujący, androgyniczny performer.

Nicole (Miou-Miou) i Jean-Marie Kunstler (Charles Berling) od piętnastu lat piorą cudze brudy. Ich życie, zamknięte w klaustrofobicznym wnętrzu pralni chemicznej w małym francuskim miasteczku, toczy się według przewidywalnego, monotonnego rytmu. Wszystko zmienia jedna noc, gdy para trafia do lokalnego klubu i ogląda występ rodzeństwa – Loïca (Stanislas Merhar) i Marlène (Mathilde Seigner). Androgyniczny Loïc o anielskiej twarzy natychmiast fascynuje małżonków, a przypadkowe spotkanie szybko przeradza się w erotyczną grę, która wciąga parę w skomplikowaną relację z Loïkiem. Uśpione pożądanie i tłumione pragnienia eksplodują, grożąc zniszczeniem wszystkiego, co Kunstlerowie budowali przez lata.

Ta historia o namiętności, która rozsadza prowincjonalną rutynę, była trzecim filmem fabularnym w dorobku reżyserki Anne Fontaine. Scenariusz, napisany wspólnie z Gillesem Taurandem, okazał się strzałem w dziesiątkę. Tekst doceniono na 54. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji, gdzie jego autorzy otrzymali prestiżową Złotą Osellę za najlepszy scenariusz. Film, będący koprodukcją francusko-hiszpańską, miał swoją premierę właśnie w Wenecji, po czym trafił do kin, wywołując spore poruszenie wśród krytyki i publiczności.

Autentyczność opowieści była dla reżyserki kluczowa. Jak przyznawała w wywiadach dla magazynu Cahiers du Cinéma, inspiracją dla postaci Loïca i Marlène była para drag queen, którą obserwowała w rzeczywistości. Prawdziwości dodało też obsadzenie w roli Loïca Stanislasa Merhara, którego Fontaine znalazła na castingu dla modeli, a nie profesjonalnych aktorów. Jego naturalność i nieoczywista ekranowa obecność przyniosły mu nagrodę César dla najbardziej obiecującego aktora. Zdjęcia kręcono w mieście Roanne, a ciasne wnętrze pralni stało się niemal osobną bohaterką, symbolizującą emocjonalne uwięzienie postaci. Atmosferę narastającego napięcia potęguje ścieżka dźwiękowa autorstwa Jeana-Claude'a Nachona.

Krytyczki i krytycy chwalili Nettoyage à sec za subtelność, odwagę w podejmowaniu tematów seksualnych i autentyczne portrety psychologiczne. We Francji film uznano za odkrycie i powiew świeżości w kinie queer. Widownia była bardziej podzielona – historia intrygowała, ale dla części odbiorców jej kontrowersyjna tematyka była zbyt śmiała. Mimo to obraz odniósł znaczący sukces komercyjny, przyciągając we Francji do kin blisko 500 tysięcy widzów.

Dziś Nettoyage à sec uchodzi za kamień milowy francuskiego kina LGBT lat 90. To odważna eksploracja biseksualności, transwestytyzmu i płynnej tożsamości płciowej, która unika stereotypowego przedstawiania dragu jako czystej rozrywki. Dla Fontaine jest to forma sztuki, ucieczki i ekspresji. Film wnikliwie analizuje, jak pojawienie się queerowej postaci demaskuje kłamstwa i pęknięcia w pozornie stabilnym, heteronormatywnym związku. W czasach, gdy kino queer dopiero walczyło o swoje miejsce w głównym nurcie, Nettoyage à sec był dziełem prekursorskim, pokazywanym na najważniejszych festiwalach LGBT, od San Francisco po Toronto, torując drogę dla kolejnych pokoleń twórczyń i twórców.