W przełomowym filmie telewizyjnym Johna Ermana młody, odnoszący sukcesy prawnik wraca do rodzinnego domu, by skonfrontować swoich bliskich z podwójną, szokującą prawdą: jest gejem i ma AIDS.

Michael Pierson, grany przez Aidana Quinna, jest młodym, świetnie zapowiadającym się prawnikiem z Chicago. Ma kochającą rodzinę, dobrą pracę i partnera, którego ukrywa przed światem. Kiedy jednak seria niepokojących objawów prowadzi go do szpitala, jego uporządkowane życie rozpada się w jednej chwili. Diagnoza brzmi jak wyrok: AIDS. W 1985 roku to słowo budziło przerażenie i było stygmatem. Michael wraca do rodzinnego domu, by powiedzieć rodzicom, w rolach których wystąpili wspaniali Gena Rowlands i Ben Gazzara, dwie prawdy naraz — o swojej orientacji i o chorobie. To, co następuje, jest poruszającym studium szoku, strachu i powolnej, bolesnej drogi ku akceptacji.

Ta z pozoru kameralna historia w listopadzie 1985 roku stała się narodową debatą. Wczesny mróz był pierwszym dużym filmem telewizyjnym wyemitowanym przez ogólnokrajową stację NBC, który w centrum fabuły umieścił gejowskiego bohatera chorego na AIDS. Była to odważna decyzja, obarczona sporym ryzykiem. Część reklamodawców wycofała swoje spoty, co kosztowało stację pół miliona dolarów, ale nie przeszkodziło to filmowi w osiągnięciu gigantycznego sukcesu. Produkcję obejrzało ponad 34 miliony Amerykanek i Amerykanów, co dało jej większą widownię niż transmitowanemu w tym samym czasie popularnemu meczowi futbolu. Dla wielu z nich był to pierwszy kontakt z tematem AIDS przedstawionym w sposób ludzki, a nie jako sensacyjny nagłówek w gazecie.

Za kamerą stanął John Erman, choć producenci początkowo marzyli o zaangażowaniu Paula Newmana. Agent reżysera przekonał ich jednak, że Erman lepiej zrozumie tę historię, ponieważ sam niedawno stracił bliskiego przyjaciela z powodu AIDS. Scenariusz, napisany przez Rona Cowena i Daniela Lipmana, był starannie konsultowany z lekarkami i organizacjami zdrowotnymi, by rzetelnie obalać szkodliwe mity. W filmie jasno pokazano, że wirusem nie można zarazić się przez dotyk czy wspólne naczynia — co w tamtych czasach było wiedzą rewolucyjną dla masowej widowni. Erman tak mocno zaangażował się w temat, że wracał do niego jeszcze dwukrotnie w swojej późniejszej karierze, reżyserując filmy Our Sons i The Blackwater Lightship.

Odwaga twórców opłaciła się z nawiązką. Krytyczki i krytycy, w tym recenzentka z Los Angeles Times, chwalili film za unikanie sensacji i skupienie się na humanistycznym wymiarze dramatu. Posypał się deszcz nagród. Wczesny mróz zdobył aż 14 nominacji do nagród Emmy, ostatecznie wygrywając cztery statuetki, w tym za najlepszy scenariusz. Niezapomniana Sylvia Sidney, grająca babcię, która jako jedyna od początku instynktownie akceptuje wnuka, otrzymała za swoją rolę nagrodę Emmy. Sam reżyser został uhonorowany nagrodą Emmy za najlepszą reżyserię.

Jednak największym zwycięstwem Wczesnego mrozu nie były statuetki, lecz przełom w reprezentacji. Film przedstawił geja nie jako karykaturę czy moralne ostrzeżenie, ale jako pełnoprawnego bohatera — syna, partnera i człowieka stającego w obliczu śmiertelnej choroby. W czasach, gdy AIDS nazywano „karą za grzech”, produkcja Ermana pokazywała, że za statystykami kryją się ludzkie dramaty i rodziny rozdzierane przez strach i niewiedzę. Dla wielu osób LGBT i ich bliskich film stał się narzędziem do rozpoczęcia trudnych rozmów, a dla historii kina queer — kamieniem węgielnym, który utorował drogę takim produkcjom jak Długoletni przyjaciele czy Filadelfia.