Gburowaty pisarz romansów z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi zostaje zmuszony do opieki nad psem swojego sąsiada-geja, co nieoczekiwanie wplątuje go w życie artysty oraz kelnerki samotnie wychowującej chorego syna.

Melvin Udall to człowiek, którego nikt nie chciałby spotkać na swojej drodze. Jest autorem ckliwych romansów, ale prywatnie gardzi ludźmi, rzucając na lewo i prawo homofobicznymi i rasistowskimi obelgami. Jego życie, podporządkowane zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnemu, to seria rytuałów, a jedyną stałą jest śniadanie w tej samej knajpie, podawane zawsze przez tę samą kelnerkę, Carol Connelly. Gdy jego sąsiad, wrażliwy malarz-gej Simon Bishop, pada ofiarą brutalnego napadu, Melvin wbrew sobie musi zaopiekować się jego psem. Ta niechciana odpowiedzialność staje się iskrą zapalną dla serii zdarzeń, które połączą losy tej trójki w nieoczekiwany i pełen ciętego humoru sposób.

Zobacz recenzje filmu „Lepiej być nie może" na YouTube

Film w reżyserii Jamesa L. Brooksa pierwotnie nosił roboczy tytuł Old Friends, co doskonale oddaje jego sedno – opowieść o narodzinach przyjaźni w najbardziej niesprzyjających warunkach. Brooks, wraz ze współscenarzystą Markiem Andrusem, stworzył scenariusz, który brawurowo balansuje na granicy komedii i dramatu. Publiczność pokochała tę historię, co przełożyło się na gigantyczny sukces finansowy – przy budżecie 50 milionów dolarów film zarobił na całym świecie ponad 314 milionów, stając się jednym z największych hitów TriStar Pictures w tamtym okresie. Krytyczki i krytycy byli równie entuzjastyczni, chwaląc błyskotliwe dialogi i chemię między aktorami. Magazyn Empire umieścił film na 140. miejscu swojej listy 500 najlepszych filmów wszech czasów w rankingu z 2008 roku, a w Polsce obraz do dziś utrzymuje status kultowego klasyka lat 90., co potwierdzają wysokie oceny w serwisie Filmweb.

Sukces artystyczny przypieczętowała lawina nagród. Podczas 70. ceremonii rozdania Oscarów film zdobył dwie najważniejsze statuetki aktorskie – dla Jacka Nicholsona za rolę pierwszoplanową i Helen Hunt za rolę pierwszoplanową. Był to rzadki przypadek, a Lepiej być nie może pozostaje do dziś ostatnim filmem, który zdobył Oscary jednocześnie za najlepszą pierwszoplanową rolę męską i żeńską. Obraz był nominowany łącznie w siedmiu kategoriach, w tym za najlepszy film i dla Grega Kinneara za poruszającą kreację drugoplanową. Złote Globy były jeszcze łaskawsze, przyznając mu nagrody dla najlepszej komedii, a także dla Nicholsona i Hunt, co ugruntowało jego pozycję jako jednego z najważniejszych tytułów 1997 roku.

Dla społeczności LGBT Lepiej być nie może to film o szczególnym znaczeniu, choć dziś jego odbiór bywa ambiwalentny. Postać Simona Bishopa, grana przez Kinneara, była jedną z pierwszych tak złożonych i kluczowych dla fabuły ról gejowskich w hollywoodzkim kinie głównego nurtu. Simon nie jest tłem ani komediowym dodatkiem; to pełnoprawny bohater z własną, bolesną historią, naznaczoną przemocą ze strony ojca i traumą po napadzie. Jego relacja z Melvinem, ewoluująca od pogardy podszytej homofobią do głębokiej, autentycznej przyjaźni, stanowiła wówczas przełom w pokazywaniu męskich więzi przekraczających orientację seksualną. Partneruje mu agent sztuki Frank Sachs, w którego wcielił się Cuba Gooding Jr.

Z perspektywy czasu widać jednak, jak bardzo historia Simona wpisuje się w trop „cierpiącej ofiary”. Jego życie definiuje trauma, a fabuła, choć daje mu przestrzeń na odrodzenie artystyczne, ostatecznie podporządkowuje go heteronormatywnemu romansowi głównych bohaterów. Simon nie otrzymuje własnego szczęśliwego zakończenia w miłości, co współczesne widzki i widzowie odczytują jako echo zasady, że queerowe postaci mogą wspierać, ale rzadko dostają pełnię szczęścia dla siebie. Mimo tych zastrzeżeń, w kontekście lat 90. film Brooksa był odważnym krokiem naprzód, a rola Kinneara, doceniona nominacją do Oscara, otworzyła drzwi dla bardziej wielowymiarowych reprezentacji osób LGBT w kinie.