Pierwszy taki poradnik dla nastolatków

Mam 17 lat i jestem bi. Proste prawda? No właśnie nie.
Skąd dowiedziałam się o LGBT? Myślę, że z telewizji gdy byłam mała. Bardzo mała. Jednak do końca nie rozumiałam co to za ludzie. Jedyne słowo jakie znałam to "gej". W moim małym móżdżku oznaczało ono chłopaka, który zachowuje się jak dziewczyna i całuje się z innymi chłopcami. Nie interesowałam się tym.

Bardzo ważnym wydarzeniem był pewien dzień w przedszkolu. Miałam wtedy 5 lat. Postanowiłam narysować laurkę dla pani przedszkolanki. Takie tam, trawa, kwiatki i tęcza. No właśnie - tęcza. Pani stała jakieś 2 metry dalej i rozmawiała z opiekunką innej grupy. Usłyszałam wtedy w ich rozmowie coś co mnie zdziwiło "Czy wiesz, że tęcza to znak pedała?". Domyśliłam się, że "pedał" to obraźliwe określenie na geja. Nie rozumiałam, dlaczego przedszkolanka miałaby kogoś obrażać i dlaczego nie podoba jej się mój rysunek. Gdy to mówiła, w jej głosie było czuć, że się brzydzi każdą tęczą i każdym gejem. Może to śmieszne, ale dla mnie to było pierwsze zetknięcie z homofobią i bardzo się przestraszyłam. Rysunek wyrzuciłam i przez wiele lat nie narysowałam już tęczy. Unikałam tematu gejów. Bałam się, że jeśli będę o nich mówić to mnie też będą się brzydzić.

Przez następne lata oglądając telewizję i słuchając rozmów dorosłych dowiedziałam się więcej o homoseksualistach. Zauważyłam, że ani moi rodzice, ani sąsiedzi ich nie lubią. Dzieci na podwórku i w szkole wyzywały się od "gejów", "pedałów" i "lesb", a ja siedziałam cicho i bałam się, że mnie też ktoś tak nazwie. Dlaczego? Bo już jakoś od połowy podstawówki czułam, że podobają mi się też dziewczyny.

Przez całe gimnazjum unikałam tego tematu. Nikomu nie mówiłam. Jednocześnie coraz bardziej interesowałam się tematem. Zawsze wytężałam słuch, gdy w wiadomościach mówili o kolejnych paradach, związkach partnerskich. Wtedy się cieszyłam. Bałam się natomiast gdy mówili o kolejnych pobiciach i prześladowaniach.
Teraz chodzę do liceum.
Odważyłam się założyć konto na tym portalu. Nic tu jednak nie robię. Tylko przeglądam newsy i czasem sprawdzam ile jest tu osób z mojego miasta. Całkiem sporo. Kilka nawet w moim wieku. Niektóre dziewczyny widuję codziennie na ulicy. Jednak nie zagadam do nich, nie napiszę. Boję się, że one nie kryją się ze swoją orientacją, a gdy zacznę się z nimi zadawać to ludzie będą plotkować. Nigdy nie miałam chłopaka, bo wiem, że musiałabym mu powiedzieć, a wtedy się ode mnie odwróci i jeszcze rozpowie wszystkim w koło.
Mam koleżankę. Otwarcie przyznała się, że jest bi. Gdy spytałam się, jak zareagowali jej rodzice powiedziała, że nie wiedzą. Wie tylko jej chłopak i kilku bliskich znajomych. Zazdroszczę jej odwagi. Ja nie powiedziałam nawet najlepszej przyjaciółce.
Wiem, że moje problemy zdają się być błahostką. Chciałabym w przyszłości wyprowadzić się do większego miasta, mieć własne mieszkanie i pracę. Tak by móc powiedzieć przynajmniej rodzinie i nie bać się, że zostanę bez dachu nad głową. W dużych miastach jest łatwiej. Jest większa anonimowość, są miejsca przyjazne ludziom LGBT, poziom tolerancji też jest wyższy. Marzę o wzięciu udziału w paradzie, albo chociażby o ujawnieniu się przed znajomymi. Chciałabym żyć bez strachu, że ktoś się dowie.

Uff. Ale długie wyszło. W każdym razie, mam nadzieję, że kiedyś będzie łatwiej. Nie powinno być tak, że dziecko boi się porozmawiać z własnym rodzicem. W szkole powinno być więcej nauki o tolerancji, dzieci powinny być nauczane, że każda orientacja jest normalna i nie należy się jej bać. To by pomogło uniknąć problemów prześladowań w przyszłości. Niestety w Polsce homoseksualizm to wciąż temat tabu.

Patrząc z perspektywy czasu, to chyba od zawsze byłem homo. Na koloniach - a miałem wtedy bodajże 11 albo 13 lat, był taki rudowłosy Niemiec - syn polskich emigrantów... Od razu złapaliśmy kontakt, jakoś tak szybko nawiązaliśmy nic porozumienia. Wtedy oczywiście nie wiedziałem i nie rozumiałem dlaczego zwracam na niego większą uwagę, ale myślę, że to było już to :)

Kiedy się dowiedziałem o LGBT? Wtedy, gdy mając 15 lat poszedłem do II klasy gimnazjum do nowego miasta, do nowej szkoły. A w tej oto szkole w ramach WFu był basen. Nagłe zobaczenie całej męskiej części klasy w samych kąpielówkach było szokiem. Już nie wspominając o tym, że jeden - bardzo dojrzały jak na tamten moment - kolega zachowywał się jak facet, a nie jak zahukany nastolatek, czyli pod prysznicem kąpał nago itp. Nie krył specjalnie niczego:) To był szok, który zaowocował oczywiście poszukiwaniami w internecie. No i poczytałem troszkę, wszystko nagle stało się jasne...

Tak się bowiem złożyło, że dopiero po przeprowadzce do dużego miasta, gdy miałem 14 lat, w domu pojawiło się tzw. "stałe łącze". Już nie trzeba było dzwonić na numer dostępowy Tepsy - oczywiście po 22, bo wtedy impuls był co 6 minut. Pamiętam te czasy, dźwięk modemu i pamiętam stały internet - ale wtedy jeszcze nie wiedziałem, że jako dorosły będę pracować w firmie, która jako pierwszy operator mi ten internet dostarczała...:)

No a jak doczytałem w necie co i jak, to potem poszło z górki. Pierwszy profil na gaydar czyli dzisiejszym fellow. Pierwsze randki, pierwsze spotkania, działalność z Lambdą. Pierwsza parada? Ta z 2011 roku, gdy pojawił się różowy baner o tym, że "Żądamy związków partnerskich". Miałem przyjemność nieść ten baner z kilkunastoma innymi osobami, a że transparent był czymś nowym i świeżym, to załapałem się na każdą gazetę i każdy serwis informacyjny w tym kraju - jako jedna z kilkunastu postaci nosiących to przesłanie:)

Dlatego sztuka jest sie cenić! Zeby nie było tak, iż homo wypiera sie lub wstydzi homo, bo to syndrom mordercy z orlando.

Jak byłem bardzo mały to na obozach zawsze żartowało się z "pedałków" i to stereotypowe i prześmiewcze myślenie ukształtowało moją niechęć do społeczności LGBTQIA. Utrzymywało się ono mniej więcej do połowy gimnazjum, gdy zaczynało mnie ciągnąć do przyjaciół, z czego większosć z nich była homofobami. Ponieważ byliśmy przyjaciółmi, prędzej czy później wychodziło na jaw, że nie jestem hetero, co jednak nie psuło nam relacji, gdyż dzięki obozowym doświadczeniom mam ogromny dystans do mojej biseksualności. Natomiast dzięki otwartości moich przyjaciół nauczyłem się ujawniać w odpowiednich momentach, co pozwala mi w miare normalnie funkcjonować w społeczeństwie :3

DJ_:

Pozostaje jakoś to przełykać i starać się - bo łatwo nie jest - nie przejmować się.

Pozdrawiam Cię(pło). ;)

Ok ale to nie zadziała powiedzieć komuś - jestes ok jaki jestes. Aby to sie utrzymało ktos musi uwazac za wartość jakieś cechy jakie ma i moze to byc nawet ze jest homo. Aktu jest pies pogrzebany - do dumy z siebie potrzebne jest uznanie przynajmniej jednej swojej cechy za super i nie uznanie żadnej cechy za szczególnie zła.

Hm, ten artykuł skłonił mnie do powspominania... Kiedy po raz pierwszy usłyszałam o LGBT? Nie jestem już dawno nastolatką, ale pamięć jeszcze mam dobrą, więc przypominam sobie coś takiego: miałam 5 lat, dorośli rozmawiali: "na 3 piętrze mieszkają pedały" - powiedzieli. Spytałam: kto to te pedały? Usłyszałam całkiem rzeczową odpowiedź, że to ta para mężczyzn, którą widujemy w parku. Nie miałam pojęcia, że człowieka można nazwać częścią od roweru, bo z niczym innym nie kojarzyło mi się to słowo, ale, niestety, w taki właśnie sposób dowiedziałam się, że "nie tylko kobieta i mężczyzna mogą ze sobą być". Bycie ze sobą znaczyło dla mnie wtedy tyle co nic. Koleżanka przedszkola (niedawno znalazłam ją na les portalu randkowym :)) bywała ze mną w parku - o co dorośli robią tyle szumu? - zastanawiałam się.
Niestety, minęło 20-parę lat, matka o mnie wie, niby akceptuje i... nadal mówi per "pedały". :/

Super!