W rockowej operze Jima Sharmana para pruderyjnych narzeczonych po awarii samochodu trafia do zamku, gdzie ekscentryczny doktor Frank-N-Furter zaprasza ich na noc pełną muzycznych i erotycznych odkryć.

Gdy w deszczową noc psuje im się samochód, grzeczni narzeczeni Brad Majors i Janet Weiss nie mają pojęcia, że ich życie zaraz stanie na głowie. Szukając pomocy, trafiają do upiornego zamku, którego gospodarzem jest doktor Frank-N-Furter – jak sam o sobie mówi, „słodki transwestyta z transseksualnej Transylwanii” (ang. a sweet transvestite from Transsexual, Transylvania). W towarzystwie swojego osobliwego dworu, naukowiec właśnie kończy swoje największe dzieło: idealnego, muskularnego mężczyznę imieniem Rocky. Dla niewinnej pary ta noc stanie się szaloną, muzyczną inicjacją w świat, w którym normy i tożsamości płynnie się przenikają, a pożądanie nie zna granic.

Zobacz recenzje filmu „Rocky Horror Picture Show" na YouTube

Ta niezwykła fabuła to dzieło Richarda O’Briena, autora scenicznego musicalu The Rocky Horror Show, który w filmowej wersji sam wcielił się w postać Riff Raffa. Reżyserii podjął się Jim Sharman, a w głównych rolach wystąpili magnetyczny Tim Curry jako Frank-N-Furter oraz młodziutka Susan Sarandon i Barry Bostwick jako zagubieni narzeczeni. Choć dziś trudno w to uwierzyć, film, wyprodukowany przez 20th Century Fox, w 1975 roku okazał się finansową klapą i zebrał chłodne recenzje. Jego prawdziwe życie miało się dopiero zacząć, ale nie na premierowych pokazach, lecz w mroku nocy, gdy kina szukały tanich tytułów na seanse o północy.

Prawdziwą legendę The Rocky Horror Picture Show stworzyła publiczność. Wszystko zaczęło się w nowojorskim kinie Waverly Theatre w 1976 roku, gdzie film zyskał status kultowego „midnight movie”. Widzowie i widzki przestali być biernymi obserwatorami – zaczęli przychodzić w kostiumach, odkrzykiwać dialogi, rzucać ryżem podczas sceny ślubu na początku filmu i tańczyć w przejściach. Z czasem narodził się fenomen tzw. „shadow cast”, czyli grup aktorskich, które odgrywają cały film na żywo pod ekranem. To właśnie ten interaktywny rytuał, w którym publiczność współtworzy seans, uczynił z Rocky’ego coś więcej niż tylko film – doświadczenie i wspólnotową celebrację.

Ten niepowtarzalny klimat to nie przypadek. Zdjęcia kręcono między innymi w posiadłości Oakley Court i studiach Bray Studios, od lat kojarzonych z brytyjskimi horrorami wytwórni Hammer Horror, co nadało całości autentyczny, gotycki posmak. Film jest zresztą jednym wielkim hołdem dla kina grozy i science fiction klasy B. Za ikoniczne dziś kostiumy odpowiadała projektantka Sue Blane – to jej przypisuje się popularyzację w modzie punkowej podartych kabaretek, które na ekranie nosiła obsada. Warunki na planie nie zawsze były jednak tak radosne jak sam film; Susan Sarandon wspominała po latach, że podczas kręcenia scen w basenie nabawiła się zapalenia płuc.

Jednak to queerowa publiczność uczyniła z zamku Franka-N-Furtera swój dom. Dla wielu osób LGBT+ w latach 70. seanse Rocky Horror Picture Show stały się bezpieczną przestrzenią do autoekspresji, miejscem spotkań poza kulturą barową i celebracją inności. Postać Franka-N-Furtera, z jego płynnością płciową i nieskrępowaną seksualnością, była ikoną wyzwolenia, a podróż Brada i Janet – metaforą odkrywania siebie poza sztywnymi ramami heteronormy. Choć dziś niektóre użyte w filmie terminy, jak „transwestyta”, brzmią historycznie, dzieło Sharmana pozostaje kamieniem milowym w opowieści o wyzwalającej sile queerowej ekspresji. Jego znaczenie doceniono oficjalnie w 2005 roku, gdy film wpisano na listę dziedzictwa kulturowego National Film Registry w USA.