Gorzkokomiczny dokument o codziennej egzystencji gejów na szwabskiej prowincji, gdzie ukrywanie orientacji jest normą, a ucieczka do wielkiego miasta — rzadkim oddechem.

Nie znam nikogo takiego - sam wśród heteryków to dokumentalny portret pięciu mężczyzn żyjących na konserwatywnej prowincji Badenii-Wirtembergii, z dala od miejskich środowisk LGBT. Kamera Jochena Hicka towarzyszy bohaterom w ich codzienności — wśród sąsiadów, chórów kościelnych, stammtischów i leśnych ścieżek Schwarzwaldu — gdzie słowo „Schwule" pada jako obelga, a orientacja seksualna to coś, o czym się po prostu nie mówi. Hartmut angażuje się w lokalne stowarzyszenia i śpiewa w chórze, jednocześnie ukrywając swoją homoseksualność i wyjeżdżając na seks-turystykę do Tajlandii. Stefan, leśnik mieszkający z matką, okazjonalnie odwiedza gejowską scenę w Stuttgarcie. Richard, urodzony w 1924 roku, przez większość życia trzymał swoją tożsamość w tajemnicy.

Film śledzi też Uwego — trzydziestosiedmiolatka wciąż mieszkającego z matką — podczas jego pierwszej wyprawy na berlińską scenę gejowską. Głos w dokumencie zabiera również Erika, matka dwóch gejowskich synów, działająca w grupie wsparcia dla rodziców. Hick zestawia intymne wyznania bohaterów z komentarzami ich heteroseksualnego otoczenia, tworząc gorzkokomiczny obraz prowincjonalnej Niemiec, w której wielu mężczyzn żyje podwójnym życiem.