Chodź, zobacz mnie w dobrym świetle (2025)

Intymny portret dwóch poetek, które w obliczu nieuleczalnej choroby zamiast rozpaczy odnajdują humor, siłę i miłość.

Andrea Gibson, osoba niebinarna, poetka i aktywistka, oraz jej żona, również poetka Megan Falley, wpuszczają kamerę do swojego domu. W 2021 roku u Andrei zdiagnozowano nieuleczalnego raka jajnika. Film towarzyszy parze w czasie, który może być ich ostatnim wspólnym rokiem. Zamiast kroniki cierpienia, reżyser Ryan White tworzy jednak opowieść o bliskości, absurdalnym humorze i miłości, która rozkwita w cieniu straty.

Pomysł na film wyszedł od komiczki Tig Notaro, wieloletniej przyjaciółki pary. Ekipa Ryana White'a spędziła rok w domu poetek w Kolorado, dokumentując wizyty u onkologa i sesje chemioterapii, ale przede wszystkim - intymne, codzienne chwile. To nie jest jednak klasyczny dokument obserwacyjny. Gibson i Falley otwarcie wchodzą w interakcję z twórcami, wciągając ich do swojego świata. Jak zauważyła Lisa Kennedy z „Variety”, film jest jak „niespodziewane i serdeczne zaproszenie, by zostać na chwilę, a nawet się pobawić”.

Chodź, zobacz mnie w dobrym świetle pokazano po raz pierwszy na festiwalu Sundance, gdzie od razu zdobył Nagrodę Publiczności. Andrea Gibson zdążyło zobaczyć owacje na stojąco i poczuć miłość widowni. Zmarło kilka miesięcy później, przed wejściem filmu na platformę Apple TV+. To nadaje dokumentowi tragiczny, ale i niezwykle ważny wymiar - stał się on poetyckim testamentem, ostatnim dziełem i świadectwem życia przeżytego z odwagą i bezkompromisową szczerością.