Dokument Stephena Kijaka rekonstruuje podwójne życie Rocka Hudsona — hollywoodzkiego symbolu męskości lat 50., który skrywał swoją orientację, a w 1985 roku jako jeden z pierwszych celebrytów ujawnił diagnozę AIDS, zmieniając publiczną rozmowę o chorobie.

Rock Hudson był ucieleśnieniem amerykańskiego marzenia: wysoki, przystojny, z uśmiechem zarezerwowanym dla okładek magazynów. Partner Doris Day w Pillow Talk, gwiazda Olbrzyma u boku Jamesa Deana i Elizabeth Taylor, idol kobiet całej Ameryki. Tyle że za fasadą krył się mężczyzna prowadzący podwójne życie — gej, którego studio Universal otaczało ścianą fikcji, by chronić inwestycję w jego wizerunek. Dokument Stephena Kijaka Rock Hudson: All That Heaven Allowed śledzi tę przepaść między mitem a prawdą, od pierwszych zdjęć modelowych, przez sfingowane w 1955 roku małżeństwo z Phyllis Gates, aż po moment, który w 1985 roku przewrócił rozmowę o AIDS w Stanach Zjednoczonych do góry nogami.

Zobacz recenzje filmu „Rock Hudson: All That Heaven Allowed" na YouTube

Kijak buduje opowieść z archiwaliów — domowych nagrań, prób zdjęciowych, wywiadów telewizyjnych — i zestawia je z głosami przyjaciółek, współpracowników i kochanków, którzy znali Hudsona poza kadrem. Reżyser, autor wcześniejszego Never Met Picasso, ma słabość do bohaterów żyjących na styku popkultury i tajemnicy, i tu czuć to wyraźnie. Pokazuje fabrykę gwiazd lat pięćdziesiątych jako precyzyjną maszynę do produkcji męskości — z kontraktami zakazującymi prywatności, agentami gaszącymi plotki i prasą bulwarową gotową zniszczyć karierę za jeden nieostrożny wieczór.

Producentem jest między innymi Greg Berlanti, jedna z najważniejszych postaci queerowej telewizji ostatniej dekady, a film powstał dla HBO Documentary Films we współpracy z Altitude i Universal — co samo w sobie ma posmak ironii, biorąc pod uwagę, że to właśnie Universal przez lata pilnował, by prawda o Hudsonie nie wypłynęła. Światowa premiera odbyła się 11 czerwca 2023 roku na Tribeca Festival, dwa tygodnie później dokument trafił na HBO i Max, a w Polsce można go obejrzeć między innymi na Apple TV.

Krytyczki i krytycy przyjęli film entuzjastycznie. Na Rotten Tomatoes zebrał 92% pozytywnych recenzji przy średniej 7,4/10, na Metacriticu 71 punktów. Konsensus określa go jako "absorbujący i wzruszający wgląd w historię Hollywood", choć część recenzentek zarzuca Kijakowi, że niektóre aspekty kariery aktora prześlizguje zbyt szybko. Padały określenia w stylu "list miłosny do Hudsona i Złotego Wieku Hollywood". Film otrzymał nominację do GLAAD Media Award w kategorii Outstanding Documentary na 35. gali w 2024 roku, a na Filmwebie zebrał kolejne trzy nominacje branżowe.

Dla społeczności LGBT+ to opowieść o cenie milczenia i o tym, jak jeden coming out — wymuszony chorobą, ogłoszony, gdy nie było już odwrotu — potrafi zmienić bieg rozmowy społecznej. Kiedy Hudson w lipcu 1985 roku potwierdził diagnozę AIDS, obraz choroby w mainstreamowych mediach zaczął się przesuwać: z "boskiej kary" w stronę kryzysu zdrowotnego wymagającego badań i pieniędzy. Wsparcie Elizabeth Taylor, która tuż po jego śmierci współzałożyła amfAR, było bezpośrednią konsekwencją tych miesięcy. Kijak nie robi z Hudsona męczennika ani pomnika — pokazuje go jako mężczyznę uwięzionego w systemie, który sam pomagał tworzyć, i jednocześnie jako figurę, której ostatni publiczny gest okazał się politycznie potężniejszy niż wszystkie filmy, w których zagrał.