Pielęgniarz i dziennikarz nawiązują niezwykłą przyjaźń, czuwając przy łóżkach swoich pogrążonych w śpiączce partnerek. Subtelna opowieść o samotności, komunikacji i przekraczaniu granic w reżyserii Pedro Almodóvara.

Losy dwóch mężczyzn splatają się w szpitalnej poczekalni. Benigno jest pielęgniarzem, Marco dziennikarzem. Łączy ich nietypowa sytuacja: kobiety, które kochają – tancerka Alicia i torrera Lydia – leżą w śpiączce, a oni trwają przy ich łóżkach, próbując podtrzymać gasnącą więź. Benigno, opiekujący się Alicią od lat, mówi do niej bez przerwy, wierząc, że słowa mogą podtrzymać życie. Marco, którego partnerka Lydia uległa wypadkowi na arenie, dopiero uczy się tej trudnej sztuki komunikacji z nieobecną. Z czasem między mężczyznami rodzi się głęboka, intymna przyjaźń, a nielinearna narracja filmu pozwala nam odkryć, jak ich ścieżki wyglądały, zanim skrzyżowały się w tym dramatycznym momencie.

Zobacz recenzje filmu „Porozmawiaj z nią" na YouTube

Całą tę misterną konstrukcję stworzył Pedro Almodóvar, który nie tylko wyreżyserował film, ale i napisał do niego scenariusz. Produkcją zajął się jego brat, Agustín Almodóvar. Hiszpański reżyser otoczył się swoimi stałymi współpracownikami, a ścieżkę dźwiękową skomponował Alberto Iglesias. Muzyka odgrywa tu zresztą kluczową rolę, czego dowodem jest niezapomniana scena, w której brazylijski wokalista Caetano Veloso wykonuje utwór „Cucurrucucú paloma”. Klamrą kompozycyjną dla całej opowieści jest teatr tańca legendarnej choreografki Piny Bausch. Artystka pojawia się na ekranie osobiście, zarówno w otwierającej film scenie ze spektaklu Café Müller, jak i w zamykającej go sekwencji z Masurca Fogo. Te artystyczne wstawki nie są tylko ozdobnikami, ale integralną częścią opowieści o ciele, emocjach i komunikacji poza słowami.

Film spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem krytyczek i widzów na całym świecie. Zdobył imponujące 91% pozytywnych recenzji w serwisie Rotten Tomatoes i średnią 86/100 na Metacriticu, co oznacza powszechne uznanie. Publiczność również pokochała tę historię, co przełożyło się na ponad 51 milionów dolarów zysku w światowym box office. Na Almodóvara i jego dzieło spadł deszcz nagród. Reżyser odebrał Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny, a także był nominowany za reżyserię. Porozmawiaj z nią triumfowało na gali Europejskich Nagród Filmowych, zdobywając statuetki dla najlepszego filmu, reżysera i scenarzysty, a także nagrodę publiczności. Do kolekcji dołączyły również Złoty Glob i nagroda BAFTA dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego.

Jednak to nie tylko formalna brawura i emocjonalna siła przyniosły filmowi rozgłos. Almodóvar porusza się po grząskim gruncie etycznym, a centralny punkt zwrotny fabuły jest równie bulwersujący, co wzruszający. Kluczowe dla historii nadużycie nie jest pokazane wprost. Zamiast tego reżyser posługuje się niezwykłym zabiegiem – wstawia do filmu krótką, czarno-białą, niemą groteskę zatytułowaną Malejący kochanek. Ta szkatułkowa narracja pozwala mu opowiedzieć o tym, co niewyrażalne, ale jednocześnie wywołała dyskusje na temat estetyzacji przemocy seksualnej i skupienia perspektywy na męskich bohaterach, podczas gdy kobiety pozostają milczącymi obiektami ich uczuć.

Właśnie to przesunięcie akcentu z typowych dla Almodóvara silnych postaci kobiecych na relację dwóch wrażliwych, „niemacho” mężczyzn jest kluczowe z perspektywy queer. Reżyser, ikona kina LGBT, bada tu męską przyjaźń z czułością i intymnością rzadko spotykaną na ekranie. Bohaterowie płaczą, troszczą się o siebie, dzielą najgłębszymi lękami. Ich relacja podważa tradycyjne wzorce męskości. Co więcej, w kluczowej scenie Benigno, chcąc uśpić czujność lekarza i zapewnić sobie dalszy, wyłączny dostęp do Alicii, okłamuje go, że jest gejem. Ten akt manipulacji, błędnie interpretowany jako wyznanie tożsamości, jeszcze bardziej komplikuje jego postać i motywacje. Film Almodóvara staje się w ten sposób subtelną grą z płciowymi rolami i dowodem na to, że jego kino, nawet gdy nie opowiada wprost o relacjach jednopłciowych, pozostaje głęboko zakorzenione w queerowej wrażliwości.