W komedii Mike'a Nicholsa właściciel popularnego klubu drag queen i jego partner, gwiazda sceny, muszą na jeden wieczór udawać wzorową heteroseksualną rodzinę, by zaimponować skrajnie konserwatywnym rodzicom przyszłej synowej.

W słonecznym Miami Beach Armand Goldman prowadzi popularny klub drag queen „The Birdcage”, a jego wieloletni partner Albert jest największą gwiazdą tamtejszej sceny, występującą jako Starina. Ich życie, choć pełne neurotycznych sprzeczek i teatralnych gestów, toczy się w rytmie stabilnego, czułego związku. Sielankę przerywa jednak wiadomość od Vala, syna Armanda z dawnego, heteroseksualnego związku. Chłopak ogłasza, że zamierza ożenić się z Barbarą, córką skrajnie konserwatywnego, republikańskiego senatora Kevina Keeleya. Problem w tym, że przyszli teściowie, pogrążeni w politycznym skandalu, pragną poznać „porządną” i tradycyjną rodzinę, a Val błaga ojca, by na jeden wieczór ukrył całe swoje życie i tożsamość.

Zobacz recenzje filmu „Klatka dla ptaków" na YouTube

Zaczyna się szalona maskarada, w której tęczowe, pełne ekspresji mieszkanie Goldmanów ma zamienić się w chłodny, mieszczański salon, a Albert musi zniknąć, ustępując miejsca wezwanej na pomoc biologicznej matce Vala. Ten błyskotliwy, farsowy mechanizm napędza scenariusz autorstwa Elaine May, która po latach ponownie połączyła siły z reżyserem Mikiem Nicholsem. Ich legendarny duet komediowy z lat 50. i 60. słynął z inteligentnego humoru opartego na dialogu i ta maestria jest widoczna w każdej scenie Klatki dla ptaków. Film jest amerykańskim remakiem francusko-włoskiego hitu La Cage aux Folles z 1978 roku, który z kolei bazował na sztuce teatralnej Jeana Poireta. Nichols i May przenieśli tę historię na amerykański grunt z mistrzowską precyzją, tworząc dzieło, które bawi do łez, ale nigdy nie traci z oczu ludzkich emocji.

Siłą napędową komedii jest oczywiście obsada, której zbiorowy wysiłek nagrodzono prestiżową nagrodą Gildii Aktorów Ekranowych. Początkowo to Robin Williams miał zagrać krzykliwego Alberta, jednak aktor sam poprosił o rolę bardziej stonowanego Armanda, chcąc uniknąć powielania schematu postaci, którą niedawno zagrał w Pani Doubtfire. Decyzja ta okazała się strzałem w dziesiątkę, ponieważ pozwoliła Nathanowi Lane'owi, broadwayowskiej gwieździe, w pełni oddać kampowy geniusz Stariny. Ich ekranowy duet stworzył jedną z najbardziej wiarygodnych i poruszających par w historii kina komediowego. Partnerują im znakomici Gene Hackman jako spięty do granic możliwości senator i Dianne Wiest w roli jego żony, a drugi plan kradnie Hank Azaria jako przezabawny służący Agador. Reżyser pozwalał aktorkom i aktorom na improwizację, dzięki czemu wiele kultowych scen, jak choćby lekcja „męskiego chodzenia”, nabrało dodatkowej energii.

Film okazał się gigantycznym sukcesem komercyjnym, zarabiając ponad 185 milionów dolarów przy 31-milionowym budżecie, a krytyczki i krytycy byli niemal jednogłośnie zachwyceni. Legendarny recenzent Roger Ebert chwalił „finezyjną równowagę między farsą a humanizmem”, a media od „New York Timesa” po „Los Angeles Timesa” okrzyknęły film jedną z najśmieszniejszych komedii dekady. Doceniono także stronę wizualną – scenografia pieczołowicie odtwarzająca wnętrza klubu i apartamentu Goldmanów przyniosła twórcom nominację do Oscara. Do dziś Klatka dla ptaków cieszy się w Polsce statusem dzieła kultowego, o czym świadczą wysokie oceny na portalu Filmweb i entuzjastyczne komentarze, określające film mianem „perełki” i „komedii, jakich już się nie robi”.

Jednak dla społeczności LGBT Klatka dla ptaków to coś znacznie więcej niż tylko świetna komedia. W połowie lat 90., w czasach polityki „Don’t Ask, Don’t Tell”, wielkie hollywoodzkie studio po raz pierwszy umieściło w centrum mainstreamowej produkcji parę gejów, pokazując ich jako dojrzałych, kochających się partnerów i odpowiedzialnych rodziców. Film w błyskotliwy sposób obnażał hipokryzję konserwatywnej prawicy, przeciwstawiając pełną ciepła i wzajemnego wsparcia rodzinę Goldmanów moralnej panice senatora Keeleya. Oczywiście, z dzisiejszej perspektywy widać też pewne uproszczenia – wizerunek Alberta opiera się na stereotypie histerycznej, przerysowanej „cioty”, a w fabule brakuje szerszej reprezentacji osób queerowych. Mimo to film pozostaje kamieniem milowym; tytułem, który dla milionów widzek i widzów na całym świecie stał się pierwszym, pozytywnym i niezwykle zabawnym obrazem gejowskiej rodziny.