Lewico, rozkwitaj!

- Jacek Kochanowski -

Dla społeczności queer to bardzo zła wiadomość. Obecność obu kandydatek w kampanii gwarantowała poważne potraktowanie problematyki praw człowieka, równości i przeciwdziałania dyskryminacji. Teraz kampanię zdominują tak palące kwestie, jak euro, SKOKi, Smoleńsk i inne temu podobne. No i, oczywiście, wojna. Nie będzie żadnej merytorycznej kampanii, będą pyskówka i slogany.

Porażka obu posłanek (a w zasadzie porażka struktur partyjnych odpowiedzialnych za zbieranie podpisów pod ich kandydaturami) to także zapowiedź kiepskiego wyniku lewicy w wyborach parlamentarnych. Szczególnie dobry wynik Anny Grodzkiej byłby szansą zbudowania zaczątku konsekwentnej, ideowej lewicy społecznej. Takiej lewicy, która mogłaby być przeciwwagą dla domimującej w Polsce polityki neoliberalnej.

Uważam, że powstanie takiej lewicy w Polsce ma ogromne znaczenie także dla osób niehetero czy trans. Wzruszając się na filmie "Pride" (polski tytuł "Dumni i wściekli", gratuluję tłumaczom) warto pamiętać o przesłaniu tego filmu: sprawiedliwe państwo to takie, w którym walczy się z wszelkimi postaciami wykluczenia: klasowego (ekonomicznego), płciowego, seksualnego, etnicznego, rasowego itp. Popierając choć jedną z tych form dyskryminacji zgadzamy się w istocie na istnienie systemu nierówności, systemu segregacji społecznej. Na dzielenie ludzi na lepszych i gorszych. Na wspieranie tych uznanych za lepszych i lekceważenie problemów tych uznanych za gorszych.

Nie istnieje państwo sprawiedliwe "częściowo", podobnie jak nie można być trochę w ciąży. Jeśli pozwalamy władzy na wybieranie sobie kategorii obywateli, którym chce pomagać przy ignorowaniu interesów pozostałych, zgadzamy się po prostu na niesprawiedliwe państwo. A państwo niesprawiedliwe to państwo ułomnej demokracji. Państwo, z którego uciekać będą ci, których władza postanowiła mieć gdzieś.

Nie wierzę w szczerość intencji partii politycznej, która wspiera wielkie korporacje i ich interesy, nie mając żadnego pomysłu na likwidację potężnych obszarów biedy w Polsce. Jeśli nie interesuje się biednymi, czemu ma się interesować osobami niehetero albo nierównością płci? Z tego nie ma specjalnego zysku politycznego. Jeśli ktoś nie rozumie, że każda nierówność jest niemoralna, nie będzie potrafił prowadzić moralnej polityki.

Z drugiej strony partia polityczna, która stara się, przynajmniej w pewnych obszarach, reprezentować ludzi biednych, ale zarazem pozwala sobie na wulgarną homofobię, transfobię, seksizm czy rasizm, taka partia jest równie niemoralna.

Obie partie dzielą ludzi na równych i równiejszych. Jedna stawia na młodych i przesiębiorczych korpoludków, druga na mniej zamożnych, za to katolików, hetero, cispłciowych itp. Żadna z nich nie ma pojęcia o istocie demokracji i o zasadzie sprawiedliwości w polityce państwa.

Z badań socjologicznych wiemy, że ubóstwo i bezrobocie w Polsce dotyczy przede wszystkim kobiet. Czy partia odrzucająca "szkodliwą ideologię gęder" będzie zatem umiała zrozumieć problem ubóstwa i mu przeciwdziałać? Wiemy też, że wykluczenie ekonomiczne to m.in. gorsze wykszałcenie, a ono z kolei sprzyja umacanianiu stereotypów i uprzedzeń. Frustracja biedą i bezrobociem w całej Europie napędza elektorat partiom skrajnie prawicowym. To dlatego walka z biedą i klasowym wykluczeniem to także walka z homofobią czy transfobią. Jak nie Lepper to Korwin, jak nie ten, to inny Kowalski - prędzej czy pózniej doczekamy jakiejś polskiej wersji Frontu Narodowego.

Nie mam dobrych przeczuć co do kolejnych lewicowych inicjatyw budowanych przez wciąż te same twarze i popierane przez tych samych mentorów. Na szczęście jest promyczek nadziei: powstawanie i rozwój coraz liczniejszych organizacji pozarządowych i grup nieformalnych, które od dołu zaczynają wprowadzać inne myślenie o polityce, równosci, sprawiedliwości.

Widziałem takie grupy w wielu miastach, tworzą je ruchy miejskie, nurty feministyczne, działacze związków zawodowych, osoby działające w ruchach LGBTQ czy te związane z wspieraniem środowisk imigranckich. I myślę sobie, że lewica społeczna powstanie właśnie z takich wielobarwnych koalicji. Łączy je bowiem to, co najważniejsze, czyli sprzeciw wobec wszelkich form nierówności i wykluczenia.

I w moim przekonaniu tylko taka siła społeczna będzie w stanie zbudować sprawiedliwe państwo, które wspierać i szanować będzie także osoby nieheteroseksualne i transpłciowe. I to nie tylko te z warszawskiego Zbawixa, ale także te z małych miejscowości, także te, których nie stać na to, by w modnej knajpie schronić się przed homofobią czy transfobią.

Czas na pretensjonalne zakończenie: wiosna idzie, niech zatem rozkwitają nie tylko kwiaty, ale także inicjatywy, z których w przyszłości wyłoni się nowa jakość w polskiej polityce. Lewaki i lewaczki, do boju!