Szwecja zgodzi się na małżeństwa homoseksualne

Myślę, że to po prostu niestylistycznie koleżanka napisała :-) Chyba chodzi o to, że jak państwo uzna związki MM i KK za małżeństwa, to konsekwencją tego będzie to, że jak jakiś kościół nie pobłogosławi, to będzie dyskryminacja.

Nie do końca. Państwo uznaje prawnie śluby udzielane przez księdza, na mocy konkordatu lub innej umowy z Watykanem. A więc, jeżeli państwo nie ma podpisanej osobnej umowy z jakimś innym kościołem (np. takim udzielającym ślubów parom homoseksualnym) to śluby udzielane przez kapłanów tychże kościołów nie będą ważne w świetle prawa (zawarcie takiego ślubu nie będzie miało żadnych skutków prawnych). Przynajmniej ja tak to widzę.

Jak to rząd chce zezwolić na śluby kościelne? Rząd i kościół to nie są autonomiczne instytucje?

He:-) ja mieszkam w Szwecji,i chcialam tylko powiedziec,ze malzenstwa homoseksualne sa tu legalne od kilku lat, z tym,ze rzad teraz chce zezwolic na sluby koscielne.... Ciekawe kiedy sie w Polce cos zmieni? Pozdrawiam

To prawda, jeżeli mówimy o prawach obywatela (generalnie panuje tutaj zasada, że wszystko to co nie jest zabronione, jest dozwolone). Natomiast jeżeli chodzi o prawa dotyczące organów państwa, to zasada jest odwrotna (wszystko co nie jest dozwolone, jest zabronione).

Patrząc z tego punktu widzenia, słowo "legalizacja" doskonale tu pasuje, ponieważ jest to upoważnienie organu administracji państwowej (a dokładniej urzędu) do wprowadzania w życie instytucji jaką jest związek partnerski (posługując się skrótem myślowym - związek homoseksualny), poprzez umożliwianie zawarcia go dwóm osobom tej samej płci.

Podsumowując, w tym kontekście słowo "legalizacja" określiłbym jako nadanie organom administracji państwowej władzy do udzielania "ślubów" parom homoseksualnym.

Legalizacja czegoś nie oznacza, że wcześniej było zabronione. Np. prostytucja w Polsce nie jest zabroniona, ale nie jest też zalegalizowana (tj. nie ma zapisów prawnych regulujących tę działalność). Niestety utarło się przeświadczenie, że jeśli coś ma być zalegalizowane, to znaczy, że obecnie jest nielegalne, czyli zabronione. Może rzeczywiście z powodu tej prawnej ignorancji lepiej zamiast wyrazu "legalizacja" stosować pojęcie "uregulowanie prawne", co jest prawnie tym samym, ale w powszechnym rozumieniu jest czymś innym (stąd dziwne wypowiedzi przeciwników prawa małżeńskiego dla homoseksualistów: "nie ma potrzeby legalizować w jakikolwiek sposób związków homoseksualnych, skoro obecnie nie są prawnie zabronione").

Jakim czwartym ? 5! Holandia, Belgia, Hiszpania, Norwegia, a teraz Szwecja.

Swoją drogą: Polska nadal tkwi w średniowieczu.

Wieści przednie - wreszcie także w nazewnictwie zapanuje równość.

Martwi mnie rzecz nie związan z meritum: info podaje portal branżowy, redagowany przez osoby, które nadto dobrze powinny wiedzieć, jakiego języka używać w przekazywaniu wiadomości: języka precyzyjnego, a nie języka "skrótów myślowych".
Nie "małżeństwa homoseksualne" tylko - jeśli już koniecznie trzeba uwypuklać orientację psychoseksualną jakichś osób - "małżeństwo zawierane/zawarte przez osoby homoseksualne". Ten skrót myślowy jest szkodliwy z dwóch powodów:
- eksponuje osoby homoseksualne - zupełnie jakby nowe regulacje prawne nie dotyczyły osób o innych niż homoseksualna orientacjach,
- sprawia wrażenie, że powstaje jakaś nowa instytucja prawna "specjalnie" dla osób homoseksualnych, co jest nieprawdą - to już istniejąca instytucja (małżeństwo) zostaje "otwarta" na osoby TEJ SAMEJ PŁCI, tak naprawdę niezależnie od ich orientacji psychoseksualnej (bo tej żaden organ publiczny - w Szwecji czy innym kraju - nie da rady skutecznie zweryfikować).

Drugi "skrót myślowy", który boli mnie za każdym razem, gdy się z nim spotykam: "legalizacja" czegośtam. Legalizacja oznacza, że coś było nielegalne, a zatem ZABRONIONE przez prawo, a nagle stało się DOPUSZCZONE przez prawo. Zawieranie małżeństw przez osoby tej samej płci nie było w ogóle przewidziane, nie było w ogóle regulowane przez prawo - ani w kategorii przyzwolenia na to, ani w kategorii zakazu tego. O jakiej "legalizacji" można zatem mówić? To nie legalizacja, ale instytucjonalizacja, czyli wprowadzenie do prawa nowej instytycji lub modyfikacja (np. rozszerzenie podmiotowe) już istniejącej. Bronię się tak przez ową "legalizacją", bo w powszechnym odbiorze prowadzi ona do utrwalenia przekonania, że prawo jako takie ZABRANIA czegoś osobom tej samej płci - podczas gdy nie zabrania, a po prostu nie umożliwia. To spora różnica - zakaz czegoś daje solidniejsze oparcie homofobii, podczas gdy brak uregulowania jest argumentem także dla "naszej" strony - dana sprawa jest przez prawo nie ruszona, pozostawia nas w gorszym położeniu, nie daje możliwości korzystania z czegoś, co mają osoby różnych płci, a to "tylko" dlatego, że nie napisano odpowiedniego przepisu.