W wiejskiej japońskiej miejscowości spotykają się artystka z niedomkniętą przeszłością i architektka po rozpadzie małżeństwa — sesje pozowania do rzeźby stają się pretekstem, by wrócić do tego, co przemilczane. Kameralny, kontemplacyjny dramat Kojiego Fukady, inspirowany sztuką Orizy Hiraty Tokyo Notes, pokazany w konkursie głównym Cannes 2026.

W wiejskiej miejscowości Nagi, gdzieś w głębi Japonii, mieszka Yoriko — artystka i właścicielka gospodarstwa mlecznego, która od lat nosi w sobie pamięć dawnego romansu, niedomkniętego i nieopłakanego. Do niej przyjeżdża Yuri, tokijska architektka po rozpadzie małżeństwa, dawna szwagierka i przyjaciółka. Pobyt miał być krótką pauzą od zawodowych i osobistych kłopotów, ale Yoriko prosi Yuri, by pozowała jej do rzeźby. Kolejne seanse w pracowni stają się pretekstem do powrotu przemilczanych wspomnień, dawnych emocji i pytań o to, czy da się zacząć od nowa.

Zobacz recenzję filmu „Nagi Notes" na YouTube

Za kamerą stoi Koji Fukada, reżyser znany z powściągliwego, obserwacyjnego kina, a Nagi Notes jest jego pierwszym filmem zakwalifikowanym do konkursu głównego festiwalu w Cannes. Punktem wyjścia była sztuka Orizy Hiraty Tokyo Notes z 1995 roku, nagrodzona 39. Nagrodą Kishidy Kunio — ale Fukada nie robi z niej wiernej ekranizacji. Zachowuje ducha oryginału, czyli obserwację codzienności na tle odległych, niewidzialnych wydarzeń, przenosi jednak akcję z muzealnej przestrzeni do wiejskiej społeczności i buduje własną historię. W rolach głównych zobaczymy Takako Matsu i Shizukę Ishibashi, a partnerują im Kenichi Matsuyama, Waku Kawaguchi i Kiyora Fujiwara. Film jest międzynarodową koprodukcją — Japonia, Francja, Singapur i Filipiny — a za francuską dystrybucję odpowiada MK2 Films.

Światowa premiera odbyła się 13 maja 2026 roku w konkursie głównym 79. festiwalu w Cannes, gdzie Nagi Notes znalazł się także w gronie kandydatów do Queer Palm. W japońskich kinach film ma zadebiutować 25 września 2026 roku — informację potwierdzają portal Natalie oraz zapowiedź pokazu prasowego Foreign Correspondents' Club of Japan. Recenzje z Lazurowego Wybrzeża są w większości przychylne: krytyczki i krytycy chwalą kontemplacyjny rytm, precyzję aktorstwa i sposób, w jaki Fukada opowiada o żałobie przez pauzy, spojrzenia i niedopowiedzenia. The Guardian pisał o klarowności i spokojnym oddechu tej opowieści, a portal FilmyHype przyznał filmowi 3/5, zarzucając mu, że unikanie mocnych zwrotów akcji może zostawiać widzki i widzów z wrażeniem niedosytu.

Dla portalu LGBT najciekawszy jest sposób, w jaki Fukada obchodzi się z queerową pamięcią. Yoriko nosi w sobie ślad dawnej relacji z kobietą, a więź z Yuri wykracza poza schemat rodzinnego pokrewieństwa czy dawnej przyjaźni. Reżyser nie zamienia tego w deklaratywny romans ani manifest — buduje raczej portret tożsamości poskładanej z pamięci, straty i tego, co niewypowiedziane. Rzeźba, przy której spotykają się bohaterki, staje się metaforą tej pracy: obserwowania, utrwalania, ponownego odczytywania czyjejś przeszłości. Obecność filmu wśród kandydatów do Queer Palm potwierdza, że canneńskie jury dostrzegło w Nagi Notes opowieść ważną dla społeczności LGBTQ+, nawet jeśli sam Fukada opowiada ją półtonami.