Kameralny francuski film drogi o dwóch osiemnastoletnich braciach bliźniakach, którzy ruszają autostopem przez Europę na pogrzeb matki, której nigdy nie poznali. Debiut fabularny Pascala-Alexa Vincenta to sensualne, queerowo wrażliwe kino o dojrzewaniu, pożądaniu i granicach braterskiej bliskości.

Osiemnastoletni bliźniacy Antoine i Quentin wyruszają z Francji do Hiszpanii, by uczestniczyć w pogrzebie matki, której właściwie nie znali. Ojciec nie wie o ich wyprawie, a oni sami pokonują kolejne etapy podróży autostopem, pieszo i pociągami, podejmując po drodze dorywcze prace. W rolach głównych występują prawdziwi bracia bliźniacy — Alexandre Carril i Victor Carril — co dodatkowo wzmacnia wiarygodność ich ekranowej bliskości.

Łącząca chłopaków więź jest silna, ale naznaczona rywalizacją, napięciem i wzajemną zależnością. Wędrówka przez letnie krajobrazy staje się dla nich okazją do konfrontacji z własnym pragnieniem, cielesnością i potrzebą odrębności. Spotykani po drodze ludzie, krótkie romanse i kolejne kłótnie oraz pojednania powoli zmieniają to, jak bracia widzą siebie nawzajem i samych siebie. Podaj mi dłoń to film bardziej kontemplacyjny niż fabularnie gęsty — droga sama w sobie jest tu sensem opowieści.