Jestem gejem, kocham moją żonę

Prosimy Was o refleksję - pamiętajcie: to historie prawdziwych osób, naszych czytelników. Zastanówcie się dwa razy zanim napiszecie obraźliwy komentarz.

W artykule Jerzego jest wiele prawdy. Jednakże każda prawda jest wyłącznie subiektywna. Nie lubię zwrotu coming out, ale jest on potrzebny. Nie lubię, ponieważ człowiek jest, a raczej winien być człowiekiem. Seksualność nie powinna mieć znaczenia. Niestety, dwa tysiące lat budowania zachodniej kultury na wiadomej bazie sprawia, że ma. Nie lubię zwrotu coming out, ale rozumiem, że w budowaniu nowej, a raczej przywracaniu normalnej świadomości społecznej ma on olbrzymią wagę.

Jestem mężem i ojcem. Jestem z tego dumny. Jestem gejem żyjącym od lat w związku z jedną kobietą, którą kocham.

Kocham, dlatego wiele lat temu, jeszcze przed ślubem, powiedziałem otwarcie, kim jestem. Do tego roku była jedyną osobą, która o tym wiedziała. Przetrwaliśmy razem w związku małżeńskim 28 lat. Razem jesteśmy lat 32. Były wzloty i upadki. To normalne. Przez te lata nie zawsze było łatwo. Ale chyba nikomu nie jest. System, dostosowanie wymuszają pewne posunięcia i od nas zależy kiedy zapinamy się na smyczy i zakładamy kaganiec. To dotyczy wszystkich związków, zarówno homo-, jak i heteroseksualnych. To my sami ustalamy zasady i budujemy własne definicje. Niespełna rok temu splot zdarzeń spowodował, że o mojej seksualności dowiedziało się więcej osób.

Moja żona nie jest już jedyną osobą, która wie. To właśnie ona zapłaciła najwyższą cenę za ten coming out. Jako wielki przyjaciel bierze udział w tym procesie.

Podobnie jak ja doświadcza na swojej osobie ostracyzmu i homofobii. To jedyna rzecz, która sprawia, że jest mi przykro. Ona znosi to bardzo dzielnie. Przecież zgodnie z obowiązującym kanonem społecznym powinna wystawić mi walizki, brzydzić się, wystąpić o rozwód i tak dalej. Nie robi tego. Jakież to obrzydliwe, gdy ktoś w pracy podchodzi i pyta wprost: co, Twój chłop zmienił orientację? Ale jest inteligentna. Ucięła to krótkim: z tego co mi wiadomo, to nie. Jasne i oczywiste. Orientacji nie da się zmienić. Nie użalam się nad sobą. Mnie jest w sytuacji jasnej sprawy o wiele łatwiej, mimo że konsekwencje nie są urocze. Cała historia jest również oparta o depresję, pomoc psychiatry i psychologa. To proces.

Nie warto o tym za wiele mówić, ale warto pamiętać, że oprócz problemu dzieciaków LGBT, istnieje problem rodziców LGBT. My jesteśmy. Myślę, że w dość dużej ilości, wszak wychowywaliśmy się w czasach, gdzie nie byliśmy piętnowani jako chłopcy czy dziewczynki dający sobie buzi na ulicy, a wpojone mieliśmy, że jesteśmy chorymi zbokami.

Co gorsze: trudno powiedzieć. Nie wszyscy mieliśmy odwagę w tamtym czasie stawić czoła problemowi i przyjąć go na klatę z podniesioną głową. Koniec końców, skrzywdziliśmy siebie, bądź kogoś. Ale nie żałuję. Podjęte decyzje były świadome. Na koniec troszkę o konsekwencjach: depresja, wyłożenie finansów, wzmocnienie małżeństwa, wspólne stawianie czoła życiu, duma. Duma z żony, dzieci, siebie. Myślę, że dużym problemem społecznym jest fakt, że rutynowe myślenie o związkach zakłada jednostronnie jeden kierunek: przysłowiowa "dupa". To troszkę nie tak. Rozróżniajmy fascynację, czy zauroczenie od miłości. Obecnie kocham cztery osoby: żonę dwóch synów i... Na więcej miłości mnie nie stać, zaś miłość to świadomość tego, że jak tej kochanej osobie stanie się cokolwiek, to stać mnie będzie na roztoczenie nad nią opieki, włącznie z podcieraniem tyłka.