Mam 55 lat, za sobą małżeństwo, dzieci...

"Opisując tu swoją sytuację i przeżycia, nie mogę powstrzymać się od łez, dotyka to mnie "do żywego". Generalnie zacząłem interesować się, drążyć ten temat dopiero od kilku miesięcy. Nie mogłem i nie chciałem wcześniej zagłębiać się w tym kierunku, bo byłem wciąż w związku z kobietą i mieszkaliśmy razem - nie umiałbym w takiej sytuacji w dalszym ciągu być sobą. To, że rozpad naszego małżeństwa nastąpi, dla mnie było oczywiste od 10 lat. Świadomie przedłużałem ten moment aż do czasu, kiedy nasze dzieci się usamodzielnią. Są teraz w wieku od 24 do 31 lat" - tak zaczyna się historia Jerzego.

Wcale nie jest mi tak łatwo z tym żyć

Moja żona o tym wie, oficjalnie od niedawna, bo potwierdziłem to kilka miesięcy temu. Chociaż domyślała się wiele wcześniej. Reakcja jej była spokojna, opanowana, jednak trudna dla niej do pojęcia. Bo myślała, że takie rzeczy raczej się nie zdarzają i można to leczyć. Gdy powiedziałem jej oficjalnie, że jestem gejem, postanowiła przy najbliższej okazji wyrzucić mi to przy naszych dzieciach - miało to wydźwięk oskarżenia. Nie chciałem, żeby to tak wyglądało, żeby to w taki sposób było przekazane naszym dzieciom. Wtedy zaprzeczyłem, że jestem gejem. Udowadniając, że żona mnie źle zrozumiała. Następnego dnia rozmawialiśmy o tym wydarzeniu. Powiedziałem dlaczego zaprzeczyłem. Potwierdziłem też, że oczywiście jestem gejem, co chyba dopiero teraz tak naprawdę do niej dotarło, i że wcale nie jest mi tak łatwo z tym żyć.

W tej sytuacji nie wiem niestety co myślą moje dzieci o mnie.

Ten problem jest jeszcze przede mną. Zamierzam oczywiście małymi krokami całkowicie przed nimi się ujawnić. Przez lata życia z żoną utwierdzałem się tylko w przekonaniu, że nie jest ona w stanie tego zrozumieć, a tym bardziej, by to zaakceptowała. Nie jeden raz wyrażała swój negatywny stosunek dla osób homoseksualnych. Dlatego też nie mogłem o tym powiedzieć wcześniej, aż przed rozstaniem i dopiero po usamodzielnieniu się naszych dzieci. Ten moment był dla mnie bardzo ważny. Nie chciałem, by te wydarzenia miały na nich jakikolwiek negatywny wpływ zanim zaczną samodzielne życie. Myślę, że to mi się udało. Dodam przy okazji, że rozpad naszego związku nastąpił nie tylko i wyłącznie z faktu, że ja jestem homoseksualny, lecz nałożyły się na to również inne przyczyny, o których tu jednak nie będę mówił.

Szczęście

Myślę, że poczuję się szczęśliwy dopiero wtedy, gdy ułożę sobie życie na nowo już w zupełnie innej dla mnie rzeczywistości - gdzie nie będę musiał się kryć z tym, że jestem gejem, kiedy będę mógł swobodnie rozmawiać, wyrażać swoje zdanie na różne tematy bez obaw, że powiem coś co może mnie skompromitować lub nasuwać jakieś podejrzenia o homoseksualizm. Chciałbym, aby kwestie homoseksualizmu nie były postrzegane jako coś nienormalnego i niemoralnego, aby społeczeństwo nasze naprawdę zaczęło akceptować i uznawać to, jako jedną z naturalnych orientacji seksualnych, którą ma wysoki procent ogółu społeczeństwa. By nie zmuszano nas do życia w zakłamaniu (aby tylko, broń Boże, ktoś się nie ujawnił).

Jestem stąd, chcę być sobą

Mam już za sobą kilka coming outów. Penetrując internet, zamieszczam tu i ówdzie jakieś wpisy m.in. na Queer.pl. Na różnych portalach zacząłem komentować posty dotyczące osób homoseksualnych lub żon, czy mężów tych osób. W ten sposób ze łzami w oczach zacząłem mówić o sobie. Każdorazowo było to dla mnie bardzo duże przeżycie, pomimo tego, że byłem jakby anonimowy. Reakcje były różne: znośne bądź nijakie, bądź żadne lub nienawistne - w stylu "utylizować was". Wszedłem w grudniu na stronę Queer.pl, temat: "Jestem stąd, chcę być sobą", gdzie powstawała tęczowa mapa Polski. Patronatem tej akcji była Lambda Warszawa. Wziąłem w niej również udział, dokonując też pewnego rodzaju coming outu. Opisałem w skrócie swoją sytuację. List mój został umieszczony na stronie wydarzenia na Facebooku. Zaczęły pojawiać się komentarze, co było akurat w tym momencie niepożądane, musiałbym publicznie tłumaczyć się. To było dla mnie niemiłe. Na moją prośbę usunięto ten list, który wysłałem, ale cieszę się, że wziąłem udział w tej akcji. Nawiasem mówiąc "wygrało" woj. Pomorskie, tu mieszkam.

Przeszukując Internet natknąłem się na stronę, gdzie chciano utworzyć grupę wsparcia dla osób homoseksualnych.

Odpowiedziałem oczywiście, bo byłem już na tyle zdecydowany, by zacząć działać, by się odblokować. To był pierwszy raz kiedy powiedziałem o swojej orientacji, chociaż na razie tylko przez telefon nieznanej mi bliżej osobie. Tą osobą był dwudziestosześcioletni chłopak, też gej, który też szukał wsparcia - oczywiście wiedzieliśmy o czym będziemy rozmawiać. Było to dla mnie bardzo emocjonalne przeżycie, ale cieszyłem się, że nareszcie coś komuś mówię, i że rozmawiam z kimś podobnym do mnie. Kolejna osoba, która dowiedziała się o mnie była uczestniczką tej grupy wsparcia – jednak tym razem nie było to aż tak wrażliwe dla mnie, a to z kolei z tego względu, że był z nami wspomniany wyżej chłopak.

Następną osobą, której powiedziałem była lekarka psychiatra, u której miałem trzecią wizytę. Jednak dopiero teraz zdecydowałem się ujawnić na żywo, prosto w oczy swoją orientację.

Tym razem byłem bardzo spokojny i skupiony, nie miałem oporów, by to powiedzieć. Reakcja p. doktor była dla mnie wymarzona. Potraktowała to jakby nie było to nic nadzwyczajnego, z pełną aprobatą i zrozumieniem, powiedziała też, że jest przychylna całemu ruchowi na rzecz LGBT, popiera związki itd. Spotkałem się, w skrócie mówiąc ze zrozumieniem i wsparciem ze strony tej lekarki. Ostatni coming out miałem kilka dni temu. Powiedziałem o tym długoletniemu koledze. Dojrzałem do tego, by zacząć o tym mówić. Wiedziałem że on przyjmie to odpowiednio dobrze - nie pomyliłem się. Kiedy mu mówiłem, nie musiałem już płakać. Myślę, że zaczynam dojrzewać do sytuacji, i zaczynam się nie bać o tym mówić.

Miałem nadzieję, że z tego wyrosnę

Te wszystkie coming outy dają mi siłę i zwiększają pewność siebie. Dzięki nim staję się coraz bardziej sobą, aż w końcu poznam, mam nadzieję, smak szczęścia. Jednak kiedy to mówię to co chwilę muszę płakać, tu emocje są. Najtrudniejsze, myślę jeszcze przede mną. Wyjaśnienie wszystkiego przed moją rodziną.

To, że jestem inny niż moi rówieśnicy wiedziałem od 14 roku życia. Wtedy wierzyłem, że to ze mną jest coś nie w porządku. Nie umiałem na ten temat myśleć, bo w tamtych czasach był to temat extra tabu. Nie słyszało się, że tacy ludzie są wśród nas, a tym bardziej nie pokazywano ich np. w telewizji - bo dopiero wtedy powstawała właściwie telewizja i jeszcze nawet nie wszyscy mieli drugi program. A poza tym jeżeli coś się słyszało to wyłącznie, że jest to patologia, że są to skłonności, że trzeba to, co najwyżej leczyć, tym samym wprowadzano nas w jeszcze większe poczucie winy i wstydu. W żadnym razie nie mówiono, że jest to po prostu jedna z orientacji seksualnych, co dzisiaj jest już wiadome. Żeniąc się miałem jeszcze nadzieję, że po prostu z tego "wyrosnę".

Niestety tak się nie stało. Kilka lat po ślubie uświadomiłem sobie, że jestem homoseksualny i nie jestem w stanie tego zmienić. W mojej ówczesnej sytuacji musiałem tkwić w tym związku. Zarówno ja, jak też moja żona nie byliśmy szczęśliwi. Ja nawet nie umiałem powiedzieć tego, że nie jestem szczęśliwy - bo musiałbym podawać przyczyny, a na pewno bym zmyślał, albo mówił niezrozumiale, bo nie podałbym prawdziwego powodu. Musiałem stać się zupełnie obojętny, bez wyrazistości siebie. Byłem przez to niezdecydowany, niepewny siebie, miałem trudności w wielu dziedzinach życia. Świadomość, że muszę się ukrywać kompletnie wypaczała moją osobowość. Nie umiałem się określić w bardzo wielu sprawach. Trwało to aż do teraz.

Nam chyba jest trudniej ujawnić się niż młodszym

Gdy wiedziałem już, że jestem homoseksualny, i że tego nie da się zmienić, najtrudniejsze było dla mnie dalsze tkwienie w związku. Gdybym wtedy nie był jeszcze żonaty, myślę że prędzej czy później przełamałbym się i się ujawnił. Nie musiałoby to trwać tak długo. Dla mnie bycie nadal w związku było trudniejsze niżbym miał się ujawnić.

By wesprzeć, pomóc takim osobom jak ja, chciałbym, aby nasza społeczność położyła szczególny nacisk na uświadamianie społeczeństwa w tym kierunku, np. poprzez jakieś programy, czy wykłady w ogólnie dostępnych mediach. Polacy powinni przyjąć do wiadomości fakt, że kiedyś też były osoby homoseksualne, ze nie jest to wymysł XXI wieku, że my rodzice dorosłych już dzieci też jesteśmy homoseksualni i też potrzebujemy zrozumienia nie mniejszego niż nasze dzieci. Myślę nawet, że nam chyba jest trudniej się ujawnić niż młodszym. Żeniliśmy się, czy wychodziłyśmy za mąż, posiadamy dzieci… i mamy się teraz przyznawać, że to wszystko było nie tak - to jest wielkie obciążenie. Położyłbym nacisk na edukację społeczną.

Dziękuję, że mam okazję wyrazić swoje zdanie, swoje przeżycia i tym samym wspomagać inne osoby, które są w podobnej sytuacji jak moja. Jak Pani podkreśliła, rozmawiając z Państwem dokonuję kolejnego coming outu.

Choć są to dla mnie bardzo osobiste przeżycia, kiedy pisząc to nie mogę powstrzymać się od płaczu, to jednak bardzo chętnie piszę o tym.

Nigdy do tej pory tak gruntownie nie myślałem nad swoją sytuacją jak teraz, bo po prostu nie byłem w stanie. Dzięki temu portalowi i Pani mogłem jeszcze bardziej skupić się na ważnej dla mnie życiowo sprawie. Za to jestem bardzo wdzięczny. Prowadzi mnie to do "zwycięstwa". Jeżeli mógłbym jakoś przyczynić się dla dobra LGBT to jestem do dyspozycji.