"Dziewczyna z portretu" już na DVD

Murinjo, worldbykedzior i Engik - dzięki za Wasze wpisy! Dziś dostaniecie wiadomości na privie :)

Moja ulubiona kreacja to zdecydowanie Colin Firth w filmie Samotny mężczyzna, w którym zachwyca swoją grą aktorską. Nie jest już bohaterem romantycznym (Dziennik Bridget Jones), ale tragicznym, zmagającym się z przytłaczającą samotnością. Fabuła jest dosyć prosta i pozornie niczym nie zaskakuje - jeden dzień z życia Georga Falconera, profesora uniwersytetu z Los Angeles. Przyczyną wszechobecnej niemocy jest nieumiejętność pogodzenia się ze śmiercią długoletniego partnera, który ginie tragicznie w wypadku samochodowym. Jednak ten jeden dzień okaże się być inny...

Śledząc losy George'a i jego próby odebrania sobie życia, zaczynamy mu powoli współczuć. Z żałosnego starszego pana zmienia się on bowiem na naszych oczach w zdesperowanego i zagubionego człowieka, który potrzebuje pomocy. Dochodzi nawet do tego, że zaczynamy trzymać kciuki, żeby jednak się nie zabijał. Ale jednocześnie... zaczynamy go rozumieć. To największe osiągnięcie filmu! Dane jest nam dotrzeć głęboko do emocji George'a, do jego snów i przyczyn jego strachu.

Jednak tym na co zwracano największą uwagę jest wizualna forma, jaką wybrał dla swojego dzieła reżyser. Jeśli miałbym porównać oglądanie tego obrazu do wybranej aktywności fizycznej, to byłoby nią pływanie. Już w pierwszej scenie, widzimy nagie męskie ciało bezwładnie niesione przez wodę. W tle gra nastrojowa muzyka, a naszym zadaniem jest przeżywać. Tego rodzaju artystycznych trików jest w filmie więcej. Gdy bohater jest zrezygnowany (a to stan, który towarzyszy mu przez większość czasu), podkreśla to deszcz, padający jakby w rytm jakiejś niesłyszalnej dla nas muzyki. A gdy na chwilę zapomina o troskach tego świata pogrążając się w dzikiej, nieskrępowanej radości, rzuca się do oceanu i pływa, a my zmuszeni jesteśmy do pływania razem z nim i wspólnego doświadczania tego spontanicznego oczyszczenia.

Poruszająca opowieść, będąca adaptacją prozy Christophera Isherwooda, została zaprezentowana na srebrnym ekranie w wyjątkowo wysmakowanej formie, i muzyka Korzeniowskiego nie jest tutaj wyjątkiem. Cudownie brzmiące smyczkowe i fortepianowe kompozycje mają w sobie dozę dawnego wyrafinowania. Cechą od początku charakteryzującą jego muzykę jest wyjątkowo udane połączenie hipnotyzującego tła i urzekającej melodyki, i tak jest również tym razem. Przy całym swym melodramatyzmie, ta muzyka nie traci na autentyczności. Pod wieloma względami ścieżka dźwiękowa do Samotnego mężczyzny przypomina inny genialny soundtrack - Źródło Clinta Mansella, choć w porównaniu z nim wyróżnia się subtelniejszym brzmieniem i większą kunsztownością kompozycji.

Ten film to nie tylko doskonała gra aktorska i fabuła, ale także ukłon w stronę estetycznych doznań. Zachwyca w nim wszystko, każdy nawet najmniejszy detal. Samotny mężczyzna to poruszająca opowieść o uczuciu, które nigdy nie przemija i zostawia po sobie niezabliźniającą się ranę oraz pięknie pokazane studium samotności. Jednym słowem to obowiązkowa pozycja dla wszystkich kochających piękno w najczystszej postaci oraz proste, ale niebanalne i chwytające za serce historie…

Film jest super!
Może i kupię sobie płytę

ciekawy film oglądałam go polecam,,

Bez zastanawiania się, odrazu mam jedną kreację w głowie. Alycia Debnam-Carey jako Lexa w serialu "The 100". Dlaczego? Postać Commander Lexy grana przez Alycie, mimo, że ta była to tylko 'guest star' w serialu, bardzo szybko stała się ikoną i sulymbolem świata LGBT+ niemalże na całym Świecie. Lexa to niespełna 23-letnia zdeklarowana lesbijka i zarazem lider 12-klanów. Fenomenalna gra 22-letniej Alyci uwydatniła wszystko co kochamy w Lexie: siłę, wizjonerstwo, poświęcenie, wiarę w ideały i miłość. Lexa została zabita w serialu przez "przypadkowo zabłąkaną kulę z pistoletu przeznaczoną dla Clarke (jej miłości)". I tu zaczął się istny huragan w świecie LGBT+. Powstaliśmy w proteście. Wspólnie z organizacją 'LGBT Fans Deserve Better' zebraliśmy - my fani LGBT - do dnia dzisiejszego sumę ponad 130 tysięcy dolarów na wsparcie fundacji, która zajmuje się prewencją zachowań samobójczych wśród młodzieży LGBT i to wszystko w imię LEXY. Rozmawiam z wieloma ludźmi ze świata i z Polski na temat postaci Lexy i Clarke (Clexa ship) i wiem, że dzięki nim wielu młodych ludzi i nie tylko postanowiło nie hać się tego, kim są. Jeju, mogłabym tak długo pisać i opowiadać, ponieważ jestem zafascynowana tym jak dużo realnych zmian w życiu może powstać za sprawą jednej fikcyjnej postaci. Dziękuję za uwagę.

P.S. równie długo mogłabym mówić i ppstaci Clarke Griffin granej przez Elize Taylor - ona też zmieniła ludzi na lepsze.

Joe z fantastycznego filmu "Pride". Podziwiam go za odwagę, przełamywanie barier! Wszystkie postacie z tego filmu są ciekawe, jednak Joe zdecydowanie najbardziej fascynuje.

nie dało się obejrzeć bez objawu wzruszenia no

Bardzo podobal mi sie film.

Jak dla mnie tytuł jest dość nietrafiony. Ja bym film nazwała bardziej czymś jak ,,żona dziewczyny z portretu" Bo to jednak bardziej o niej był ten film- pokazali nam tę historię właśnie z jej perspektywy.

Nigdy mi się to nie zdarza, a tu 3/4 filmu przepłakane