Gej nie może być w Polsce krwiodawcą

Dzisiejsze wydanie Gazety Wyborczej donosi, że kilkaset osób z Trójmiasta zostało w ostatnią sobotę honorowymi krwiodawcami. Krwi nie mógł oddać Maciej Nowak, dyrektor teatru Wybrzeże. Powód? Jest homoseksualistą. W sobotę w Trójmieście odbyła się akcja "Podaruj krew - uratujesz życie". Zorganizowały ją trójmiejskie media i Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa.

GW: "Namawialiśmy ludzi do oddawania krwi, bo latem jest szczególnie potrzebna. W lipcu zabrakło krwi w pomorskich szpitalach i lekarze musieli przekładać niektóre planowane operacje. Do udziału w akcji zaprosiliśmy znanych mieszkańców Trójmiasta, między innymi Macieja Nowaka, dyrektora teatru Wybrzeże. W ostatniej chwili musieliśmy jednak odwołać jego wizytę w stacji krwiodawstwa. Powód? Nowak jest homoseksualistą.

- Homoseksualiści, podobnie jak osoby mające wielu partnerów seksualnych, należą do grupy ryzyka - tłumaczy Emilia Nowakowska, dyrektor Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Gdańsku. - W żadnym przypadku nie możemy od nich pobierać krwi. Informacja o tym jest zawarta w naszych ulotkach.

Takie reguły obowiązują we wszystkich stacjach krwiodawstwa w Polsce. Przepisy opracowało Krajowe Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa. Ostatnio były modyfikowane w 2000 roku."

GW opublikowała także wypowiedź Macieja Nowaka: "Od kilku dni wiem już, że jestem człowiekiem niepełnowartościowym. Przynajmniej w ocenie specjalistów od krwiodawstwa, którzy wspólnie z mediami organizowali na Wybrzeżu akcję zachęcającą do oddawania krwi. Na udział w niej przystałem z ochotą. Nie przechodziłem żółtaczki, nie jestem chory na żadną zakaźną chorobę, jestem wielki i silny, mam popularną i często potrzebną grupę 0 Rh+. Wydawałem się dobrym materiałem na krwiodawcę. Niestety, w ostatniej chwili okazało się, że moja krew jest bezwartościowa. Dlaczego? Nie przyjmuje się krwi od osób homoseksualnych - zabrzmiał wyrok lekarzy. W pierwszej chwili pociemniało mi w oczach, później wściekłość przemieniła się w gorzką bezradność, gdy okazało się, że takie są międzynarodowe normy transfuzjologii. Rok temu protestowałem w tym miejscu przeciwko rozpowszechnianej przez część środowiska gejowskiego histerycznej wizji Polski jako kraju nietolerancji i zaścianka. Pisałem, że w Polsce, będąc homoseksualistą, można żyć godnie, twórczo i bezpiecznie. I ciągle w to wierzę. Co jednak myśleć o świecie, który toleruje przepisy niezgodne ze współczesnym stanem wiedzy, odbierające mi prawo do najbardziej elementarnych ludzkich gestów?"

Od redakcji: Jesienią ubiegłego roku, Maciej Nowak napisał w Gazecie Wyborczej: "będąc homoseksualistą, można żyć w Polsce godnie i twórczo, cieszyć się zaufaniem przyjaciół i współpracowników, kochać szczęśliwie i mieć pełne poczucie bezpieczeństwa." Twierdzi, że nadal w to wierzy, a nas - którzy nie wierzą - nazywa histerykami. Gratulując MN doskonałego samopoczucia, będziemy nadal obstawać przy twierdzeniu, że Polska nie jest krajem tolerancyjnym - nie tylko zresztą wobec gejów. Jeśli zaś o krwiodawstwo chodzi: Przez długie lata, medycyna - a ściślej lekarze - byli przekonani, że homoseksualizm jest chorobą. Porzucając w końcu ten absurdalny i dyskryminujący pogląd nie pozbyli się bynajmniej homofobicznych uprzedzeń. Homoseksualista nie może być dawcą krwi, bowiem medycyna zakłada że gej zmienia partnerów jak rękawiczki i z tego powodu może zarazić się AIDS. Mit, stereotyp, uprzedzenie - jest podstawą medycznych wyroków! Jestem głęboko przekonany, że ta definicja jest głęboko dyskryminująca i powinna być zaskarżona do wszelkich możliwych sądów krajowych i zagranicznych. Nic, ale to nic nie mam przeciwko ostrożności. Ale procedura kwalifikowania dawców krwi nie może opierać się na dyskryminujących sformułowaniach. Tym bardziej, że codziennie tysiące gejów oddaje krew - a służby medyczne nic nie wiedzą o ich orientacji seksualnej. Hipokryzja zwycięża na wszystkich frontach.

Redakcyjny kolega Macieja Nowaka, Piotr Pacewicz, wyraził swemu koledze wyrazy ubolewania, ale oświadczył że "będzie bronił tej okrutnej i niesprawiedliwej ostrożności". My też współczujemy. Ale z dyskryminacją nie pogodzimy się nigdy.

Janusz Marchwiński