Hiszpania, rok 1977. Aby chronić swojego nastoletniego syna-geja, konserwatywna matka angażuje się w raczkujący andaluzyjski ruch LGBT. Alejandro Marín serwuje poruszającą, inspirowaną faktami opowieść o matczynej miłości i narodzinach queerowej rewolucji.

Hiszpania, rok 1977. Kraj znajduje się w okresie transformacji ustrojowej po śmierci generała Franco, ale prawo wciąż jest bezlitosne – homoseksualizm pozostaje przestępstwem. W tej niepewnej rzeczywistości poznajemy Reme, tradycyjną matkę z Sewilli, której świat staje na głowie, gdy odkrywa, że jej nastoletni syn jest gejem i marzy o karierze artysty. Jej bezwarunkowa miłość do dziecka staje się iskrą zapalną do działania. Zamiast odrzucenia, wybiera walkę i wkracza w sam środek rodzącego się andaluzyjskiego ruchu LGBT. W ten sposób Miłość i rewolucja staje się opowieścią nie tylko o queerowej emancypacji, ale przede wszystkim o sile matczynego uczucia, które potrafi kruszyć mury uprzedzeń.

Reżyser Alejandro Marín z niezwykłą czułością portretuje ten historyczny moment, czerpiąc inspirację z prawdziwych wydarzeń. Zdjęcia do filmu, realizowane w Sewilli i Barcelonie, oddają klimat epoki z jej feerią barw i queerową estetyką lat 70. Siłą napędową obrazu jest jego obsada. Obok debiutujących na ekranie talentów, takich jak Omar Banana w roli syna, zobaczymy weterankę hiszpańskiego kina, Anę Wagener, wcielającą się w postać Reme. Ich ekranowa chemia, podobnie jak charyzma pozostałych postaci – w tym barwnych artystek estradowych – tworzy autentyczny, pulsujący życiem portret kolektywu, który odważył się marzyć o wolności.

Miłość i rewolucja to hołd złożony pionierkom i pionierom andaluzyjskiego aktywizmu, których odwaga położyła podwaliny pod dzisiejsze prawa osób LGBT+ w Hiszpanii. Film z precyzją, ale i lekkością, ukazuje historyczny paradoks: schronienie dla rodzącego się ruchu aktywiści znaleźli w najbardziej nieoczekiwanym miejscu – salkach parafialnych udostępnianych przez postępową część Kościoła katolickiego. To właśnie tam, pod osłoną religijnych instytucji, spotykali się pierwsi działacze, by planować swoją rewolucję. Obraz Marína celebruje solidarność, odwagę i miłość, która rozkwitała wbrew opresyjnemu systemowi, stając się manifestem nadziei dla przyszłych pokoleń.

Film spotkał się z gorącym przyjęciem zarówno krytyki, jak i publiczności, która doceniła jego emocjonalną głębię i historyczną wartość. Hiszpańscy recenzenci chwalili świeżość obsady i trafne połączenie dramatu z komedią, nazywając produkcję „potencjalnym hitem roku”. Uznanie przyszło również ze strony Hiszpańskiej Akademii Filmowej, która przyznała twórcom pięć nominacji do prestiżowych nagród Goya. Statuetkę zdobyła porywająca piosenka Yo solo quiero amor, która idealnie oddaje ducha filmu. Sukces przypieczętowały nagrody aktorskie dla Omara Banany i Any Wagener na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Almeríi oraz nagroda Forqué w kategorii Kino i Edukacja w Wartościach.