W debiutanckim dramacie Marco Calvaniego nieudokumentowany imigrant z Brazylii, szukając ucieczki po rozstaniu, trafia do Provincetown, gdzie jego losy splatają się z nowojorskim pielęgniarzem w intensywnym, wakacyjnym romansie.

Koniec lata w Provincetown to dla wielu czas pożegnań. Dla Lourenço, nieudokumentowanego imigranta z Brazylii, to raczej dryfowanie bez celu po bolesnym rozstaniu. W tej queerowej mekce, opustoszałej po sezonie, jego drogi krzyżują się z Maurice’em, pielęgniarzem z Nowego Jorku, który spędza tu ostatnie dni wakacji z przyjaciółmi. Między mężczyznami rodzi się niespodziewana i intensywna więź. W ciągu zaledwie kilku dni wspólnie stawiają czoła demonom przeszłości, niepewności związanej z wizą, a także ukrytemu rasizmowi i klasizmowi, które przenikają nawet pozornie otwarty gejowski świat. W rolach drugoplanowych pojawiają się znakomici Marisa Tomei i Bill Irwin.

Tę intymną historię na ekran przeniósł włoski dramaturg Marco Calvani, dla którego High Tide jest pełnometrażowym debiutem reżyserskim. Scenariusz również wyszedł spod jego pióra. Główną rolę zagrał Marco Pigossi, który był także producentem wykonawczym filmu, co pokazuje jego osobiste zaangażowanie w projekt. Światowa premiera obrazu odbyła się na prestiżowym festiwalu SXSW w marcu 2024 roku, a jesienią tego samego roku dzięki dystrybutorce Strand Releasing film trafił do ograniczonej dystrybucji w amerykańskich kinach. W Brazylii, pod tytułem Maré Alta, pojawił się na ekranach dopiero wiosną 2025 roku.

Film spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem krytyki, zdobywając 100% pozytywnych recenzji w serwisie Rotten Tomatoes. Recenzentki i recenzenci chwalili go za autentyczność, subtelność i „upiornie dobrą główną rolę” Pigossiego. Dziennikarki z The New York Times przyznały mu wyróżnienie Critic’s Pick, a redakcja IndieWire umieściła go na liście 25 najlepszych filmów 2024 roku. Wszyscy zgodnie podkreślali, że High Tide to coś więcej niż „frywolna gejowska komedia romantyczna” - to dojrzała, melancholijna opowieść o poszukiwaniu bliskości i nadziei.

Subtelność ta nie oznacza jednak unikania trudnych tematów. Provincetown, ikoniczne miejsce na queerowej mapie Ameryki, staje się tu tłem do pokazania pęknięć w tęczowej utopii. Calvani z uwagą przygląda się dynamice władzy, rasizmowi wewnątrz społeczności i problemom, z jakimi borykają się imigranci. Wrażliwość Lourenço kontrastuje ze światem „barowych motyli o krótkiej koncentracji”, a jego romans z Maurice’em staje się próbą odnalezienia prawdziwej intymności w świecie pełnym powierzchownych relacji. Film unika stereotypów, skupiając się na emocjonalnej prawdzie swoich bohaterek i bohaterów.

Uznanie dla filmu przełożyło się na ważne nominacje, w tym do nagrody GLAAD w kategorii Najlepszy Film oraz do Septimius Awards za Najlepszy Film Amerykański i dla Marco Pigossiego za najlepszą rolę męską. Obraz był również celebrowany podczas specjalnych pokazów w nowojorskim IFC Center, gdzie dyskusje z twórczyniami i twórcami prowadzili między innymi nagrodzony Oscarem producent Bruce Cohen oraz zdobywca Pulitzera, pisarz Michael Cunningham. Sam reżyser został uhonorowany przez organizację Upwardly Global na gali w 2026 roku, co tylko potwierdza, jak ważny i potrzebny jest to głos we współczesnym kinie queer.