Bohemian Rhapsody to porywająca opowieść o Freddiem Mercurym i zespole Queen, śledząca ich błyskawiczną drogę na szczyt i osobiste zmagania charyzmatycznego lidera. W nagrodzonej Oscarem roli wystąpił Rami Malek.

Film Bohemian Rhapsody zabiera nas w podróż przez piętnaście lat dynamicznej kariery zespołu Queen, skupiając się na jego sercu i duszy – Freddiem Mercurym. Obserwujemy, jak Farrokh Bulsara, chłopak z rodziny imigrantów pracujący na lotnisku Heathrow, przeistacza się w sceniczną ikonę muzyki. Razem z gitarzystą Brianem Mayem, perkusistą Rogerem Taylorem i basistą Johnem Deaconem tworzy rockową legendę, która łamie konwencje. Film prowadzi nas przez proces twórczy, koncerty na największych stadionach świata i konflikty z producentami, którzy nie wierzyli, że sześciominutowy utwór bez refrenu może stać się hitem. To opowieść o outsiderze, który odnalazł swoją rodzinę w zespole, ale jednocześnie musiał zmierzyć się z samotnością, jaką niesie za sobą wielka sława.

Zobacz recenzje filmu „Bohemian Rhapsody" na YouTube

Jednak opowieść skrojona pod hollywoodzkie prawidła rządzi się swoimi prawami, często naginając fakty dla dramaturgicznego efektu. Twórcy, ze scenarzystą Anthonym McCartenem na czele, świadomie poprzestawiali chronologię kluczowych wydarzeń. Film sugeruje, że zespół niemal się rozpadł tuż przed legendarnym koncertem Live Aid w 1985 roku, a diagnoza AIDS stała się dla Freddiego motywacją do triumfalnego powrotu. W rzeczywistości Queen nigdy oficjalnie nie przerwał działalności, choć na początku 1985 roku, po zakończeniu trasy promującej album The Works, członkowie zespołu byli wypaleni i skupieni na solowych projektach. Co więcej, Mercury o swojej chorobie dowiedział się prawdopodobnie w 1987 roku, czyli dwa lata po koncercie. Te uproszczenia spotkały się z krytyką fanek i fanów, którzy zarzucali filmowi tworzenie mitu na użytek masowej publiczności. Nie bez znaczenia był tu fakt, że Brian May i Roger Taylor pełnili funkcję producentów wykonawczych, co mogło wpłynąć na „wygładzoną” wersję historii, w której najtrudniejsze decyzje i konflikty przypisano głównie Freddiemu.

Mimo tych kontrowersji film okazał się komercyjnym fenomenem, zarabiając na całym świecie ponad 900 milionów dolarów i stając się w momencie premiery najbardziej dochodową biografią muzyczną w historii kina. Odbiór był jednak spolaryzowany – podczas gdy publiczność pokochała energetyczną narrację i porywającą muzykę, krytyczki i krytycy byli znacznie bardziej powściągliwi, wytykając scenariuszowi schematyczność i powierzchowne potraktowanie złożonej postaci Mercury'ego. Wszyscy byli jednak zgodni co do jednego: magnetycznej kreacji Ramiego Maleka. Aktor nie tylko odtworzył charakterystyczną ekspresję i ruch sceniczny wokalisty, ale tchnął w postać życie, co przyniosło mu Oscara, Złoty Glob i nagrodę BAFTA. Ostatecznie Bohemian Rhapsody zdobył cztery Oscary: dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, za najlepszy montaż, najlepszy montaż dźwięku oraz najlepszy dźwięk.

Problemy nie kończyły się na scenariuszu. Produkcja od początku była burzliwa – pierwotnie w rolę Freddiego miał wcielić się Sacha Baron Cohen, który chciał stworzyć mroczniejszy, bezkompromisowy portret artysty. Największy skandal wybuchł jednak wokół reżysera, Bryana Singera, który został zwolniony pod koniec zdjęć z powodu konfliktów na planie. Film dokończył Dexter Fletcher, choć zgodnie z przepisami gildii reżyserskiej w napisach widnieje tylko nazwisko Singera. Sprawa nabrała jeszcze mroczniejszego wymiaru, gdy media ponownie nagłośniły wieloletnie oskarżenia o przemoc seksualną ciążące na reżyserze. W odpowiedzi na te doniesienia organizacja GLAAD wycofała nominację filmu do nagrody GLAAD Media Award w kategorii „Outstanding Film – Wide Release”, uznając, że nie może honorować produkcji tak blisko związanej z oskarżanym twórcą.

Dla społeczności LGBT Bohemian Rhapsody pozostaje filmem niejednoznacznym. Z jednej strony, wprowadził historię queerowej ikony do globalnego mainstreamu, pokazując ją milionom widzów, także w krajach o silnie antytęczowym prawie. Z drugiej, wiele osób krytykowało spłycenie i „sanityzację” tożsamości Freddiego. Jego relacje z mężczyznami często przedstawiono w kontekście destrukcyjnych imprez i zdrady, podczas gdy więź z byłą narzeczoną, Mary Austin, ukazano jako jedyną prawdziwą miłość jego życia. Takie postawienie sprawy utrwala szkodliwe stereotypy, sprowadzając queerowe życie do mrocznego i niebezpiecznego marginesu. Film unika głębszej eksploracji gejowskiej kultury lat 70. i 80., a wątek AIDS traktuje bardziej jako melodramatyczny zwrot akcji niż odbicie realnej tragedii, która dotknęła całe pokolenie. To sprawia, że Bohemian Rhapsody jest jednocześnie porywającym hołdem i frustrująco zachowawczą laurką.