Gdy trzem nowojorskim drag queens psuje się w drodze na konkurs piękności stary Cadillac, zostają uwięzione w konserwatywnym miasteczku, wywracając jego świat do góry nogami. W tej barwnej komedii drogowej w reżyserii Beeban Kidron wystąpili Patrick Swayze, Wesley Snipes i John Leguizamo.

Gdy trzy nowojorskie drag queens – Vida Boheme, Noxeema Jackson i początkująca Chi-Chi Rodriguez – wygrywają lokalny konkurs, ich następnym celem staje się Los Angeles i tytuł Drag Queen Ameryki. Wsiadają w lśniącego, żółtego Cadillaca i ruszają w podróż przez cały kraj, uzbrojone w peruki, cekiny i zdjęcie aktorki Julie Newmar z dedykacją, które służy im za talizman. To właśnie od niego pochodzi oryginalny tytuł filmu: To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar. Ich podróż gwałtownie się komplikuje po spotkaniu z agresywnym szeryfem Dollardem. Uciekając z miejsca zdarzenia w przekonaniu, że go zabiły, doznają awarii auta, która zmusza je do zatrzymania się w sennym, konserwatywnym miasteczku Snydersville. Zmuszone do dłuższego postoju, bohaterki wprowadzają ferment w życie lokalnej społeczności, stając się katalizatorem zmian, podczas gdy w ich ślady depcze mściwy stróż prawa.

Zobacz recenzje filmu „Ślicznotki" na YouTube

Film w reżyserii Beeban Kidron był projektem odważnym jak na połowę lat 90. Studio Amblin Entertainment, należące do Stevena Spielberga, określiło go jako „pierwszy mainstreamowy hollywoodzki film o drag queens jako drag queens”, a nie tylko jako komediowy pretekst do przebieranek. Obsadzenie w głównych rolach trzech aktorów kojarzonych z kinem akcji – Patricka Swayze, Wesleya Snipesa i Johna Leguizamo – było strzałem w dziesiątkę, choć podobno wielu innych odrzuciło propozycję, obawiając się o swój wizerunek „twardzieli” i wpływ roli drag queen na dalszą karierę. Swayze podszedł do roli Vidy z pełnym zaangażowaniem; aby przekonać reżyserkę, po próbnej charakteryzacji wyszedł na ulice Nowego Jorku, by sprawdzić, czy zostanie wzięty za kobietę. Udało się.

Premiera Ślicznotek 8 września 1995 roku okazała się komercyjnym sukcesem, a film zarobił na całym świecie ponad 47 milionów dolarów. Krytyczki i krytycy mieli jednak mieszane uczucia. W serwisie Rotten Tomatoes film ma dziś zaledwie 49% pozytywnych recenzji, choć publiczność ocenia go znacznie lepiej (72%). Zarzucano mu głównie zbyt uładzoną, przewidywalną fabułę opartą na schemacie „odmieńcy zmieniają życie małego miasteczka”. Mimo to doceniono kreacje aktorskie, czego dowodem były dwie nominacje do Złotych Globów – dla Patricka Swayze za najlepszą rolę męską w komedii lub musicalu oraz dla Johna Leguizamo za najlepszą rolę drugoplanową. Co więcej, w 1996 roku film zdobył nagrodę GLAAD Media Award w kategorii „Outstanding Film”, przyznawaną za wybitny wkład w reprezentację osób LGBT+ w mediach.

Z perspektywy czasu Ślicznotki zyskały status filmu kultowego w społeczności LGBT+, stając się ciepłą i podnoszącą na duchu „baśnią dla odmieńców”. Choć produkcja unikała dosłowności, stawiając na familijną kategorię wiekową PG-13, poruszała ważne tematy. Relacja między doświadczonymi Vidą i Noxeemą a młodą, niepewną siebie Chi-Chi to piękny obraz „wybranej rodziny” i siostrzeństwa. Jednocześnie film nie ucieka od mroku – w tle pojawiają się wątki przemocy domowej, mizoginii i realnej, homofobicznej agresji. Jego siłą jest też autentyczność, podkreślona przez gościnne występy ikon sceny drag, takich jak RuPaul, oraz samej Julie Newmar. Ślicznotki to przede wszystkim opowieść o tym, że czasem wystarczy odrobina brokatu, by świat stał się odrobinę lepszym miejscem.