W filmie François Ozona odnoszący sukcesy fotograf dowiaduje się, że zostało mu zaledwie kilka miesięcy życia. Zamiast poddać się leczeniu, zrywa kontakty z bliskimi i wyrusza w ostatnią, samotną podróż, by uporządkować swoje sprawy.

Romain ma wszystko: trzydzieści jeden lat, karierę wziętego fotografa mody i kochającego partnera. Jego świat rozpada się w jednej chwili, gdy lekarska diagnoza nie pozostawia złudzeń – nieuleczalny rak i zaledwie kilka miesięcy życia. Mężczyzna odrzuca leczenie i w gniewie odpycha od siebie wszystkich, zrywając więzi z rodziną i swoim chłopakiem Sashą. Jedyną osobą, której powierza swój sekret, staje się jego babcia, grana przez legendarną Jeanne Moreau. W tej samotnej podróży ku końcowi Romain, w którego wciela się magnetyczny Melvil Poupaud, spotyka na swojej drodze kelnerkę Jany (Valeria Bruni Tedeschi). Kobieta składa mu zaskakującą propozycję, która zmusi go do przewartościowania tego, co po sobie zostawi.

Zobacz recenzje filmu „Czas, który pozostał" na YouTube

Dla reżysera i scenarzysty François Ozona Czas, który pozostał był drugim ogniwem nieformalnej trylogii o żałobie, rozpoczętej filmem Pod piaskiem. Tym razem jednak francuski twórca skupił się nie na perspektywie tych, którzy zostają, lecz na doświadczeniu samego umierającego. Film, za którego zdjęcia odpowiadał operator Antoine Héberlé, miał swoją premierę w prestiżowej sekcji Un Certain Regard na festiwalu w Cannes w 2005 roku, a na polskie ekrany trafił dzięki dystrybutorowi Gutek Film 10 lutego 2006 roku.

Ozon świadomie zrezygnował z wątku AIDS, choć w wywiadach przyznawał, że jego film jest „naznaczony strachem” pokolenia dorastającego w cieniu epidemii. Chciał opowiedzieć o chorobie, która nie daje nadziei na remisję, unikając jednocześnie moralizatorskiego tonu. Orientacja seksualna Romaina nie jest tu problemem do rozwiązania ani przyczyną dramatu – to po prostu integralna część jego tożsamości. Czas, który pozostał nie jest więc filmem o „umieraniu geja”, lecz o umieraniu człowieka, który jest gejem. Wątek nietypowej propozycji, jaką składa mu Jany, subtelnie dotyka ważnych dla społeczności queer tematów dziedzictwa, biologicznego rodzicielstwa i potrzeby pozostawienia po sobie śladu w świecie, który nie zawsze oferuje gotowe scenariusze na rodzinę.

Film spotkał się z ciepłym przyjęciem krytyki, która chwaliła go za formalną powściągliwość i unikanie sentymentalnych klisz. Recenzentka ScreenDaily doceniła „skalibrowaną podróż” bohatera od buntu do akceptacji, choć zwracała uwagę na chłodny, zdystansowany ton. W Polsce podkreślano osobisty charakter dzieła, które nie próbuje wyciskać łez, lecz skłania do refleksji przy dźwiękach muzyki Arvo Pärta. Kreacja Melvila Poupauda, który na potrzeby roli tracił na wadze w trakcie zdjęć, została uhonorowana nagrodą dla najlepszego aktora na festiwalu w Valladolid, gdzie sam film zdobył Srebrny Kłos. To zaledwie 85-minutowe, ale gęste od emocji kino, które zostaje z widzem na długo po seansie.