Radosław Figura: "Fantazja Wyborcza"

Młody zaprzecza. Wyższa się wcina:

- Jak to? Tydzień temu na kroplówce pan był. Płakał pan, że przyjaciel umiera. A teraz, co? Nie zna pan? - brzmi to desperacko. W sumie to wcale nie jest pewna, czy ta cała ojczyzna zasługuje na taki wysiłek. I na takie ryzyko.

-Powiedział, że nie zna? To czego jeszcze? Won do chaty! Póki nie poszczuję chłopakami! - Czaszka-Karol dowodzi. Wiadomo, z takim imieniem to pierwsza liga. A nawet ekstraklasa.

-Chcemy tylko przejść. - łagodzi przekaz cycata.

Ale wyższa podbija stawkę:

- Jak nas nie puścicie, wezwiemy gliny!

Czaszka zupełnie, jakby na to czekał. Wyjmuje komórkę. Wpisuje coś w jakąś apkę. Szepcze przy tym pod nosem:

- Warszawa. Komisja numer 143. Lesby.

Tymczasem dziewczyny próbują przejść bokiem.

- No pasaran! - rzuca krótko Czaszka-Karol.

Dziarscy błyskawicznie formują się w mur. Nie do przebicia. I nie do przebycia. Nie wadzi im w żaden sposób, że hasło „no pasaran” jest totalnie lewackie, że antykościelne, że wolnościowe i równościowe! To nie ma dla nich znaczenia. Bo jedyna równość, jaką znają to równość wobec rozkazów. Każdy musi je wykonać. Równo.

Wreszcie Czaszka dostaje wynik na apkę. Już wie. Już może.

- Jesteście z Bernardyńskiej. Mam podać numer?

- Podaj! - krzyczy ta wyższa. Czacha po kolei podaje adres, numer telefonu jednej i drugiej, imiona rodziców, rodzeństwa, miejsce zatrudnienia, PESEL, datę urodzenia, wszystko jak leci. Włącznie ze stanem konta: czterysta dwanaście pięćdziesiąt sześć groszy i zadłużeniem na kredytowej na tysiąc dwieście trzydzieści siedem osiemdziesiąt cztery grosze. Dziewczyny patrzą na siebie. Wyższa ma znajomych w Holandii. Już dawno namawiali, przyjedź, z twoimi cyfrowymi grafikami tu cię docenią. Druga, niższa, ma rodzinę w Kanadzie. Obiecują, że załatwią wszystko. Pracę, mieszkanie, pomogą na początku. Byle dziewczyny trafiły do świata, gdzie człowiek szanuje człowieka, szanuje zwierzaki i jest szanowany przez innych człowieków. Odwracają się i odchodzą.

Czacha, Młody, Aniołek i reszta wyją zwycięsko. Urrrra! Urrra! Urrra! Jak sowieckie wojsko w Berlinie! Dumni, zachwyceni sobą, podjarani! Bohaterowie! Gieroje! Ocalili Polskę! I zaraz pięknoty pryszczate i spocone stają jeden obok drugiego, bo dwóch chłopaków z młodym kundelkiem zmierza w ich kierunku. Jeden w parce długiej, z futrzanym kołnierzem. Drugi w puchówce krótkiej. Takiej, co to ledwo dupinę zasłania. A szarawy kundelek się wierci raz z jednej, raz z drugiej strony. Nogi ma toto za cienkie, pysk za długi, a uszy to jak z nietoperza wycięte. Ale nic sobie z tego nie robi.

- Gdzie z tym ścierwem? - pyta Młody. Chłopaki psiaka przyciągają do siebie. Na wszelki wypadek.

- Do komisji. Na wybory. - odpowiada szczerze Puchówka.

- Wypad na chatę. - zarządza Młody i robi krok w ich stronę, bo już bejsbol go świerzbi.