Wybory 2010: wielki nieobecny - wielka nieobecna

Wielkimi krokami zbliżają się wybory prezydenckie, w których o najwyższy urząd w państwie ubiegają się: Marek Jurek, Jarosław Kaczyński, Bronisław Komorowski, Janusz Korwin-Mikke, Andrzej Lepper, Kornel Morawiecki, Grzegorz Napieralski, Andrzej Olechowski, Waldemar Pawlak, Bogusław Ziętek. Kandydat poważnie traktujący społeczność LGBT i jej problemy wciąż jest w wyborach wielkim nieobecnym. W połowie maja Ewa Tomaszewicz na swoim blogu zauważyła: “nasze [media] zachowują się tak, jakby tych zbliżających się wyborów w ogóle nie było. Pewnie, że żaden z kandydatów nie jest tym wymarzonym czy nawet w miarę sensownym. Ale czy to powód, aby w ogóle nie poruszać tego tematu?”

Czy są różnice?

Nic nie dzieje się jednak przypadkiem. Geje i lesbijki w niewielkim stopniu interesują się wyborami, ale kandydaci na prezydenta także nie mają wiele do zaproponowania osobom, dla których znaczenie mają takie kwestie jak świeckość państwa, prawa kobiet czy osób homoseksualnych. W ogóle obserwując kampanię można odnieść wrażenie, że wszystko już zostało ustalone, a hegemonia prawicy jest niepodważalna. Media robią wszystko, żeby już przed pierwszą turą przekonać, że jest tylko dwóch kandydatów: Jarosław Kaczyński i Bronisław Komorowski. Nie ma między nimi istotnych różnic programowych, więc do spraw kluczowych urastają szczegóły, choćby takie jak szeroko reklamowana wewnętrzna przemiana Kaczyńskiego czy spór o to, kto zgodzi się na przedwyborczą debatę, a kto nie.

Jednak pojawiają się też inicjatywy związane z próbą wciągnięcia tematyki równościowej do kampanii. Organizacje LGBT (w tym Transfuzja, Lambda, KPH, Pracownia Różnorodności) wystosowały do kandydatów list zaczynający się słowami: “zwracamy się do Pana jako kandydata na urząd Prezydenta RP - w imieniu niżej wymienionych organizacji pozarządowych działających na obszarze przeciwdziałania dyskryminacji na tle orientacji seksualnej i tożsamości płciowej - z uprzejmą prośbą o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania. Z uwagi na to, że ubiega się Pan o najwyższy urząd w państwie, zależy nam na poznaniu Pana stosunku do wybranych przez nas kwestii, ważnych z punktu widzenia sytuacji osób nieheteroseksualnych i osób transpłciowych”.

Następnie pada 6 pytań:
1. Czy podpisałby Pan ustawę o rejestrowanych związkach partnerskich osób różnej i tej samej płci, nie będących małżeństwami?
2. Czy podpisałby Pan nowelizację Konstytucji RP oraz Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego umożliwiającą zawieranie małżeństw przez osoby tej samej płci?
3. Czy podpisałby Pan nowelizację Kodeksu karnego rozszerzającą katalog przesłanek ochrony przed przestępstwami z nienawiści, tak, aby obejmował on płeć, tożsamość płciową, orientację seksualną, wiek i niepełnosprawność?
4. Czy podpisałby Pan ustawę o korekcie płci biologicznej osób transseksualnych do ich płci psychicznej, upraszczającą procedurę zmiany aktu urodzenia, wymiany dokumentów tożsamości oraz przewidującą, że korekta płci biologicznej jest finansowana ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia?
5. Czy podpisałby Pan ustawę wprowadzającą zakaz dyskryminacji m.in. ze względu na płeć, tożsamość płciową, orientację seksualną, wiek i niepełnosprawność (m.in. w zakresie zatrudnienia na podstawie umów cywilnoprawnych, dostępu do usług i towarów oraz najmu lokali), do czego zobowiązuje Polskę członkostwo w Unii Europejskiej?
6. Czy - Pana zdaniem - władze polskie powinny aktywniej przeciwdziałać dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową?

Jak widać z powyższych pytań - chodzi o sprowadzenie dyskusji o prawach osób LGBT do konkretów. Bo choć nic nie zapowiada, żeby w najbliższym czasie polski Sejm przyjął ustawę o związkach partnerskich czy ułatwiającą dokonanie korekty płci, to stosunek do nich jest najlepszym miernikiem podejścia do postulatów LGBT.



Konkrety

Tymczasem kandydaci odpowiedzieli na dwa pytania TVN24 związane z sytuacją prawną gejów i lesbijek: “Czy powinno się zalegalizować związki homoseksualne?” oraz “Czy pary homoseksualne powinny mieć prawo adopcji dzieci?”. W przypadku pierwszego pytania tylko trzy osoby odpowiedziały “tak” (Grzegorz Napieralski, Bogusław Ziętek i Kornel Morawiecki), Andrzej Olechowski proponuje wprowadzenie do polskiego prawa pojęcia “przybrania osoby bliskiej”, Bronisław Komorowski opowiada się za “dodatkowymi uregulowaniami”, które rozwiązałyby sprawy jak na przykład “możliwość odwiedzin w szpitalu”. Andrzej Lepper nie wyklucza związków jednopłciowych “na zasadzie prawa cywilnego” - reszta jest na “nie” lub nie ma zdania. Znacznie łatwiej przewidzieć odpowiedzi na drugie pytanie związane z adopcją dzieci przez pary jednopłciowe. Jedynie Bogusław Ziętek udzielił odpowiedzi “tak”, reszta - “nie”.

Na kogo (nie) głosować

Najnowsza “Replika” postanowiła zapytać przedstawicieli/ki organizacji i portali LGBT, o to który z kandydatów jest najlepszy dla społeczności LGBT. Okazało się, że wobec braku osoby wartej zdecydowanego poparcia, strategie “radzenia” sobie z wyborami są bardzo różne. Jedynie Tomasz Szypuła (KPH) napisał, kogo poprze w wyborach (Grzegorza Napieralskiego). Natomiast Adam Ostolski wskazał, na kogo przede wszystkim nie należy głosować: “Najgorszym kandydatem dla LGBT jest Komorowski”. z Innej Strony zaproponował skreślenie wszystkich kandydatów i dopisanie do listy własnego faworyta/tki, w jego przypadku będzie to Magdalena Środa. Przekornej odpowiedzi udzieliła także Dagmara Molga (kobiety-kobietom): “najlepszym wyborem dla środowiska homoseksualnego byłby wybór na prezydenta Jarosława Kaczyńskiego. Wróciłby strach i zagrożenie, przeciw któremu można by walczyć!'.

Bez względu na to, którą strategię postępowania przy urnie wyborczej wybierzemy, warto zrobić to świadomie. Trzeba mieć także świadomość rzeczywistości, którą obecnie mamy. Ta rzeczywistość to rządy Platformy Obywatelskiej, której symbolem podejścia do spraw LGBT jest Elżbieta Radziszewska wielokrotnie wypowiadająca się przeciwko legalizacji związków jednopłciowych.