Recenzja filmu "Zaginiona dziewczyna" Kôjiego Fukady

"Zaginiona dziewczyna" to nowy film Kôjiego Fukady, reżysera nagrodzonych w Cannes "Osaczonych". Ponowna współpraca twórcy z aktorką Mariko Tsutsui zaowocowała dziełem poddającym analizie kwestię winy i radzenia sobie z nią.

Główną bohaterkę poznajemy jako Risę Uchidę, jednak nie jest to jej prawdziwe nazwisko. Szybko staje się jasne, że wydarzenia w filmie nie są przedstawione w porządku chronologicznym. Jedynym szczegółem, który pozwala nam się zorientować, kiedy dzieje się akcja, są fryzury Risy - czy raczej Shirakawy Ichiko, bo tak naprawdę nazywa się bohaterka.

W chronologicznie wcześniejszych wydarzeniach Ichiko, życzliwa i empatyczna kobieta, pracowała jako pielęgniarka, zajmując się artystką w podeszłym wieku, Tôko Oishi. Ichiko była traktowana prawie jak członkini rodziny starszej pani, nawiązując szczególnie bliską relację z jej starszą wnuczką o trudnym charakterze, enigmatyczną Motoko, i pomagając nastoletniej Saki w nauce. Życie bohaterki wydaje się być stabilne i szczęśliwe - lubi swoją pracę, dogaduje się z współpracowniczkami, jest zaręczona z lekarzem. Wszystko się psuje, kiedy bez śladu znika Sako, po czym odnajduje się tydzień później cała i zdrowa, a aresztowany zostaje Tatsuo, siostrzeniec Ichiko.

Bohaterka czuje się za wszystko odpowiedzialna - to ona przedstawiła sobie Sako i Tatsuo. Jednak Motoko, czująca do pielęgniarki coś więcej niż tylko platoniczną sympatię, odwodzi ją od pomysłu ujawnienia swojego powiązania z porywaczem - dziewczyna nie chce, by Ichiko zniknęła z życia jej rodziny, chcąc zatrzymać ją blisko siebie.

Akcja filmu rozwija się niezwykle wolno - to dzieło dla prawdziwych koneserów i koneserek, potrafiących docenić zwolnione tempo akcji i stopniowe ujawnianie się wnętrza bohaterki. Świetna rola Mariko Tsatsui pozwala nam dostrzec w Ichiko głębię, której nie przedstawia sama historia. Reżyser nie skupia się na porwaniu ani na tym, czy Ichiko miała coś więcej z tym wspólnego niż przypadkowe przedstawienie Tatsuo z Sako. Zamiast tego w filmie znajdziemy refleksję dotyczącą pojawienia się winy w wyniku skomplikowanej sytuacji i własnego instynktu przetrwania.



(red)