Media narodowe, czyli jakie?

Media publiczne zawsze były łakomym kąskiem dla polityków: nieważne kto rządził, każdy próbował jak najwięcej ugrać dla siebie. Od dawna też wiadomo, że „dobra zmiana” mediów publicznych jest ważnym postulatem dla Jarosława Kaczyńskiego. „Ta sytuacja doprowadziła do otwarcia na przemianę, która może prowadzić - jeżeli się uda - ku temu, że dobro wspólne stanie się przynajmniej dla mediów publicznych podstawową przesłanką funkcjonowania. Dobro publiczne, a więc docieranie do prawdy i odwoływanie się do tych wartości, które konstruują naszą wspólnotę narodową. A tutaj nie ma innych wartości, niż te, które wyrastają z naszej historii, która jest ściśle związana z Kościołem” – mówił prezes Kaczyński dosłownie kilka dni temu we Włocławku.

„Prawdziwą twarzą „tęczowych działaczy” w Polsce nie są obściskujący się gdzieś w zakamarkach zniewieściali Panowie zainfekowani „chorobą rzymską” tylko maniacy seksualni zwożeni zza zachodu na beczkach wazeliny, rozdający autografu z okazji coraz to nowocześniejszej parady równości” - Ziemowit Kossakowski w serwisie wmeritum.pl o „homodyktaturze”.

Trochę się oburzamy zwolnieniami w kanałach TVP, zatrudnianiem osób takich, jak Ziemowit Kossakowski (o którym ostatnio pisaliśmy), sposobem przedstawiania świata w „Wiadomościach”, ale tłumaczymy sobie: dobra zmiana skończy się tam, gdzie nie będzie pieniędzy i oglądalności. To my, oczywiście za pomocą pilota, dokonujemy wyboru i możemy powiedzieć „nie” Jackowi Kurskiemu. Ja tak robię już od jakiegoś czasu, część moich znajomych i tak nie ma telewizora, więc jest to im obojętne. I wie o tym Jarosław Kaczyński, który podczas wspomnianego wyżej spotkania mówił: „Jeśli media analogowe mają wpływać na społeczeństwo, to muszą być oglądane. To jest problem, przed którym stoimy. Nie politycy mogą go rozwiązać, a dziennikarze i twórcy. Oni muszą odpowiedzieć na pytanie, jak to zrobić, żeby Polacy chcieli oglądać media narodowe i żeby te media mówiły prawdę, przekazywały te wartości, które konstruują naszą wspólnotę”. Czy ktoś zatem ogląda TVP? Odpowiedź na to pytanie znajduję zwykle w mniejszych miejscowościach, które czasem odwiedzam, ale żeby nie było – odnajduje ją też w tramwajach i w autobusach drugiego największego miasta Polski. Ci ludzie, często nasi bliscy i rodziny, oglądają, słuchają i wierzą. I są podzieleni jak nigdy.

„W tym czasie pojawiły się w Sejmie projekty ustaw o związkach partnerskich, których prezentacja połączona została w „Wiadomościach” z propagandą homoseksualną” - posłanka Barbara Bubula w „Naszym dzienniku”.

Wróćmy jednak do ustawy o mediach narodowych. Czym jest ów pięknie brzmiąca misja publiczna i dlaczego powinna nas interesować? Z dotychczasowej ustawy o radiofonii i telewizji możemy się dowiedzieć, że „publiczna radiofonia i telewizja realizuje misję publiczną, oferując na zasadach określonych w ustawie, całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu”. Brzmi ładnie, prawda? Porównajmy z „nową definicją”: „Misją publiczną narodowych instytucji radiofonii i telewizji jest pozyskiwanie i rozpowszechnianie rzetelnych informacji z kraju i z zagranicy, kultywowanie tradycji narodowej oraz wartości patriotycznych i humanistycznych, przyczynianie się do zaspokajania duchowych potrzeb słuchaczy i widzów, rozbudzanie i zaspokajanie ich wszechstronnych zainteresowań, upowszechnianie dorobku polskiej i światowej nauki i twórczości artystycznej, popularyzowanie różnych form obywatelskiej aktywności, ułatwianie dostępu do obiektywnej informacji oraz tworzenie warunków pluralistycznej debaty o sprawach publicznych – przez oferowanie społeczeństwu i jego poszczególnym częściom zróżnicowanych programów radiowych i telewizyjnych oraz innych usług w zakresie informacji, publicystyki, kultury, edukacji, sportu i rozrywki z zachowaniem zasad bezstronności, pluralizmu, niezależności i wysokiej jakości”.

„Jesteśmy za tolerancją, ale nie za afirmacją, a postawienie kogoś na takim stanowisku to akceptacja tej ideologii” - Jacek Kurski o kandydaturze Anny Grodzkiej na wicemarszałkinię Sejmu.

Stara ustawa wymienia też sposoby realizacji misji: oczywiście nie brakuje wśród nich „respektowania chrześcijańskiego systemu wartości”, czy „umacniania rodziny”, ale jest też mowa o rzetelności, różnorodności i odpowiedzialności. W swojej propozycji ustawy o mediach narodowych PiS mocno rozwija nie tylko samą definicję misji, ale też rozdział dotyczący sposobów jej realizowania. Rzetelność, różnorodność (wydarzeń) pozostają, jak i „sprzyjanie swobodnemu kształtowania się poglądów”, czy „prezentowanie zróżnicowanych poglądów”. Te pięknie brzmiące i górnolotne hasła PiS uzupełnia „przyczynianiem się do wszechstronnego rozwoju młodego pokolenia oraz ochrony dzieci i młodzieży przed demoralizacją” oraz „propagowaniem postaw i przedsięwzięć sprzyjających przeciwdziałaniu patologiom społecznym”.

„Czemu tęcza musi być koniecznie "pedalska" i wciąż płonąć, a nie może być po prostu fajną tęczą na placu? Ech, zycie #zakładnicynarracjilgb” - Joanna Lichocka po spaleniu tęczy na Placu Zbawiciela w 2013 roku.

Czy o tym, co demoralizuje młodzież będzie decydowała np. posłanka Prawa i Sprawiedliwości, Barbara Bubula, która w grudniu zarzuciła "Wiadomościom" TVP "propagandę" tematyki gejowskiej z powodu pokazania „pozytywnych obrazków pary gejów z pieszczotliwie splecionymi dłońmi” w kontekście związków partnerskich? Czy uważający homoseksualność za dewiację wspomniany już Kossakowski? A może „jesteśmy za tolerancją, a nie afirmacją” sam Jacek Kurski? Współautorką ustawy jest Joanna Lichocka, która napisała kiedyś na Twitterze, że związki partnerskie „godzą w rodzinę”.

A my wszyscy się na to złożymy.